Final

7 ay sonra

Tam 22 saattir uykusuzdum.

Kendimi yatağa bıraktığımda baş ucuma Koray oturdu. Benimle birlikte o da uyumamıştı. Uyku gözlerimden tam anlamıyla akıyordu. "İyi misin?" diye sordu Koray. Sadece gülümsedim ve başımı hayır anlamında sallayabildim. Dudaklarımı açabilecek enerjim bile yoktu.

"Yoruluyorsun fazlasıyla." dedi. "Bir yardımcı tutmaya ne dersin?" Parmakları turuncu saçlarımın arasından geçti. Dokunuşu beni rahatlatıyordu. "Teşekkür ederim." dedim. Bu bir anlamda hayır demekti benim için.

"Sen babamı haksız çıkardın Koray." Bu cümlenin onun için de bir anlam ifade ettiğini biliyordum. Oturup konuşacak çok vaktimiz olmuştu. Ama benim için içerdiği anlam farklı bir boyuttaydı.

Bu olucaksa onunla olmalı, bir kere aşık oluyoruz ve her şeyimizi o kişiyle paylaşıyoruz düşüncesine kapılıyordu insan ama bu yanlıştı. İnsan defalarca aşık olabilirdi. Sevebilir öpebilir özel anlarını paylaşabilirdi.

Kimse onu üzen birisiyle yaşamına devam etmek zorunda değildi.

Onur'la yaşadıklarımı yaşamış ve bitmiş kabul ediyordum. Her şeyiyle onu geride bırakmıştım. Yanımda Koray vardı. Bana destek veren yanımda olduğunu hissettiğim adam oydu. Onu seviyordum. Ona gün geçtikçe aşık oluyordum.

Saçlarımdaki ellerini çekti. Yüzüme doğru eğildi. Tam olarak gözlerimin içine bakıyordu. Gözlerin aşkın yüceliğini görebiliyodum. Gözleri parlıyordu. Gözleri beni gördüğü her anda parlıyordu.

Dudaklarını alnıma yasladı. Uzun bir süre öptü alnımı. "Çok özledim." dedi. "Çok özledim sevişelim mi?" Gözlerindeki tutku beni de etkilemişti. "Sessiz ol." diyerek fısıldadım. "Bebeğimiz uyanacak."

Hemen baş ucumuzdaki beyaz beşikte yatıyordu. Minnacıktı. O kadar tatlıydı ki onu yeme isteğine giriyordum. Saçları benimkiler gibi turuncuydu. Adını Koray'la ortak kararımız olarak Toprak koymuştuk.

O o kadar güzeldi ki bakınca gözlerim doluyordu. Hayatımda daha önce hissetmediğim duyguların kapısını aralıyordu bana. Gerçek mutluluğa erişmiş hissediyordum. Koray bana destek oluyordu. İşleri olmasına rağmen bana vakit ayırıyordu.

Onur ise bebeği reddetmişti. Doğumdan sonra görüşmemize bebeği görmesine rağmen reddetmişti.

Yıllar önce babamın bana karşı hissettiklerini Onur da bebeğine karşı hissediyordu.

Ama ben annem gibi olmayacaktım. Bebeğim her zaman yanımda olucaktı. Benden bir şeyler saklamayacak kaçmayacaktı. Onu her ne olursa olsun desteklemeye hazırdım.

Baba olduktan sonra kendimi olgunlaşmış hissediyordum. Duygularım ve düşüncelerim değişmişti. Bana iyi gelmişti.

"Sessizce de öpebilirim." dedi Koray. Dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Yattığım yerde biraz yükseldim. Elimi ensesine atıp kendimi ona bastırdım. "Ah." "Şşşş." İnlediğimde dudağını dudağımdan çekip eliyle kapattı.

Bir bacağını diğer tarafıma atarak yatakta üzerime çıktı. "Çok güzelsin Ege." dedi fısıldayarak. Evli olduğumuzu sembolize eden yüzükler vardı parmağımızda. Evlenmiştik. Parmaklarını ağzımdan çekip yüzüklü elime geçirdi.

Boynumda hissettiğim nefesiyle önce boynuma üfledi. Sonrasında da üflediği yeri dişlerinin arasına aldı. "Aşkım.." tenimin üzerindeki dudaklarının kıvrıldığını hissettim. Beni etkiliyor olmak onun için hayatındaki en mükemmel şeydi belki de.

Öpüşmemizi bitiren şey odadan gelen ağlama sesi oldu. "Toprak." dedim refleksle. "Toprak hiç zamanı değil babacım." dediğini duydum Koray'ın. Üzerimden kalkarak beşiğe adımladı. Ondan sonra ben de yattığım yerden kalktım. Koray yanıma geldiğinde bebeğimizi kucağına almıştı. Minik eli babasının tişörtünü hemen kavradı.

"Ona kesinlikle başka birisinin bakması lazım. En azından geceleri."

Gözlerim kalkmış aletine geldiğinde bir kez daha güldüm. Uykusuzluğun da verdiği sarhoşlukla her şeye gülebilirdim. "Koray o daha minnacık. Bize ihtiyacı var aşkım." Ön sevişmemizin kesilmesi kesinlikle sinirini bozmuştu.

"Belki de kokumuzu duyamadığı için ağlıyordur. Onu ortamıza yatıralım mı?" dedim. Kucağındaki bebeğimizi yatağa bıraktı. Ağlamasını durdurmuştu.

Nasıl oluyordu bilmiyordum ama Koray onu sakinleştirebiliyordu. Aralarındaki bağın güçlenmesini istiyorum ve bunun için Koray bana çok yardım ediyordu. Ona minnettardım.

"Hadi yatalım." Yatağın bir tarafına Koray yattı. Diğer tarafına da ben uzandım. Toprak'ın üzerine eğilip öptüğümde kokusunu içime çektim. Çok güzel kokuyordu.

Bebeğim de beni hissetmiş gibi minik parmaklarını işaret parmağıma doladı. Diğer eliyle de Koray'ı tuttuğunu gördüğümde gözlerimin dolmasını engelleyemedim.

Yatakta yükselerek saçlarıma bir öpücük kondurdu Koray. O an ikisiyle ömrümün sonuna kadar yaşayabileceğimi fark ettim. Eşim ve bebeğim.