8.bölüm

Araba eski, terk edilmiş deponun önünde durdu.
Etraf ıssızdı.
Emir kapıyı açtı.
"İndiriyoruz," dedi kısa ve net.
Kuzey ve Bora Eralp’i arabadan çekip çıkardı.
Tam biz de inecekken Emir elini kaldırdı.
"Siz kalıyorsunuz."
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Eylem, Ekim, Parla… ve sen," dedi Chaewon’a bakarak. "Hiçbiriniz içeri gelmiyorsunuz."
"Saçmalama," dedim. "Bu işte ben de varım."
Emir bana döndü.
"Zaten fazlasıyla varsın."
Ses tonu tartışmaya kapalıydı.
Kuzey de destekledi:
"İçerisi güvenli değil."
Bora omuz silkti.
"Bir de bu var, adam kaç kez kaçtı."
Sinirle nefes verdim ama Ekim kolumu tuttu.
"Boş ver," dedi fısıldayarak.
Emir son kez baktı.
"Arabadan inmeyin."
Sonra döndü.
Kuzey ve Bora ile birlikte Eralp’i sürükleyerek depoya girdiler.
Kapı kapandı.
Sessizlik.
Rüzgarın sesi.
Arabanın içinde dört kişi…
Ama kimse rahat değildi.
Parla camdan dışarı baktı.
"Hiç hoşuma gitmedi bu," dedi.
"Benimde" dedi Ekim.
Chaewon sessizdi.
Başını eğmişti.
Kollarımı bağladım.
"Bu işte bir terslik var," dedim.
Parla bana baktı.
"Yeni mi fark ettin?"
Göz devirdim.
Tam o sırada…
Depodan hafif bir ses geldi.
Bip…
Hepimiz donduk.
Birbirimize baktık.
"Bu neydi?" dedi Ekim.
Bir daha—
Bip… bip…
Kalbim hızlandı.
"Hayır…" dedim.
Parla camdan dışarı baktı.
"Zamanlayıcı gibi…"
Chaewon bir anda başını kaldırdı.
Gözleri büyüdü.
"Onlar içeride…"
Hiç düşünmeden kapıyı açtım.
"Eylem!" diye bağırdı Ekim.
Ama çok geçti.
Koşmaya başladım.
"Dur!" diye arkamdan Parla bağırdı.
Ama durmadım.
Depo kapısına ulaştım.
Elimi kapıya attım.
Açtım.
Ve içeri daldım.
İçeride Emir, Kuzey ve Bora vardı.
Eralp sandalyeye bağlıydı.
Ve yerde…
Küçük bir cihaz.
Kırmızı ışık yanıp sönüyordu.
Bip… bip… bip…
Emir bana döndü.
"Ben sana ne dedim?!"
"Sus!" dedim. "Bomba var!".
Bip… bip… bip…
Ses gittikçe hızlanıyordu.
Gözlerim cihazın üzerindeydi.
"Ne kadar süre var?" dedim.
Kuzey eğildi, hızlıca baktı.
"Çok az…"
"Ne demek çok az?!" diye bağırdım.
Bora panikle etrafa bakıyordu.
"Lan bunu kim kurduysa…"
"Eralp," dedim dişlerimi sıkarak.
Eralp sandalyede bağlı halde gülüyordu.
"Size küçük bir sürpriz," dedi.
Emir ona doğru bir adım attı.
"Şimdi sırası mı bunun?!"
"Her zaman," dedi Eralp.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Kaçmalıydık.
"Herkes dışarı!" diye bağırdım.
BİP BİP BİP
Ses hızlandı.
Kuzey bağırdı:
"PATLAYACAK!"
Her şey bir anda oldu.
Emir beni kendine çekti.
"Yere yat!" diye bağırdı.
Ne olduğunu anlamadan beni sertçe yere bastırdı.
Kendi vücuduyla üstümü kapattı.
Ve sonra—
BOOOOM!
Kulaklarım çınladı.
Her şey karardı.
Büyük bir patlama…
Sıcaklık…
Toz…
Birkaç saniye…
Hiçbir şey duymadım.
Sonra yavaş yavaş…
Sesler geri geldi.
Uğultu.
Öksürük.
Yanan bir şeylerin kokusu.
Gözlerimi araladım.
Her yer toz içindeydi.
Nefes almak zordu.
Üstümde bir ağırlık vardı.
"…Emir?"
Hafifçe kıpırdandı.
Yavaşça başını kaldırdı.
Saçları toz içindeydi.
Yüzünde küçük kesikler vardı.
Ama gözleri açıktı.
"Beni mi korudun?" dedim kısık sesle.
Cevap vermedi.
Sadece birkaç saniye bana baktı.
Sonra sertçe:
"Sen içeri girmeyecektin."
Gülümsedim hafifçe.
"Dinlemedim."
Yan taraftan Kuzey’in sesi geldi:
"Herkes iyi mi?!"
"Buradayım!" diye bağırdı Bora.
Emir yavaşça ayağa kalktı.
Sonra elini uzattı.
"Kalabiliyor musun?"
Elini tuttum.
"Kalıyorum."
Ayağa kalktığımda…
Depo yarı yıkılmıştı.
Duman yükseliyordu.
Ama en önemlisi—
Eralp’in olduğu yere baktım.
Sandalyenin olduğu yer…
Boştu.
Kalbim duracak gibi oldu.
"…Emir."
O da fark etmişti.
Çenesi kilitlendi.
"Yine kaçtı."
Dışarıdan Ekim’in sesi geldi:
"Eylem!"
Koşarak içeri girdi.
Beni görünce sarıldı.
"İyi misin?!"
"İyiyim," dedim.
Ama gözlerim hâlâ o boş sandalyedeydi.
Bu adam… resmen yok oluyor," dedi Bora sinirle.
Kuzey etrafı kontrol ediyordu.
"Hayır, kaçmadı. Bir çıkış yolu var."
Emir sert adımlarla ilerledi.
"Bulun o yolu."
Depoda hızlıca dolaşmaya başladık.
Duvarları, zemini, her yeri kontrol ettik.
Sonra…
"Buraya bakın!" dedi Kuzey.
Hepimiz yanına gittik.
Yerde büyük bir kapak vardı.
Yarı açık.
Emir eğildi.
"Aşağı inmiş."
"Kaçış tüneli," dedim.
Bora başını salladı.
"Tabii ya… klasik psikopat hareketi."
Emir ayağa kalktı.
"Peşinden gidiyoruz."
"Saçmalama," dedim hemen. "Az önce patlama oldu, içerisi çökebilir."
"Onu kaybedemem," dedi.
Ses tonu değişmişti.
Daha sert.
Daha kararlı.
Chaewon yavaşça yaklaştı.
"Gidersen… onu yine bulamazsın."
Herkes ona baktı.
Emir kaşlarını çattı.
"Ne demek istiyorsun?"
Chaewon derin bir nefes aldı.
"Seni tünele çekmek istiyor."
Sessizlik.
"Bu bir tuzak," dedim.
Kuzey de onayladı.
"Aynı fikirdeyim."
Emir birkaç saniye sustu.
Sonra sinirle duvara yumruk attı.
"Her seferinde bir adım önde!"
Ekim bana yaklaştı.
"Şimdi ne yapacağız?"
Cevap vermeden Chaewon’a baktım.
"O seni tanıyor," dedim. "Sen de onu tanıyorsun."
Chaewon gözlerini kaçırdı.
"Bizi nereye götüreceğini biliyor musun?"
Sessizlik…
Sonra yavaşça konuştu:
"Evet."
Herkes bir anda ona döndü.
Emir sertçe:
"Neresi?"
Chaewon başını kaldırdı.
Gözleri kararlıydı.
"Eski liman."
İçimde yine o his oluştu.
Bu iş…
Daha da büyüyordu.
Emir hemen harekete geçti.
"Arabaya."
Bu sefer kimse itiraz etmedi.
Arabaya binerken Ekim bana baktı.
"Bu sefer kaçmayacak, değil mi?"
Gözlerimi yola diktim.
"Bu sefer…" dedim.
"Biz hazırız."
Ama içimde bir ses vardı.
Bu sefer her şey daha tehlikeliydi.
Ve belki de…
Birileri bu sefer gerçekten kaybedecekti.