Bölüm 4: Çevrim İçi

Bölüm 4: Çevrim İçi
"Bazen bir insanın hayatındaki yerini, adının yanındaki yeşil noktaya ne kadar baktığından anlarsın."Naz, o akşam ders çalışmaya çalışıyordu.Masasının üzerinde kitaplar açıktı ama gözleri satırlarda değildi.Telefonu sessizdeydi.Yine de her iki dakikada bir eline alıp ekrana bakıyordu.Yeni bildirim yoktu.İçinden kendi kendine söylendi."Ben neyi bekliyorum ki?"Cevabı biliyordu.Yasin'i.Tam telefonu masaya bırakacakken ekran yandı.Yasin çevrim içi.Naz'ın kalbi, sebepsiz yere hızlandı.Mesaj gelmemişti.Sadece çevrim içiydi.Birkaç saniye sonra tekrar çıktı.Naz istemsizce gülümsedi."Herhalde bana yazacak..."Bekledi.Bir dakika geçti.İki dakika...Beş dakika...Hiçbir mesaj gelmedi."Boş ver." dedi kendi kendine.Telefonu ters çevirdi.Tam dersine dönecekti ki bildirim sesi duyuldu.Yasin:"Bugün seni grupta göremedim. Her şey yolunda mı?"Naz, mesajı okur okumaz gülümsememek için kendini zorladı."İyiyim. Biraz ders çalışıyordum.""Rahatsız ettiysem özür dilerim."*"Etmedin."Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Yasin yeniden yazdı."Garip gelecek ama... Sen yazmayınca grup eksik gibi oluyor."Naz, o cümleyi üç kez okudu.Kimse ona daha önce böyle bir şey söylememişti.Ne diyeceğini bilemedi.Parmakları ekranın üzerinde bekledi.Sonunda sadece tek bir cümle yazabildi."Ben de sen olmayınca aynı şeyi hissediyorum."Mesaj gönderildi.İkisi de birkaç saniye hiçbir şey yazmadı.Sanki ikisi de yazılan cümlenin ağırlığını hissediyordu.O gece uzun uzun konuştular.Çocukluklarını...En sevdikleri şarkıları...Korkularını...Ve ilk defa, birbirlerine ses kaydı gönderdiler.Naz, kulaklığını takıp Yasin'in sesini ilk kez duydu.Beklediğinden daha sakindi.Sanki telaşlı bir günün sonunda içilen sıcak bir kahve gibi huzur veriyordu.Ses kaydı bittiğinde tekrar dinledi.Bir kez daha...Sonra bir kez daha.O sırada telefonuna yeni bir mesaj düştü."Sesim çok kötü değil umarım."Naz gülerek yazdı."Hayır... Tam tersine, beklediğimden güzelmiş."Yasin, ekranın karşısında utangaç bir tebessüm etti.Belki birbirlerini henüz görmeden seviyorlardı.Belki de bu his, sadece birbirlerini tanımaya başlamanın heyecanıydı.Ama ikisinin de bildiği tek bir şey vardı.Artık geceler, birbirlerine "İyi geceler." demeden bitmiyordu.