9. Bölüm — “Naz’ın Sınavı”

9. Bölüm — “Naz’ın Sınavı”
Hastane koridoru artık Naz için bir bekleme yeri değil, içinden geçilmesi gereken ağır bir sınav gibiydi. Her adımında sanki geçmişi biraz daha omzuna çöküyor, nefes almak bile “neden” sorusunu hatırlatıyordu. Ananesinin boş kalan odası, üzerinde hâlâ sıcaklığı varmış gibi duran yatak ve etrafta dolaşan insanların sessiz bakışları… hepsi Naz’ın içindeki gerçeği yavaş yavaş kabullenmeye zorlayan parçalar gibi üst üste birikiyordu. Ama o kabullenme gelmiyordu; sadece kalbi sıkışıyor, içi daralıyor, gözleri doluyor ama ağlamak bile sanki bir lüks gibi uzak duruyordu.
Tam o an telefon titredi ve Yasin’in sesi o kırılgan boşluğun içine düştü. Naz konuşamadı, sadece dinledi. Yasin’in sesi sakindi ama bu sakinlik yüzeyde değildi; sanki Naz’ın dağılmaması için iki eliyle onu tutuyordu. “Buradayım Naz,” dedi. Bu basit cümle bile Naz’ın içindeki titremeyi biraz olsun yavaşlattı. Çünkü o an anladı ki, sınav sadece kaybetmek değildi… sınav, kaybın içinde tek başına kalmamaktı.
Naz gözlerini ananesinin boş yatağından ayıramadı. O boşluk, bir insanın gidişinden daha fazlasını anlatıyordu; bir hayatın yer değiştirmesini, bir sesin susmasını, bir varlığın eksilmesini… Yasin ise telefonda hiç acele etmeden devam etti: “Şu an çok zor, biliyorum. Ama sen yalnız değilsin. Ben buradayım, nefes alman için buradayım.” Naz ilk kez derin bir nefes aldı ama bu nefes rahatlık değil, dayanma çabasıydı. Ve o an anladı; bu hayatın en zor sınavı sorularla değil, kalpleydi. 💔🌙