12 Bölüm — “Aynı Gece, İki Kalp”

12 Bölüm — “Aynı Gece, İki Kalp”
O akşam Yasin’in yüzündeki o sessizlik Naz’ın içini rahatsız ediyordu çünkü Yasin alışık olduğu gibi güçlü görünmüyordu; sanki her şeyin altında sakladığı bir ağırlık vardı ve o ağırlık artık taşınamayacak kadar büyümüş gibiydi. Naz yanına oturduğunda bir şey sormadı, sadece oradaydı çünkü bazen birini kurtarmak konuşmakla değil, yanında kalmakla başlıyordu. Yasin başını eğdiği anda Naz’ın içi sızladı ve hiç düşünmeden elini uzatıp göz kenarındaki ıslaklığı sildi; bu hareket basit değildi, ikisi için de bir kırılma gibiydi. Yasin irkildi ama geri çekilmedi, sadece Naz’a baktı ve o bakışta ilk kez “güçlü olmaya çalışan birinin yorulmuşluğu” vardı.

Yasin: “Böyle bakma bana…”
Naz bir an sustu, sonra yumuşak bir sesle konuştu.
Naz: “Nasıl bakayım?”
Yasin cevap vermedi çünkü cevabı yoktu; sadece gözlerini kaçırdı. O an Naz fark etti, Yasin her zaman güçlü değildi, sadece güçlü görünüyordu.
Gece olduğunda Naz evine dönmüştü ama uyumuyordu. Yatağın içinde dönüp duruyor, Yasin’in o kırılmış halini tekrar tekrar düşünüyordu. İçinde bir şey sürekli aynı cümleyi fısıldıyordu: “Ben ona neden bu kadar bağlanıyorum?” Ama bu soru korkutmuyordu artık, sadece gerçeği yavaşça ortaya çıkarıyordu. Naz gözlerini tavana diktiğinde kalbi daha sakin atmaya başladı ve o sessizlikte ilk kez iç sesi netleşti: “Ben ona aşık oluyorum…” Bunu reddetmedi, geri itmedi, sadece kabul etti çünkü bazı duygular insanın içine yavaşça değil, fark ettirmeden yerleşiyordu.
Aynı saatlerde Yasin evindeydi ama onun sessizliği Naz’ınkinden farklıydı; çünkü onun sessizliğinin içinde bastırdığı bir şey vardı. Koltuğa oturmuş, ellerini yüzüne kapatmıştı ve uzun süre öyle kaldı. Sonra nefesi titredi, gözleri doldu ve bu kez kendini tutmadı; bir damla yaş yanağına düştü ve onu silmedi bile. Çünkü ilk kez “zayıf görünmek” istemiyordu, ilk kez gerçekten hissettiğini saklamıyordu. Naz’ın o gün gözyaşını silmesi aklında dönüp duruyordu ve o an anladı ki biri onun yanında sadece durmamıştı… onu görmüştü.
Telefonunu eline aldı ama mesaj yazmadı, sadece ekrana baktı. Çünkü bazen insan birini aramaz, sadece onun varlığını tutmak ister. Ve Yasin o gece ilk kez şunu fark etti: Naz sadece yanında olan biri değildi, içini sessizce değiştiren bir duyguydu… ve bu duygu artık geri alınamayacak kadar gerçekti. 💞🌙