İKİ

Delil kelimesini kullanıyorum çünkü Vural’ın kelime dağarcığını ödünç aldım. Geri vereceğim. Belki.
Geçen hafta sınıfta bir dedikodu çıktı. Kimin çıkardığını bilmiyorum ama istatistiklere göre dedikoduların yüzde doksan dokuzunu ben söylemedim diyen kişi çıkarır. Dedikodu şuydu, Rüya ile Vural aynı sırada oturmayı planlamış.
PLANLAMIŞ.
RÜYA VE VURAL.
Bu cümleyi duyunca üç saniye nefes alamadım, dördüncü saniyede savunmaya geçtim. Çünkü ben dünyada hiçbir şeyi Vural’la birlikte planlamam. Yemek yemeyi planlamam, yemek yapmayı planlamam, ödevlerimi planlamam, kavgalarımı bile planlamam. Geçen ay sınıf gezisinde otobüste yan yana oturmak zorunda kaldık, bütün yolculuk boyunca camla sohbet ettim. Cam bile benimle daha çok fikir birliği içindeydi.
Bu yüzden aşağıda, aynı sırada oturmamızın tamamen tesadüf olduğunu kanıtlayan 4 delili sunuyorum. Lütfen not alın, çünkü bir gün siz de savunma yapmak zorunda kalacaksınız.
Delil 1: Çantam yanımdaydı.
Planlayan insan sıra kapar. Bölgeyi işaretler. Ben ilk gün çantamı yanıma bıraktım. Kimsenin oturmasını istemediğim için çantamı yanıma yerleştirdim. Yani sırayı umursamadım. Umursadığım tek şey tek başıma oturmaktı. Umursamayan insan plan yapmış olabilir mi? Olamaz. Bu kadar basit. Vural’ın yanıma gelip “Burası dolu mu?” demesi de onun planıydı, benim değil. Ben sadece “evet, dolu” dedim. Bu cümlenin bir planlanmış bir içeriği yok.
Delil 2: Yer değiştirme teklifi.
İkinci hafta matematik hocamız “Arkadaşlar, isteyen yerini değiştirebilir” dedi. Hemen ayağa kalktım. Çantamı bile elime aldım. Sınıfın bütün gözleri bana döndü. Olanca onurumla ayakta durdum. Vural istifini bozmadı. Kıpırdamadı. Sırtını sıraya yaslamış, havalı görünmeye çalışıyordu. Bana baktı ve ciddi bir sesle dedi ki, “Ben yer değiştirmek istemiyorum.”
Bu şartlar altında başka bir sıraya geçemezdim. Maalesef yerime oturdum.
Neden oturduğumu soruyorsanız cevap apaçıktı. Vural kalkmazsa sıra ona kalırdı, sıra ona kalırsa kazanan o olurdu. Ben kalkmaya hazırdım, kalkmayan oydu. Yani oturan ben değildim. Beni oturtan Vural’dı. Hukuken aradaki fark çok önemlidir. Eminim bir yerde yazıyordur.
Delil 3: Sınır çizgisi.
Sırayı ikiye bölen bir çizgi çektim. Kurşun kalemle, tam ortadan, cetvelle. Sol taraf benimdi, sağ taraf onun. Çizgiyi çektikten sonra rahat bir nefes aldım çünkü artık aramızda hukuki bir sınır vardı. Tesadüfen yan yana oturan iki insanın arasına sınır çizilir. Planlı oturan iki insan bunu yapmaz. Yani çizgi benim masumiyetimin kanıtıdır. Vural’ın dirseği çizgiyi bugüne kadar üç kez geçti. Elbette saydım. Sonuncusunda silgiyle onun dirseğini dürttüm. Sınırı geçmeyeceğini garanti altına aldım.
Delil 4: Dilekçe.
İlerleyen haftalarda rehber hocamıza resmî bir dilekçe yazdım. Dilekçe şöyleydi, Sayın Hocam, ben astronot adayıyım. Yanımda 15 yaşında bir amca oturuyor. Bu durum psikolojik gelişimimi olumsuz etkilemektedir. Yer değişikliğini arz ederim. Altına imzamı attım. Tarih de ekledim. Hoca dilekçeyi okudu. Gözlerini kapattı. Sinirlerine mukayyet olmak için gayret serf ettiği belliydi. Bana dedi ki, “Bir hafta dene, Rüya.”
Bir hafta geçti. Hoca unuttu. Ben de hatırlatmadım, çünkü hatırlatmak yenilgiyi kabul etmek demek. Bu yüzden hâlâ aynı sıradayız. Bu bir planlama değil, idari ihmal.
Delillerim bu kadar. Sonuç şu, aynı sırada oturmuyoruz, aynı sıraya maruz kalıyoruz. Bir insan maruz kaldığı şeyi planlamış sayılmaz. Dedikodu çıkaran kişi kim olursa olsun iddiasını geri çekmek zorunda. İstersem bunu 4 maddelik bir belgeyle yazılı olarak da teslim edebilirim.
Ha, bir de şu var, ertesi gün sınıfta biri bana “Sen ve Vural çok iyi anlaşıyorsunuz,” dedi. Ben de ona “Tamam” dedim. Nokta ile. Cevap gelmedi. Görüldü attı. Bu da bir tür zaferdir.