30.BÖLÜM:DIŞARDAKİ GERÇEK

Güneş ışığı gözlerini kamaştırıyordu.
Ege yıllar sonra ilk kez gökyüzüne bakıyordu.
Gerçek gökyüzüne...
Ne tavan vardı.
Ne kameralar.
Ne de onları izleyen karanlık ekranlar.
Sadece sonsuz bir mavilik...
Defne derin bir nefes aldı.
"Bu havayı bile unutmuşum."
Kimse konuşmadı.
Çünkü hepsi aynı şeyi hissediyordu.
Özgürlük.
Ama Ege'nin aklında tek bir cümle vardı.
"Bir kişi daha içeride."
Lina yanına geldi.
"Hâlâ onu düşünüyorsun, değil mi?"
Ege başını salladı.
"Evet."
"Orada birini bırakamam."
Kaan şaşkınlıkla baktı.
"Ege, az önce zor kurtulduk."
"Eğer geri dönersek..."
Sözünü tamamlamadı.
Çünkü herkes ne demek istediğini biliyordu.
Aras sessizce konuştu.
"Ama biri içerideyse..."
"...bizim gibi yardım bekliyor olabilir."
Tam o anda Selin eski bir cihaz çıkardı.
Cihazın ekranında tesisin haritası vardı.
Ama haritada daha önce görmedikleri bir bölüm vardı.
ALT KAT - 0
Lina kaşlarını çattı.
"Bu kat haritada yoktu."
Selin yavaşça cevap verdi.
"Çünkü burası Proje FENİKS'in en gizli bölümüydü."
Ege ona döndü.
"Orada kim var?"
Selin gözlerini kaçırdı.
"Bir kişi..."
"Deneylerin başladığı ilk kişi."
Herkes sessiz kaldı.
Kerem'in yüzü değişti.
"Hayır..."
"Bu mümkün değil."
Ege dikkatle baktı.
"Kim?"
Kerem birkaç saniye sustu.
Sonra fısıldadı:
"Denek 01."
Rüzgâr bir anda daha soğuk esmeye başladı.
Çünkü herkes anlamıştı.
Eğer Denek 01 hâlâ oradaysa...
Bu oyunun başlangıcı henüz bitmemişti.
Ege kararlı bir şekilde konuştu.
"Tekrar gideceğiz."
Lina gülümsedi.
"Zaten başka türlü bizi durduramazdın."
Defne başını salladı.
"Birlikte başladık."
"Birlikte bitireceğiz."
Altı kişi yeniden eski tesisin girişine doğru baktı.
Bu kez kaçmak için değil...
Birini kurtarmak için döneceklerdi.
Tam o sırada yerde duran eski bir ekran yeniden açıldı.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
"Hoş geldiniz, Denek 07."
Ardından ikinci bir cümle belirdi:
"Seni bekliyordum."
Ege ekrana baktı.
Ve ilk kez...
Korkmadı.
Çünkü artık kim olduğunu biliyordu.