25.BÖLÜM:KIRILAN DUVARLAR

Zemin şiddetle sallanıyordu.
GÜÜÜMMM!
Çelik kapının önündeki çatlak giderek büyüdü.
Defne korkuyla geri çekildi.
"Buradan hemen çıkmalıyız!"
Ama Ege olduğu yerde durmuştu.
Gözleri hâlâ maskeli kişideydi.
"Sen kimsin?"
Maskeli kişi birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yavaşça maskesini çıkardı.
Herkes şaşkınlıktan konuşamadı.
Karşılarındaki kişi...
Onların beklediği biri değildi.
Kerem'in yüzü bembeyaz oldu.
"Sen..."
"Burada olmaman gerekiyordu."
Adam sakin bir şekilde cevap verdi.
"Ben de aynı şeyi senin için düşünmüştüm, Kerem."
Ege şaşkınlıkla ikisine baktı.
"Birbirinizi tanıyor musunuz?"
Kerem gözlerini kaçırdı.
"Evet."
"Bu kişi..."
"...Proje FENİKS'in ilk yöneticilerinden biriydi."
Lina öfkeyle sordu.
"Yani bütün bunların içinde miydin?"
Adam başını eğdi.
"Başlangıçta evet."
"Ama sonrasında oyunun kontrolden çıktığını fark ettim."
Tam o anda tesis yeniden sarsıldı.
Hoparlörden uyarı sesi geldi.
"Çöküş süresi: 10 dakika."
Adam cebinden küçük bir kart çıkardı.
Kartın üzerinde eski bir sembol vardı.
FENİKS
"Son kapıyı açmak için bu gerekiyor."
Ege kartı aldı.
"Ama neden bize yardım ediyorsun?"
Adam Ege'ye baktı.
Çok sakin bir sesle konuştu.
"Çünkü yıllar önce seni kurtaramadım."
Ege donup kaldı.
"Ne?"
Adam devam etti.
"Annen seni çıkarmaya çalışırken oradaydım."
"Geç kaldım."
Bu sözlerden sonra sessizlik oldu.
Ege'nin kafasında binlerce soru vardı.
Ama artık cevaplara çok yakındı.
Lina Ege'nin yanına geldi.
"Ne olursa olsun..."
"Buradan birlikte çıkacağız."
Ege başını salladı.
Tam o anda Özgürlük Kapısı tamamen açıldı.
Kapının arkasında uzun bir tünel vardı.
Tünelin sonunda...
Bir ışık görünüyordu.
Gerçek bir ışık.
Gün ışığı.
Ama tünelin girişinde büyük bir yazı vardı:
SON GEÇİT
Ve altında tek bir cümle:
"Geçmişi bırakamayan, geleceğe ulaşamaz."
Ege derin bir nefes aldı.
Arkadaşlarına baktı.
Sonra ilk adımı attı.
Ama kimsenin fark etmediği bir şey vardı...
Tünelin karanlık kısmında hâlâ bir kamera çalışıyordu.
Ve bir ekranın başında biri onları izliyordu.
Son kez...