11.BÖLÜM:UNUTULAN GEÇMİŞ

Oda tamamen karanlığa gömülmüştü.
Kimse kıpırdamıyordu.
Sadece çocuk sesi yankılanıyordu.
"Hatırlamıyorsun... çünkü hatırlamanı istemediler."
Bir anda projektör yeniden yandı.
Duvarlardan biri beyaz bir perdeye dönüştü.
Eski bir güvenlik kamerası kaydı oynatılmaya başladı.
Tarih:
14 Ekim 2012
Görüntü bulanıktı.
Beyaz önlüklü insanlar, uzun bir koridorda telaşla yürüyordu.
Sonra kamera, küçük bir odayı gösterdi.
İçeride beş çocuk vardı.
Hepsi gri üniforma giymişti.
Çocuklardan biri, korkuyla kapıya vuruyordu.
Lina nefesini tuttu.
"Şu çocuk..."
Defne şaşkınlıkla ekrana yaklaştı.
"Ege'ye benziyor."
Videodaki çocuk, kameraya döndü.
Yüzü net görünüyordu.
Gerçekten de Ege'ye çok benziyordu.
Ama gözlerinde tarifsiz bir korku vardı.
Tam o sırada videoda beyaz önlüklü bir adam konuştu.
"Deney Grubu 7 hazır."
"Hafıza silme işlemi başlatılıyor."
Ege'nin dizlerinin bağı çözüldü.
"Hayır..."
"Bu gerçek olamaz."
Video bir anda kesildi.
Yerine siyah bir ekran geldi.
Ekranda yalnızca şu yazı belirdi:
DENEK 07
DURUM: KAÇTI
Aras şaşkınlıkla Ege'ye döndü.
"Kaçtı mı?"
Kaan başını iki yana salladı.
"Demek seni yıllardır arıyor olabilirler."
Ege'nin nefesi hızlanmıştı.
"Ben... hiçbir şey hatırlamıyorum."
Lina tam onu sakinleştirecekken...
DİTT!
Tavandaki kırmızı alarm ışıkları yanmaya başladı.
Hoparlör konuştu.
"Yetkisiz erişim tespit edildi."
"Koruma Birimi aktif."
Bir anda odanın diğer ucundaki ağır demir kapı açıldı.
İçeriden siyah kıyafetli, yüzü metal maskeyle kapalı uzun bir kişi çıktı.
Elinde parlak bir el feneri vardı.
Yavaş adımlarla onlara doğru yürümeye başladı.
Tak...
Tak...
Tak...
Defne korkuyla geri çekildi.
"Bu... oyunu kuran kişi mi?"
Maskeli kişi durdu.
Sonra boğuk bir sesle tek cümle söyledi.
"Denek 07... geri dönme vakti geldi."
Ege şaşkınlıkla arkasına baktı.
"Ben... Denek 07 değilim!"
Maskeli kişi cevap vermedi.
Sadece cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı Ege'nin önüne bıraktı.
Fotoğrafta...
Beş çocuk el ele tutuşmuş gülümsüyordu.
Ve en sağdaki çocuk...
Hiç şüphesiz Ege'ydi.
Altında ise şu cümle yazıyordu:
"Bir gün seni bulacağız."
Maskeli kişi aniden arkasını döndü.
Kapıdan çıkmadan önce son kez konuştu.
"Saat işliyor..."
Ve karanlığın içinde kayboldu