SAKLANAN GERÇEKLER

Sabahın erken saatleriydi. Konağın içi yavaş yavaş hareketlenirken mutfaktan gelen sesler bütün sessizliği bozuyordu.

Salkım Hanım masanın başında oturmuş, karşısındaki iki çocuğa sevgiyle bakıyordu. Onlara bakarken yüzündeki gülümsemeyi saklayamıyordu. Sekiz yıl boyunca oğlundan uzak kalmıştı. Şimdiyse Alaz geri dönmüştü. Üstelik yanında iki çocuk vardı.

Torunları…

En azından Salkım Hanım'ın inandığı gerçek buydu.

" Şunun tatlılığına bak! Alaz'ın çocukluğu da böyleydi. Bir lokma daha ye bakalım, kuzum."

Arda başını iki yana salladı.

"Doydum ben."

Salkım Hanım gülümseyerek ardanın saçlarını okşadı.

Salkım Hanım: — Peki, canın ne zaman isterse söylersin.

İzgi kapının önünde durup onları izledi. Salkım Hanım'ın çocuklara karşı bu kadar ilgili olması hoşuna gitmişti. Fakat Alaz'ın ailesine gerçekleri anlatmaması hâlâ aklını kurcalıyordu.

Alaz neden hiçbir şeyi açıklamıyordu?

Üstelik İzgi'nin bildiği kadarıyla Alaz evliydi. Çocuklarıyla birlikte bambaşka bir hayatı vardı. Peki, bu kadar büyük bir aile sırrının içinde kendisinin yeri neydi?

Düşüncelerinden sıyrılıp mutfağa girdi.

İzgi: — Günaydın.

Salkım Hanım'ın yüzündeki gülümseme biraz azaldı.

Salkım Hanım: — Günaydın.

İzgi çocukların yanına giderek birinin önüne düşen peçeteyi düzeltti.

İzgi: — Kahvaltınızı güzelce yaptınız mı bakalım?

Masal ve Arda aynı anda

"Yaptık!"

İzgi gülümsedi.

"Aferin size."

Tam o sırada Yeşim mutfağa girdi. Önce çocuklara, ardından İzgi'ye baktı. Yüzündeki ifadeden yine bir şey söylemek istediği belliydi.

"Salkım Hanım, dün konuştuğumuz konuyu düşündüm de"

Salkım Hanım başını kaldırdı.

" Hangi konuyu?"

Yeşim, İzgi'ye kısa bir bakış attı.

" Alaz'ın evliliğini."

İzgi elindeki bardağı tezgâha bıraktı. Hiçbir şey söylemedi.

" Alaz'ın evliliğinde konuşulacak ne varmış?"

"Hiçbir şey yok tabii. Sonuçta karar onun. Ama insan sekiz yıl sonra oğlunu karşısında bulunca bazı şeyleri sorguluyor."

Salkım Hanım'ın yüzündeki ifade değişti. İzgiyi sevmiyordu ama Oğlunun adının geçtiği her konuşma onu hassaslaştırıyordu.

"Benim oğlumun hayatında neler olduğunu öğrenmek istemem kadar doğal ne var? Sekiz yıl boyunca ondan haber alamadım. Şimdi geldiğinde yanında iki çocuk var. Onları tanımak, oğlumun yaşadıklarını öğrenmek istiyorum. Bunun neresi yanlış?"

"Yanlış değil Salkım Hanım. Ama Alaz anlatmak istemiyorsa onu zorlamak da doğru değil."

Salkım Hanım bakışlarını İzgi'ye çevirdi.

"Ben oğlumu senden iyi tanırım."

İzgi bir an sustu. Bu söz canını sıkmıştı ama sesini yükseltmedi.

"Elbette. Onu yıllardır tanıyorsunuz. Ben sadece herkesin kendi kararlarını vermesine izin vermemiz gerektiğini söylüyorum."

Yeşim hafifçe güldü.

" Ne kadar da anlayışlısın İzgi. Alaz'ın her kararını böyle mi savunuyorsun?"

İzgi ona döndü.

ya sanada bir koycam

"Alaz'ın kararlarını savunmak için burada değilim. Ama söyleyeceğim bir şey varsa doğrudan söylerim. İma etmene gerek yok."

Yeşim'in gülümsemesi silindi.

" Ben yalnızca konuşuyorum."

" Ben de cevap veriyorum."

Salkım Hanım masaya hafifçe vurdu.

"Yeter artık! Daha sabahın başında tartışmaya başladınız. Ben oğlumu sekiz yıl sonra bulmuşum. Bir de burada sizin aranızdaki meselelerle uğraşamam."

İzgi başını hafifçe eğdi.

Taktı 8 yıla

İzgi: — Tartışmak istemiyorum zaten.

Sonra çocuklara döndü.

"Hadi bakalım, biraz bahçeye çıkmak ister misiniz?"

Çocuklar sevinçle yerlerinden kalktılar. İzgi onlarla birlikte mutfaktan çıktı.

Yeşim, İzgi'nin arkasından bakarken dudaklarını büktü.

" Kendini bu evin hanımı sanıyor."

Salkım Hanım hemen cevap vermedi. Bakışları kapıda kalmıştı.

" Benim derdim İzgi değil. Ben oğlumu yeniden kaybetmek istemiyorum."

Yeşim sustu.

Çünkü Salkım Hanım'ın Alaz'a olan düşkünlüğünü herkesten iyi biliyordu.

---

Öğleye doğru konağın giriş kapısı açıldı.

Alaz içeri girdiğinde yüzündeki yorgunluk hemen fark ediliyordu. Ceketini çıkarıp görevliye verdi, ardından annesinin sesini duydu.

" Alaz!"

Kadın hızla oğlunun yanına geldi. Alaz daha ne olduğunu anlayamadan annesi ona sarıldı.

"Neredeydin sen? Bütün sabah seni bekledim!"

Alaz'ın yüzündeki sert ifade bir anlığına yumuşadı.

"Anne, buradayım işte."

"Buradasın ama aklın nerede, onu bilmiyorum. Bir gün bile doğru düzgün oturup konuşamıyoruz seninle."

Alaz annesinin omzuna dokundu.

" Konuşuruz. Merak etme."

Salkım Hanım geri çekilip oğlunun yüzünü inceledi.

" Çocuklar bahçede. Seni sorup durdular."

Alaz'ın bakışları bir anda değişti.

"Neredeler?"

" İzgi'yle bahçedeler. Merak etme, gözüm gibi bakıyorum onlara."

Alaz kısa bir nefes verdi. Çocukların iyi olduğunu bilmek içini rahatlatmıştı.

Tam o sırada Yeşim salona girdi.

"Alaz, sonunda geldin."

"Bir şey mi oldu?"

Yeşim, Salkım Hanım'a baktı.

"Sabah biraz konuşuyorduk. İzgi'yle aramızda küçük bir tartışma çıktı."

Alaz'ın yüzü ciddileşti.

" Ne tartışması?"

"Büyütülecek bir şey yok. İzgi biraz ters cevap verdi, o kadar."

Alaz annesine döndü.

" İzgi nerede?"

" Bahçede dedim ya"

Alaz başka bir şey söylemeden bahçeye yöneldi.

---

İzgi, çocuklarla bahçedeki masanın yanında oturuyordu. Çocuklardan biri ona gün içinde yaşadıklarını anlatırken diğeri çiçeklerin arasındaki küçük taşları topluyordu.

Alaz onları uzaktan izledi.

Çocukların yüzündeki mutluluk, gün boyunca omuzlarında taşıdığı yükü bir anlığına hafifletti.

"Burada neler oluyor bakalım?"

Çocuklar onu görünce ayağa kalktılar.

" Baba "

İkisi de yanına koştu. Alaz eğilip onları kucakladı, ardından başlarını okşadı.

" Beni özlediniz mi?"

"Evet!"

İzgi bu manzarayı sessizce izledi. Alaz'ın çocuklara karşı tavrı her zaman dikkatini çekiyordu. Onlara yalnızca bakmıyor, her hareketleriyle ilgileniyordu. Sanki dünyadaki en önemli şey onların iyi olmasıydı.

Alaz çocukları bahçedeki görevliye emanet ettikten sonra İzgi'nin yanına geldi.

" Annemle Yeşim arasında bir şey olmuş".

İzgi gözlerini ona çevirdi.

"Benim yüzümden olmuş gibi anlatmışlar sanırım."

"Bana ne olduğunu anlatır mısın?"

İzgi bir süre düşündü.

"Yeşim bizimevliliğimiz hakkında konuştu. Annen de seni sekiz yıl sonra gördüğü için hassas davranıyor. Ben de bazı şeylerin zorla öğrenilemeyeceğini söyledim. Sonra konu uzadı."

Alaz'ın çenesi gerildi.

" Annem sana ne söyledi?"

" Alaz, büyütülecek bir şey yok."

" İzgi, sana ne söyledi?"

İzgi onun sesindeki ciddiyeti fark etti.

" Beni senden daha iyi tanıdığını söyledi. Ben de buna itiraz etmedim zaten. Annen olduğunu biliyorum. Sadece senin kararlarına da saygı duyulması gerektiğini söyledim."

Alaz başını hafifçe yana çevirdi.

" Yeşim ne dedi?"

"O da kendi bildiğini söyledi. Ben de kendi bildiğimi."

Alaz birkaç saniye sustu. Sonra elini saçlarından geçirip derin bir nefes aldı.

" Ben sekiz yıl boyunca bu aileden uzak kaldım. Bunun nedenlerini annem de biliyor. Şimdi geri döndüm diye kimsenin seni sorguya çekmesine izin vermem."

" Beni korumak zorunda değilsin."

Alaz ona baktı.

" Bu, seni korumak zorunda olduğum anlamına gelmiyor. Sana saygısızlık edilmesini istemiyorum, o kadar."

İzgi cevap vermedi.

Alaz devam etti.

"Annem benim için çok şey ifade ediyor. Sekiz yıl boyunca onu görmedim. Onu kırmak istemiyorum. Ama bu, her söylediğinin doğru olduğu anlamına da gelmez."

İzgi'nin yüzündeki ifade yumuşadı.

"Biliyorum."

"Yeşim konusunda da aynı şeyi söyleyeceğim. Benim hayatımla ilgili kararları kimse benim yerime veremez. Geçmişte de veremedi, bundan sonra da veremeyecek."

İzgi onun gözlerine baktı.

"O zaman bazı şeyleri ailene kendin anlatmalısın. Herkesin bilmediği şeyler var ve insanlar bilmedikleri şeyleri kendilerine göre yorumluyor."

Alaz'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

İzgi, onun bu söz karşısında neden sustuğunu anlayamadı.

Çünkü Alaz'ın sakladığı gerçek yalnızca geçmişte yaşananlardan ibaret değildi.

İki çocuk.

Bir arkadaşına verdiği söz.

Ve henüz kimsenin bilmediği bir hayat…

Alaz: — Zamanı geldiğinde anlatacağım.

İzgi: — Umarım o zaman çok geç olmaz.

İzgi ayağa kalkıp çocukların yanına gitti.

Alaz ise olduğu yerde kaldı.

Onlara gerçeği anlatmak istiyordu. Ama gerçeğin ortaya çıkmasıyla birlikte nelerin değişeceğini de biliyordu.

Annesi, sekiz yıl sonra kavuştuğu oğlunun hayatını yeniden sorgulamaya başlayacaktı.

İzgi ise Alaz hakkında bildiği her şeyi yeniden düşünmek zorunda kalacaktı.

Alaz gözlerini çocuklara çevirdi.

Onlara verdiği sözden dönmeyecekti.

Ne olursa olsun.

BÖLÜM SONUUU 🌷