BİRAZ HUZUR

Sabah kahvaltı için aşağı indiğimde herkesin masada olduğunu gördüm. Fikret Bey gazetesini okuyor, Tolga ile Miraç kendi aralarında konuşuyordu. Şule, Kuzey'le ilgilenirken Miray da Alp'in kahvaltısını hazırlıyordu. Çağan ise telefonuna bakıyordu.

Alaz'ın yanına oturduğumda Masal hemen ona döndü.

“Baba, meyaba!”

Alaz gülümseyerek kızına baktı.

“Günaydın, küçük hanım.”

Masal'ın söylediklerine gülümserken Arda babasına döndü.

“Baba, bugün bizimle dışarı çıkacak mıyız?”

“Çıkacağız oğlum. Kahvaltıdan sonra hazırlanın.”

Arda sevinçle başını salladı. Masal da neşeyle ellerini çırptı.

Kahvaltıdan sonra çocukları hazırladık. Ev dağlık bir yerde olduğu için arabayla yola çıktık. Alaz direksiyona geçti, ben ön yolcu koltuğuna oturdum. Arda ve Masal da arka koltukta kendi çocuk koltuklarına yerleştiler.

Yol boyunca Arda camdan dışarıyı seyrediyordu.

“Baba, önce sahile mi gideceğiz?”

“Evet oğlum. Sonra isterseniz parka da gideriz.”

Masal da camdan dışarıyı gösterdi.

“Anne, bak! Ağaç!”

“Gördüm canım,” dedim gülümseyerek.

Bir süre sonra sahile vardık. Arabadan inip çocuklarla birlikte yürümeye başladık. Arda elimi tutmuş, gördüğü her şeyi anlatıyordu. Masal da Alaz'ın elini tutarak küçük adımlarla yanımızdan yürüyordu.

Kumların olduğu yere geldiğimizde Arda hemen bir kale yapmaya başladı. Masal da yanına oturup küçük elleriyle kumları üst üste koydu.

“Anne, bak! Kocaman bir kale yapıyorum,” dedi Arda.

“Çok güzel olmuş oğlum.”

Alaz yanımıza çömeldi.

“Ben de yardım edebilir miyim?”

Arda ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Olur baba ama dikkatli ol. Yıkarsan yeniden yapmak zorunda kalırız.”

Alaz bana bakıp gülümsedi.

“Emir büyük yerden geldi.”

Gülerek başımı salladım.

Bir süre kumlarla oynadıktan sonra sahilde yürüdük. Daha sonra çocuklarla bir banka oturup denizi seyrettik. Masal, gördüğü kuşları işaret ederek kendi dilinde bir şeyler anlatıyor, Arda da ona kuşların isimlerini söylüyordu.

Onları izlerken gülümsedim.

Alaz bana döndü.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok. Çocukları izliyorum.”

“Güzel bir gün oldu, değil mi?”

Başımı salladım.

“Evet, uzun zamandır böyle rahatlamamıştım.”

Alaz birkaç saniye bana baktı.

“İstersen ara sıra yine geliriz.”

Ona dönüp gülümsedim.

“Olur.”

Öğleden sonra biraz daha dolaştık. Çocuklar yorulunca dönüş yoluna çıktık. Arda arka koltuktan bana seslendi.

“Anne, bugün çok eğlendim. Yine gelelim mi?”

“Tabii ki geliriz oğlum.”

Masal da gözlerini ovuşturarak mırıldandı.

“Anne, uyucam ben.”

Gülümseyerek arkamı döndüm.

“Az kaldı canım, eve gidiyoruz.”

Çok geçmeden ikisi de kendi çocuk koltuklarında uykuya daldı.

Eve vardığımızda Alaz, Masal'ı dikkatlice kucağına aldı. Ben de Arda'yı çocuk koltuğundan çıkarmasına yardım ettim.

BÖLÜM SONUUU 🌷

( YAZIM HATASI OLABİLİR BEBEKLER )