ONA ALIŞIYORDUM

Kapı hızla kapanırken arkasından öylece baktım.
Bu kız gerçekten fena kaşınıyordu.
"İzgi..."
Miray ablanın sesiyle ona döndüm.
"Ne?"
"Boş ver. Yeşim'le uğraşmaya değmez."
"Ben de uğraşmak istemiyorum zaten ama gelip gelip sinirlerimi bozuyor."
Miray abla hafifçe gülümsedi.
"Sen de hiç alttan almıyorsun."
"Alttan alsam tepeme çıkarlar."
Tam o sırada koridordan ayak sesleri duyuldu.
İkimiz de aynı anda kapıya baktık.
Gelen kişiyi görünce Miray ablanın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Alaz.
Bize doğru ağır adımlarla yürüyordu. Yüzündeki ifadeden bir şeylerin ters gittiği belliydi.
"Burada ne oluyor?"
Sesi o kadar sakindi ki daha da gerildim.
"Hiçbir şey."
Miray abla hemen cevap verdi.
Alaz gözlerini ona değil, bana çevirdi.
"İzgi?"
"Bir şey yok dedim ya."
Kaşlarını hafifçe çattı.
"Bir şey yoksa neden yüzün kıpkırmızı?"
Elimi yüzüme götürdüm.
"Sinirden."
"Kim sinirlendirdi?"
Bir an sustum.
Miray abla bana baktı. Ben de ona.
Tam cevap verecekken koridorun diğer ucundan Yeşim'in sesi geldi.
"Ben söyleyeyim."
Gözlerimi kapattım.
Allah'ım sabır ver.
Yeşim yanımıza kadar gelip kollarını birbirine bağladı.
"İzgi, Şule ablanın arkasından konuşuyordu. Sonra ben de duyunca bana bağırdı."
Alaz'ın yüzündeki ifade değişti.
Bana baktı.
Ben de hiç geri adım atmadım.
"Arkasından konuşmadım. Miray ablayla konuşuyordum."
Yeşim hemen araya girdi.
"Tabii canım, ben de tesadüfen duydum zaten."
"Yeşim."
Alaz'ın tek kelimesiyle kız sustu.
"Sen işine bak."
Yeşim'in yüzü düştü.
"Ama..."
"İşine bak dedim."
Yeşim hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp gitti.
Ben Alaz'a bakarken istemsizce kaşlarımı kaldırdım.
"Sen niye böyle yaptın şimdi?"
"Ne yapmışım?"
"Ben kendimi savunabilirim."
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Biliyorum."
"Öyleyse?"
"Karım hakkında konuşulmasını sevmiyorum."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Kalbim saçma sapan atmaya başlamıştı.
Hemen bakışlarımı kaçırdım.
"Ben de zaten kimsenin benim hakkımda konuşmasına izin vermem."
"Onu fark ettim."
Gülümsedi.
Ben de gözlerimi devirdim.
"Sen de dalga geçme."
"Dalga geçmiyorum."
Miray abla ikimize bakıp hafifçe gülümsedi.
"Ben sizi yalnız bırakayım."
Diyerek mutfaktan çıktı.
Alaz'la baş başa kalınca bir anda ne yapacağımı şaşırdım.
Alaz bana doğru bir adım attı.
"İyi misin?"
"İyiyim."
"Emin misin?"
"Evet."
Bir süre yüzüme baktı.
Sonra alçak bir sesle konuştu.
"Bir daha biri seni rahatsız ederse bana söyle."
"Alaz..."
"Ne?"
"Ben kendimi koruyabilirim."
"Biliyorum İzgi."
Bu kez yüzündeki gülümseme daha belirgindi.
"Ama her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin."
Bir an sustum.
Bu adam bazen gerçekten sinir bozucuydu.
Ama bazen...
Bazen de hiç beklemediğim anda yanımda oluyordu.
Ve galiba en tehlikelisi de buydu.
Çünkü fark etmeden ona alışmaya başlıyordum.

BÖLÜM SONUUU 🌷