9.bölüm:YAKALANMA

"Bazen insan sıkılır,işlerinden hayattan herşeyden kaçar ama kaderinden kaçamaz..."

iki gün sonra

Abay ile elimizde içecek,eve doğru ilerliyorduk. Abay'ın zoru ile bugün kahvaltımızı dışarıda yapmıştık,ben istemiyordum ama Abay çok ısrar edince kabul etmek zorunda kalmıştım

ayrıca Abay dün gece ben uyurken benim adıma çalıştığım şirkete istifa mektubu göndermiş ve beni işten çıkartmış!?

sabah bunu öğrenince iki saat boyunca kavga ettik,ben ona bağırıp çağırıyordum o ise beni sakin bir şekilde cevaplıyordu,sevilmek böyle bir şey miydi,sen karşındakine ne yapsan da o seni anlayışla mı karşılıyordu?

Abay'ın bana söylediği şey beni durdurdu "eğer çalışmaya devam etseydin Asila,annen seni bulurdu... bu yüzden seni işten aldım"

"peki ben şimdi nerede çalışacağım,çalışmadan yaşayamam ben!"

"çok çalışmaya meraklıysan gel benim şirketimde özel asistanım olarak çalış"

bu teklifi sunması le kabul ettim ve kavgamız son buldu,hem artık ülkede oradan oraya gitmemede gerek yoktu

Abay'a döndüm "Abay?"

beni onaylayan bir ses çıkardı "hm?"

"ben be zaman işe başlayacağım?"

"sendeki bu iş aşkı neymiş ya," başımı okşayıp saçımı karıştırdı "yarın benimle şirkete gelip işe başlarsın"

onun elini başımdan çektim "karıştırmasana saçımı,sabah bir saat bu şekli yakalamak için uğraştım"

"öyle mi?"

"öyle!"

bir anda beni sırtına attı ve saçımı daha fazla karıştırmaya başladı "al o zaman daha da bozulsun!"

onun kollarında çırpınıp ona vurmaya başladım "bırak beni pislik herif!" sinirli olmaya çalışıyordum ama aslında gülüyordum

beni bir anda bırakması ile kıçım yere çakıldı "ağhh,öyle demedim!?"

kalçamı tutarak ayağa kalktım, Abay ise yanıma gelip koluma girdi "özür dilerim Asila'm,seni incitmek istemedim"

bana böyle demesi hoşuma gitmişti ama belli etmedim

"hadi,eve gidelim"

ona döndüm "bu ağrıyan kalçamla nasıl eve kadar yürüyeceğim acaba!"

bir anda beni kucağına aldı "karımı taşıyamayacaksan bu kaslar neden var?" bana karşı fısıldadığında sıcak nefesi yüzüme çarptı ve bu...anlatılmaz bir histi...

"şimdi,eve gidiyoruz" onu onaylayıp içeceğimi içmeye devam ettim

📖

yarım saat sonra eve varmıştık ve evet Abay beni yol boyunca taşımıştı,eve gelince saat beş olmuştu bile çünkü biz Abay ile alışveriş yapıp aldığımız ürünleri korumalar ile eve gönderdiğimiz için çok oyalanmıştık

ben hemen yemek yapmaya başladım ve içeride oturan Abay'a seslendim "Abay,ne yemek yapayım?"

"kuru fasulye pilav yap"

bu isteği ile donup kaldım,ama neyse yapacaktık

hemen malzemeleri çıkardım ve pişirmeye başladım

saat altı buçuk gibi Abay ile masada yemek yiyorduk

"nasıl olmuş?"

"mmm,ellerin çok mu marifetli senin?"

kızardım "bilmem..."

"neyse yemek yiyelim"

o bunu söyleyince ben de yemeğime döndüm

📖
üç gün sonra

bugün çok işim vardı,Abay'a haber verip işlerimi halletmek için dışarı çıkmıştım,çok istese de yanıma koruma almayı reddetince kabul etmek zorunda kalmıştı

son kalan işimi de halletmiş eve dönüyordum ki onu gördüm,annem...

karşı kaldırımda dikilmiş şaşkınca bana bakıyordu,annemin burada ne işi vardı!?

bana doğru koşmaya başladı "seni aptal,senin yüzünden hayatımız mahvoldu hangi yüzle bizi terk edersin!?"

bana doğru koşunda bende hızlanmaya başladım ama bana yetişti ve beni yakaladı

annemin kollarında çırpınmaya başladım "bırak beni anne,asıl sen beni o bağımlı adama verip benim hayatımı mahvedecektin!"

beni bırakmadı ve bileğime bir şey taktıbu kelepçeydi,diğer terefını da kendi bileğine taktı ben daha da çırpınmaya başladım "bu senin yanına kalmayacak anne!"

"öyle mi,kaldı bile..."önce annemin pis sırıtışını duydum daha sonra ağzımda bir şey hissettim en son ise bilincim ve gözlerim kapandı

Abay Göktaş

yarım saattir Asila'yı bekliyordum,gerçekten onu korumasız göndermek hataydı!

bahçe kapısının önünde turluyordum,bu durum çalışanlardan birinin dikkatini çekmiş olmalı ki yanım geldi

"efendim iyi misiniz?"

"Asila eve geldi mi?"

"hayır efendim ben zaten bugün onu hiç görmedim"

"tamam,gelirse bana haber verin"

"peki efendim"

daha sonra oradan ayrıldım,Asila kendi gelmiyorsa ben onu getirecektim

arka bahçeye doğru ilerledim,az ileride Eymen, Alican ve Yusuf konuşuyorlardı ama ne dedikleri anlaşılmıyordu

"eymen,Alican,Yusuf yürüyün Asila'yı aramaya gidiyoruz"

hepsi bana döndü "tamamdır patron" Eymen arabasına bindi ve Alican ile Yusuf'u da alıp sürmeye başladılar

bende arabaya binip onlara yetiştim

📖

abartısız iki buçuk saattir Asila'yı arıyorduk ama hiçbir yerde yoktu ve eve doğru ilerliyorduk,yolda telefonuma gizli bir numaradan mesaj geldi

"boşuna kızımı arama,onu asla bulamayacağın bir yere götürdüm.."

"kızımı mı? bir dakika...tahmin etmeliydim,tabiki de ailesi kaçırdı onu"

hemen önümdeki arabada olan Eymen'i aradım "Eymen,yeni rota Adel ve Fırat Akal'ı arıyoruz,yarın bütün ekip başlıyor"

"anlaşıldı Abay bey"

telefonu kapattım ve eve sürmeye devam ettim

📖 bir ay sonra

bir aydır arıyorduk ama Asila'yı bulamamıştık,onsuz yemek bile yiyemiyordum,şuan ise evin bahçesindeki bankta oturup boş boş karşıya bakıyordum

"ahh,o güzel gözlerin, döndürüyor başımı"

"lütfen seni izlerken, hor gör bu telaşımı..."

"tut elimden gidelim, bu şehirde huzur yok"

"sıcak şarap içelim, ne de olsa vakit çok"

"dayanamıyorum,hayallerim çok ağır"

"bana yardım et,kimle konuşsam sağır..."

Batuhan Kordel / Sıcak Şarap

"Abay ,Abay!" arkama bakınca Eymen'in sevinçle bana doğru koşuyordu,korumalarım arasından bir tek Eymen, Alican ve Yusuf bana bey yerine sadece Abay diyorlardı çünkü onlar ile daha samimiydim,arkadaş gibiydik

"ne oldu Eymen bu kadar mutlusun?"

"bulduk bulduk,Asila'yı bulduk"

oturduğum sandalyeden fırladım "ne,nerede,nerede o!"

"tamam tamam sakin ol bizim adamlar önden gittiler zaten,annesi onu geri İstanbul'a kaçırmış"

kafam karıştı "ne,ama biz oranın altını üstüne getirmiştik nasıl bulamadık!?"

"çünkü şehrin çıkışına yakın bir dağ evine götürmüş onu"

"hasiktir!"

biz tam yola çıkacakken kapıda Yusuf bizi durdurdu "kalk önümden Yusuf işim var"

"ama Abay-"

"aması filan yok çekil önümden!"

"Asila'yı geri getirdik!"onun bu cümlesi ile afalladım

"çekil önümden!"onu yana itip bahçeye çıkınca gördüğüm manzara ile ayaklarım zemine sabitlendi

"A-Asila..."

bölüm sonu