10.bölüm:DEĞİŞİM

"İnsanlar her zaman sende bir kusur arar istediğin kadar iyi ol kendini düzelt, hata yapma yine de yargılayacak bir şeyler bulurlar..."

"A-Asila..." Asila babasının arkasında saklanıyordu,benden korkuyordu...belli etmesede babasından da korkuyordu

"sana ne oldu böyle..." sesim o kadar kısık çıkmıştı ki ben bile zor duymuştum

"al sana kızımı getirdim, o iyi bakacağına inanıyorum" bu Asila'nın babasıydı, ona gülümsedim

"teşekkür ederim bayım" bir tık geri çekilip elim ile arkamı gösterdim "isterseniz siz de burada kalabilirsiniz,bana sorun olmaz"

"bilmem ki yani eşim evde bekliyor..."

"siz bilirsiniz o zaman," babasının arkasında bir çocuk gibi saklanan Asila'ya baktım "Asila,lütfen benden korkma..." birkaç adım daha ona yanaştım "lütfen,eğer hala kalbinde bana yer varsa...yanıma gel,en azından...bana doğru bir adım at"

bahçedeki herkes heyecanla nefesini tutmuş Asila'nın ne yapacağını bekliyordu, kafasını kaldırıp gözlerimin içine baktı,sonra hafiften gözleri doldu ve koşarak bana sıkıca sarıldı, ağlamaya başladı, kafasını göğüsüme gömdüm "ağla Asila,dök içini,benim yanımda güvendesin..."

kafamı kaldırıp Asila'nın babası Fırat beye bakınca onunda gözlerinin dolduğunu gördüm,ama bize bakarken yüzünde belli bir tebessüm vardı

beş dakika boyunca Asila ağladı,ağladı ve ağladı...sonra babasına döndü

"baba...lütfen anneme kaybolduğumu söyle..."

Fırat bey onu başı ile onayladı "sen yeter ki mutlu ol kızım,hem seni geri eve götürmeye yüreğim el vermezdi"

"merak etmeyin Fırat bey ben kızınıza çok iyi bakacağım"

"sana güveniyorum oğlum,sen iyi bir insansın"

kızı ile vedalaştı ve daha sonra kapıya yöneldi,tam o sırada onu durdurdum "Fırat bey!" ona üzerinde telefon numaram yazan bir kart uzattım "Abay Göktaş,eğer bir ihtiyacınız olursa aramaktan çekinmeyin"

bana gülümsedi, "tamam,ararım" sonra Asila'ya son bir defa bakıp gitti

bir ay sonra

tam bir ay olmuştu, Asila ile evlenmiştim ve o çok şükür eski haline gelmişti,ama onu eski haline döndürene dek ikimiz de çok eziyet çekmiştik,bir türlü ona ne olduğunu bulamamıştım, ne kadar araştırsam da emeklerimin karşılığını alamamıştım ama hala araştırmaya devam ediyordum

akşam vakti saat on bir gibiydi yatak odasında yatağın üzerinde erkeklere has bir şekilde olturmuştum,kafamı ellerimin arasına almış yere bakıyordum "ağh...! bir türlü bu olayı çözemeyeceğim,lanet olsun!"

"Abay, iyi misin?" bir anda kafamı kaldırınca Asila'nın kapıda dikilmiş endişe ile bana baktığını gördüm

hemen kendimi toparladım "evet evet ben iyiyim,sen endişelenme"

rahat bir nefes verdi "oh iyi o zaman"

"hadi,gel yatalım saat geç oldu"

yanıma gelip yatağa uzandı ve bende uzandım ama ona dönüp elimi kafama yasladım,dirseğim yastığa değiyordu ve kafam havada duruyordu

boştaki elim ile Asila'nın saçını okşamaya başladım,onun güzel yüzünü hayranlıkla izlerken birden konuşmaya başladı "hatırlıyor musun Abay,ilk karşılaştığımız zaman,ben ve kuzenlerim önde yürüyorduk,sen ise bizim arkamızdaydın,ben bir anda arkama bakınca seninle göz göze geldim ve utanıp önüme döndüm"

"hatırlamaz olur muyum hatta daha sonra onlara bir şey de söyledin,ne dedin o zaman?"

kıkırdadı "ne mi dedim,dedim ki gençler, Abay Göktaş arkamızda tabi bunu söylememle ikisi de çığlığı bastı"

ağzım açık kaldı "ne yani bu kadar şaşırdıkları şey bu muydu!?" şaşkınlığım üzerine Asila bu sefer kahkaha attı

"evet gerçekten sırf bu yüzden çığlık attılar"

Asila'nın anlattığı bu muhteşem anıyı ben devraldım "daha sonra ise sen utançla arkanı dönünce bir anda bana çarptın ve şaşkınca bana baktın kızarıp geri çekildin,tenin o kadar narindi ki hemen kızarıyordu, benden af dilemeye çalıştın ama ben çekip gittim"

çatık kaşlarla bana baktı "bak şimdi aklıma geldi sen o an neden çekip gittin!?" yüzümü yüzüne yaklaştırdım ve fısıldadım,sesim bir esinti gibi çıkmıştı "inan bana bunun sebebini öğrenmek istemezsin"

ve onun hassas teni tekrar tepki verdi,kızardı, al al oldu,gözlerini kaçırdı ve arkasını döndü "ben...uyuyacağım..."

sırıttım ve bende arkadan onun beline sarıldım "uyu bakalım uyu..."

gece saat üç buçuk

hava o kadar sıcaktı ki bir anda terler içinde uyandım saate bakınca üç buçuk olduğunu gördüm ve telefonuma bir mesaj gelmişti, bu geçen de bana senin annenim diye mesaj atan numaraydı

"geliyorum,geliyorum az kaldı yarın oradayım, beni bekle oğlum yarın tam yedide oradayım,sonunda tekrar seni görebileceğim"

ne diyordu bu,artık gerçekten korkmaya başlamıştım,ya doğru söylüyorsa, gerçekten annemse? ama o ölmüştü?! bu nasıl olabilirdi ki! neyse,yarın gerçekleri öğrenecektim

Asila'ya döndüm,huzurlu bir şekilde yatakta uyuyordu,gülümsedim daha sonra ise duşa girdim

Asila Göktaş (Akal) saat sabah altı

gözümü açınca Abay'ı yanımda göremedim ve telaşlandım,yataktan çıkıp aşağı indim ve Abay'a seslendim "Abay!Abay neredesin!" aşağıdan sesi geldi "mutfaktayım Asila!"

merdivenlerden hızlıca inip mutfağa girdiğimde Abay'ın hayranlıkla bana baktığını gördüm,masanın üzerinde küçük bir hoparlör vardı,ve Abay elinde telefonunu tutuyordu,bakışlarını benden ayırmadan telefonuna tıkladı ve bir anda müzik sesi yükseldi,çalan müziğe o da eşlik etti

"kimseyi görmedim ben,"

"senden daha güzel"

"kimseyi tanımadım ben,"

"senden daha özel"

"kimselerede bakmadım,"

"aklımdan geçen"

"kimseyi tanımadım ben,"

"senden daha güzel"

"senden daha güzel"

"senden daha güzel"

"senden daha güzel..."

ayağa kalktı ve hafif bağırarak şarkıyı söylemeye başladı bir yandan da beni kendi etrafımda döndürüyordu

"sana ner'den rastladım?"

"oldum derbeder"

"kendimi sana sakladım,"

"senden daha güzel"

bir anda beni belimden tutup kendine çekti

"kimseleri de takmadım,"

"ölsem değişmem"

"kimseyi tanımadım ben,"

"senden daha güzel"

duman/ senden daha güzel

kıkırdadım, ama Abay durdu ve müziği kapattı,şaşkınca ona baktım "neden kapattın ki?"

"çünkü kahvaltı yapacağız"

"ben aç değilim ki" bir anda midem guruldayınca kızardım

midemin bu tepkisine kahkaha attı "miden öyle demiyor ama narin şey" yanağımdan bir makas aldı "hadi,gel kahvaltı yapalım,misafirimiz var"

"kimmiş o?"

"süpriz olsun,hadi şimdi kahvaltıya"

bir saat sonra

Abay ile kahvaltı yapmıştık,saat tam yedi olmuştu ve kapı çaldı Abay kapıya bakarken telefon ile konuştuğu için telefonu kulağındaydı konuşmalarından anladığıma göre konuştuğu kişi arkadaşı Eymen'di

Abay kapıyı açınca gördüğü kişi ile elindeki telefonu yere düşürdü ve telefonun koruması çatladı ,ama şu an benim dikkatimi başka bir şey çekiyordu,kadın sanki benim kırklı yaşlardaki halimdi,bana o kadar benziyordu ki aramızda Abay olmasa aynaya bakıyorum sanacaktım,yaşına göre baya genç gözüküyordu

Abay hiç tepki vermiyordu, sonra bir anda gözleri dolmaya başladı koşarak kadına sarıldı (bEnDe KaBaK gİbİ oRtAdA KaLdIm) Abay'ın ağzından çıkan kelime bana hayatımın şokunu yaşattı "anne..." anne mi dedi o!? yani Lavin olamazdı,onu daha önce bir çok kez görmüştüm ve hem hiç bana benzemiyordu hemde Abay ondan nefret ediyordu,bir kere bile ona böyle içten sarıldığını görmemiştim,dur bir dakika...hayır ya bu kadın Karaca Göktaş olamazdı,olamazdı değil mi!?

tekrar Abay'ın sesi yükseldi "gerçekten sensin,yaşıyorsun..."

o an ilk kez Abay'ın ağlamasına şahit oldum, "burdayım oğlum,benim,annen ve yaşıyorum" kadın Abay'ın başını okşadı ve kokusunu içine çekti, artık emindim bu kesinlikle Karaca Göktaş'tı "kaç yıldır aynı parfüm,bıkmadın mı?" Karaca hanım kıkırdadı Abay ise onu cevapladı, senin kokundan asla vazgeçmem anne..."

ben bir şey anlamadım ama Karaca hanım ne anladıysa daha da içten ağlamaya başladı

Abay arkasını dönüp bana bakınca annesi de bana baktı,ben annesine bakarken bir anda Abay beni kendine çekip beni de aralarına aldı ben onların arasında sıkışmışken Abay'ın annesi bana baktı "gelinim ne kadar da bana benziyormuş ya?" Abay bir kahkaha patlattı "evet anne gerçekten de sana benziyor"

ben şaşkınca ikisine bakıyordum benim bakışlarım üzerine ikiside gür bir kahkaha patlattılar ve ben yine domatese döndüm...

bölüm sonu