20

Son Bölüm: “yaşanmayan günler"
Bölüm: Yaşanmayan Günler

Kapı sesiyle uyandım.
Gözlerim aralıktı, uykuyla uyanıklık arasında kalmıştım.
Ne olduğunu tam kavrayamamıştım ki içeriden gelen bir ses beni kendime getirdi.

“Hayatım, davetiye geldi… Eski arkadaşınmış!”

Yataktan doğruldum. Kalbimde bir kıpırtı, midemde hafif bir boşluk.
Salona geçmeden önce bir an duraksadım.

Evliydim.
Ama o yoktu.
Rüzgar yoktu.

Aşkla dolu rüya da yoktu artık.
Bir zamanlar elimden tuttuğunu sandığım adam, bir sabah uyanınca yok olmuştu.

Yüzüm asıktı, ama bunu gizleyecek gücüm de yoktu artık.
Ağır adımlarla salona yürüdüm.
İçimde adını koyamadığım bir burkulma vardı.

Hayat devam ediyordu.
Ama bazı günler… hiç yaşanmamış gibi kalıyordu.

Nikâh davetiyesi elimde
İsmi okudum defalarca
Rüzgar Yaman & Derin Aslan

Kulağa ne kadar da yabancı geliyordu
Ve bir o kadar tanıdık

Kendimi aynanın karşısında buldum
Odam sessizdi
Karnımda Deniz uyuyordu
Ama artık o
Bir rüya değildi

Kocam içeride kitap okuyordu
Bana verdiği huzur
Rüzgar’ın bıraktığı boşluğu doldurmamıştı belki
Ama başka bir sevgiyle iyileştirmişti beni
Daha sessiz, daha gerçek bir sevgiyle

Açelya mesaj attı:
“Geliyor musun?”
Yanıt yazmadım
Sadece ekrana uzun uzun baktım
Sonra ekran karardı
Tıpkı içimde bir şeyin yavaşça kapanması gibi

Gitmedim
Gidemezdim
Artık benim yerim geçmişteydi
Oysa Rüzgar’ınki gelecekteydi
Üstelik başkasıyla

Ayağa kalktım
Perdeyi araladım
Gün ışığı yüzüme vurdu
Derin bir nefes aldım
Ve kendi kendime fısıldadım:

“Her aşk sonsuza dek sürmez
Ama bazıları… hep içimizde kalır.”

Gözlerimi kapattım
Deniz içimde kıpırdadı
O an anladım
Bazı hikâyeler
Kalpte biter
Ama hiçbir zaman unutulmaz

---

SON

---