10

Bölüm: Hava Griydi Ama İçim Değil

Gözümü açtığımda odanın içi hâlâ yarı karanlıktı
Perdeleri açmadım
Bir süre öylece yattım
Tavanı izledim
İçimde garip bir dinginlik vardı
Ne taş gibi
Ne de pamuk
Ama hafif

Telefonum yanımdaydı
Ekrana baktım
Yeni bir mesaj yoktu
Ama dün gece gelenleri tekrar açtım
Rüzgar’ın kelimeleri… hâlâ taze gibiydi
Sanki ilk kez biri beni tanımadan tanımıştı
İsmimi duymuş
Sesimi bilmeden beni duymuş

Yavaşça kalktım
Aynanın karşısına geçtim
Saçlarım darmadağınıktı
Gözlerim yorgun ama ağlamamış gibiydi
Bazen en çok uyandığımızda benzeriz kendimize
Ve sanırım uzun zaman sonra ilk kez kendime biraz benziyordum

Küçük radyoyu açtım
Hafif bir şarkı çalıyordu
Sözlerini anlamadım ama ritmi güzeldi
Suyumu içtim
Derin bir nefes aldım

Mutfağa geçtim
Açelya çoktan uyanmıştı
Kahve kokusu yayılmıştı etrafa
Bir şey demedi
Sadece göz ucuyla bana baktı
Ben de küçük bir tebessümle karşılık verdim
– Uyandım
– Geceden beri hafifim biraz
– Belki de ilk defa

Kahve fincanımı tezgâha koydum
Açelya hâlâ sessizdi
Ama ben onun bakışını tanırım
Söylemediği her şey gözlerinden dökülür

– Rüzgar’la konuştum dün gece
dedim
Sanki zaten biliyordu
Sadece zamanını bekliyordu

Oturdum
Küçük mutfak masasında
Dizlerimi kendime doğru çektim
Kahve elimdeydi
Ama elimden çok, içimde ısınıyordum

– Çok bir şey olmadı aslında
– Sadece… konuştuk
– Ya da ben konuştum, o dinledi

Açelya kaşlarını kaldırdı
Beni biraz daha dikkatle dinledi

– Hiç sormadı
– Neden böyle oldun, demedi
– Ne kadar sürdü, kimdi, ne yaşandı… demedi
– Sadece dinledi
– Kesmeye çalışmadı
– Bir şey düzeltmeye kalkmadı
– Üzülmeni istemem bile demedi

Duraksadım
Gözüm yere kaydı
Kahvem soğuyordu
Ama içimdeki şey hâlâ sıcaktı

– Sadece sessiz kaldı
– Ve o sessizlikte ilk defa biri beni gerçekten duydu gibi hissettim

Açelya usulca kolunu uzattı
Bileğime dokundu
O da bir şey demedi
Ama gözleri doluydu
Sanki ben konuştukça
O da kendi eski haline sarılıyordu içinden

– Bana ‘beni unutmuştun ama ben seni hiç unutmadım’ dedi
– Bu cümle… bilmiyorum
– Bir şey oldu içimde
– Sanki yıllardır duyulmayı bekleyen bir cümleydi

Açelya gözlerini kırptı
Burnunu çekti
– Bence hak ettiğin bir cümleydi, dedi

Bir anda her şey çok gerçek geldi
Ve ilk defa, geçmişimin yükünü taşımayan birine
kendimi açtığım için suçluluk duymadım
Çünkü bu, geçmişi unutturmak için değil
kendimi yeniden hatırlamak içindi

Açelya elimi sıktı
– Onu tekrar görecek misin
diye sordu

Cevap vermedim
Sadece gülümsedim

Belki…
Belki bu sefer içim sessizliğe değil
birinin sesine açılıyordur

---