Giriş

Merhabalar ilk kitabımla, ilk kurgumla sizlerle birlikteyim. Kurgunun giriş bölümünü sizlere emanet etmek için geldim. Umarım beğenirsiniz. Umarım kurgum okunur. Instagram hesabını da bölüm sonuna bırakacağım. Görüşürüz! Teşekkür ederim!

★★★
Biri varmış, çoğu yokmuş... Çoğunun annesi varmış ama birilerinin yokmuş. Birileri yapayalnız hayata devam etmeye çalışırken, çoğular’ı mutlu mesut yaşıyormuş. Çoğu’su evine gidip kapıyı çalarak ‘acaba annem işten geldi mi’ diye düşünürken, birilerinin çalacak bir kapısı bile yokmuş.
Bunun ismi nedir bilir misin?
Ben ismini bilmezdim ama hissini bilirdim.
Çalacak bir kapın olmamak geceleri uykusuz bırakan bir histi.
Evde seni bekleyen bir ailenin olmaması yıllarca susuzmuşsun gibi hissettirirdi.
Ben biriydim onlarsa çoğu. Ben tektim onlar çok. Ben ağladım onlar güldü. Ben aç kaldım onlar masadaki yemekleri arkalarında bıraktılar. Ben onlara seslendim ve onlar durmadılar. Onlar gitti. Ben kaldım. Ve kaldığım gün anladım ki, bazen insanı en çok yaralayan, yabancılar değil…
“Yanımda kal” dediğin insanlardır.
Ve beni en çok ‘Yanımda Kal’ dediklerim terk etti. Ve sonunda ben hep yalnız kaldım. Unuttum. Neyi diye soracak olursanız eğer...
Ben sonunda yine yalnız kalacağımı, sonunda yine kaybedeceğimi, sonunda yine o uçurumdan sürükleneceğimi UNUTTUM.
Ben UNUTTUM. Sen UNUTMA!
Eğer bir kez bile olsun yanlız kaldıysan lanetlisindir. Öyle insanlar çıkar ki, karşına ‘Oldu!’ dersin, ‘Bozuldu!’ dersin ama olmaz, bozulmaz. O lanet döner dolaşır ve seni bulur. Bulduğunda ise en net hatırlayacağın şey senin YALNIZ olduğundur.
UNUTMA!
YALNIZSIN!
YAPAYALNIZ!
Ben böyle bildim. Böyle büyüdüm. Ve de böyle yaşadım. Ben unuttum. Lanetim yok sandım. Oysa yalnızlık bir virüs gibi bulaşmıştı bana. Döndü, dolaştı ve yeniden bana geldi. Bense onu yenecek kadar güçlü değildim. En azından öyle biliyordum.
★★★
O zaman bu kitabı Orman gözlü kızın hayatına adıyorum...
Orman gözlü kız için...