Tetiklenen Yaralar

BÖLÜM 14 — Tetiklenen Yaralar

Maria o gün yalnız kaldığında düşündü.
Mark’ın korkusu onu tetikliyordu.
Çünkü Mark uzaklaştıkça Maria daha çok yaklaşmak istiyordu.

Yaklaşmak.
Anlatmak.
İkna etmek.
Bu onun eski kalıbıydı.
Annesi susardı.
Babası duvar olurdu.
Maria daha çok konuşurdu.
Şimdi yine aynı döngü başlıyordu.

“Ben kovalamayacağım,” dedi aynaya bakarak.
Bu bir meydan okumaydı.
Hem Mark’a hem kendine.

Akşam Mark mesaj attı:
“Bugün biraz kendimle kalmak istiyorum.”

Cümle sadeydi.
Ama Maria’nın kalbinde yankısı büyüktü.
Eski Maria olsaydı paniklerdi.

“Bir şey mi oldu?”
“Benden mi sıkıldın?”
“Beni mi itiyorsun?”
Ama bu sefer durdu.
Telefonu eline aldı.
Uzun uzun yazmadı.
“Tamam. İhtiyacın varsa al. Ben buradayım.”
Gönderdi.

Bu mesaj bir savaş değil, bir sınırdı.
Mark telefonu okuduğunda beklediği tepki gelmemişti.

Ne suçlama.
Ne drama.
“Ben buradayım.”
Bu cümle içini hem rahatlattı hem korkuttu.
Çünkü artık Maria kovalamıyordu.
Kalıyor ama tutunmuyordu.
Bu yeni bir dinamikti.

Ve Mark ilk kez şunu hissetti:
“Ya bu sefer gerçekten kaybedersem?”