Sınırın Gücü

BÖLÜM 15 — Sınırın Gücü

İki gün boyunca görüşmediler.
Ama bu kez sessizlik farklıydı.
Maria kendini tutmak için değil, gerçekten alan tanımak için geri çekilmişti.
Arkadaşlarıyla buluştu.
Bir terapi randevusu aldı.
Yürüyüşe çıktı.
İçinde hafif bir korku vardı ama ona teslim olmadı.

“Ben kalırım,” dedi kendi kendine.

“Gitmek isteyen gider.”

Mark ise evinde huzursuzdu.
Kaçmak istemişti.
Ama Maria’nın geri çekilmesi beklediği rahatlamayı getirmemişti.
Tam tersine.
Boşluk büyümüştü.
Onu aramak istedi.
Aramadı.

Sonra şunu fark etti:

Maria’nın varlığına alışmıştı.
Ve alışmak, bağlanmaktı.
Bağlanmak… risk demekti.
Ama ilk kez o risk tamamen tehdit gibi gelmiyordu.

Belki de Maria farklıydı.
Belki de ilk kez biri onu kurtarmaya çalışmadan yanında kalıyordu.
Gece saat 23:47.

Mark yazdı:

“Seni özledim.”

Maria mesajı gördü.
Kalbi hızlandı ama yüzü sakindi.
Cevap verdi:

“Ben de. Ama kaçmadan gel.”

Bu cümle Mark’ın içine işledi.
Çünkü bu bir davetti.
Ama şartlı.
Kalmak istiyorsan, gerçekten kal.