MERT

BÖLÜM - 12
Adres onları şehrin biraz dışındaki küçük bir sahil kasabasına götürdü.Yol boyunca Nur neredeyse hiç konuşmadı.Elindeki kâğıdı defalarca kontrol etti.Sanki adres kaybolursa, ulaşmaya çalıştığı bütün cevaplar da onunla birlikte yok olacakmış gibi hissediyordu.Eylül direksiyondaydı.— Korkuyor musun? diye sordu.Nur camdan dışarı bakarak cevap verdi.— Evet.— Vazgeçmek ister misin?Nur başını iki yana salladı.— Hayır.Bir süre sonra eski bir apartmanın önünde durdular.Nur arabadan indi.Binaya baktı.İçinde tuhaf bir tanıdıklık vardı.Sanki daha önce buraya gelmişti.Ama ne zaman olduğunu hatırlamıyordu.Kapıyı açan yaşlı kadın, onları görünce şaşırdı.— Mert’i arıyoruz, dedi Nur.Kadın birkaç saniye Nur’un yüzüne baktı.Sonra yavaşça kenara çekildi.— Yukarıda.Nur’un kalbi hızlandı.Merdivenleri çıkarken ayaklarının titrediğini hissetti.İkinci kata geldiklerinde kapının önünde durdu.Eylül arkasında kaldı.— İstersen önce ben konuşayım.Nur başını salladı.— Hayır.Elini kapıya kaldırdı.İki kez vurdu.İçeriden ayak sesleri geldi.Kapı açıldı.Karşılarında genç bir adam duruyordu.Nur onu görür görmez tanıdı.Fotoğraftaki çocuk büyümüş, yüzü değişmişti.Ama gözleri aynıydı.Mert birkaç saniye boyunca Nur’a baktı.Sonra fısıldadı:— Sen…Nur’un gözleri doldu.— Mert.Mert kapının önünde hareketsiz kaldı.Sanki yıllardır beklediği bir an sonunda karşısına çıkmıştı.— Seni bulacağını hiç düşünmemiştim.Nur’un sesi titredi.— Ben de seni bulacağımı düşünmemiştim.Mert kapıyı açtı.— İçeri gel.Salona geçtiler.Bir süre kimse konuşmadı.Sonunda Nur sessizliği bozdu.— O gün ne oldu?Mert gözlerini yere indirdi.— Hangi kısmını hatırlıyorsun?— Çok azını.— Belki de hatırlamaman daha iyiydi.Nur başını kaldırdı.— Bunu bana herkes söylüyor.Mert ona baktı.— Çünkü o gün çok şey oldu.Nur biraz daha yaklaştı.— Babam neden gitti?Mert derin bir nefes aldı.— Çünkü seni korumaya çalışıyordu.Nur’un gözleri doldu.— Bunu biliyorum. Ama neden?Mert cevap vermeden önce uzun süre sustu.— Baban bazı insanların yaptıklarını öğrenmişti.— Kimlerin?— Bilmiyorum.— Ama bir şey biliyorsun.Mert gözlerini kapattı.— O gün baban Selin’i bulmaya çalışıyordu.Nur’un kalbi hızlandı.— Selin neredeydi?— Eski evde.Nur’un zihninde görüntüler yeniden canlandı.Bahçe.Ağaç.Selin.Bir araba.Mert’in sesi devam etti:— Baban seni eve götürmek istedi. Ama sen Selin’in peşinden gitmiştin.Nur bir anda ayağa kalktı.— Ben mi?— Evet.— Sonra?Mert’in yüzü gerildi.— Sonrasını tam olarak hatırlamıyorum.Nur’un sesi titredi.— Yalan söyleme.— Yalan söylemiyorum.Mert ayağa kalktı.— Ama sana söylemediğim bir şey var.Nur sustu.Mert odasına gidip eski bir kutu getirdi.Kutunun içinden küçük bir kaset çıkardı.Nur şaşkınlıkla baktı.— Bu ne?— O günün kaydı.Eylül de şaşkınlıkla ayağa kalktı.— Nereden buldun?Mert kaseti elinde tuttu.— Babam yıllarca sakladı.Nur’un nefesi kesildi.— Dinleyebilir miyiz?Mert başını salladı.Eski bir cihazı çalıştırdı.Kasetten önce cızırtılı sesler geldi.Sonra çocukların konuşmaları duyuldu.Nur kendi sesini duyduğu anda donup kaldı.Küçük Nur gülüyordu.Ardından Selin’in sesi geldi.— Buraya gelme!Sonra Mert’in çocukluk sesi:— Nur, bekle!Bir kapı sesi duyuldu.Ardından yetişkin bir erkek sesi.Nur’un kalbi hızlandı.Ses tanıdıktı.Babasıydı.— Kızımı bırak!Kasette kısa bir sessizlik oldu.Sonra başka bir erkek sesi duyuldu.Nur’un yüzündeki ifade değişti.Bu sesi daha önce hiç duymamıştı.Ama o an, yıllardır içinde taşıdığı korkunun kaynağını anlamış gibiydi.Kaset bir anda kesildi.Mert cihazı kapattı.Nur ona döndü.— Kimdi o adam?Mert cevap vermedi.Nur tekrar sordu:— Kimdi?Mert gözlerini kaldırdı.— Bilmiyorum.Nur başını iki yana salladı.— Hayır. Biliyorsun.Mert’in gözleri doldu.— Ben sadece sesini hatırlıyorum.Nur sessizce oturdu.Artık elinde bir ses vardı.Bir adres vardı.Bir isim vardı.Ve geçmişin karanlığında ilk kez gerçekten bir iz vardı.Mert kaseti masanın üzerine bıraktı.— Nur…Nur ona baktı.— Ne?Mert bir süre sustu.Sonra:— O gün baban sana bir şey verdi.Nur’un kaşları çatıldı.— Ne verdi?Mert cevap vermeden önce gözlerini ona dikti.— Bir anahtar.Nur’un eli istemsizce çantasına gitti.Eski anahtara dokundu.Mert’in gözleri büyüdü.— Hâlâ sende.Nur anahtarı çıkardı.Mert onu görünce derin bir nefes aldı.— O zaman…Durdu.— Demek ki baban seni gerçekten geri döneceğin günü düşünerek bırakmış.Nur anahtara baktı.Belki de yıllardır taşıdığı küçük metal parçası, aslında bütün hikâyenin kapısını açacak anahtardı.