ESKİ EV

BÖLÜM - 7
Ertesi gün hava kapalıydı.Nur, Eylül’ü beklerken elindeki anahtarı avucunda sıkıca tutuyordu.Gece boyunca neredeyse hiç uyumamıştı.Annesinin söyledikleri zihninde dönüp durmuştu.Babası onu terk etmemişti.Selin o gün ortadan kaybolmuştu.Ve bütün bunların cevabı, yıllardır kimsenin konuşmak istemediği o evde olabilirdi.Eylül geldiğinde Nur fazla konuşmadı.İkisi sessizce eski evin yolunu tuttular.Demir kapının önüne geldiklerinde Nur durdu.Çocukken burada oynadığını hatırlıyordu.Ama hafızası hâlâ parçalıydı.— Hazır mısın? diye sordu Eylül.Nur anahtarı çıkardı.— Hayır.Bir an bekledi.— Ama gireceğim.Kapı gıcırdayarak açıldı.İçeride ağır bir sessizlik vardı.Tozlu eşyalar, kapalı perdeler ve duvarlarda asılı eski fotoğraflar…Nur yavaşça içeri girdi.Bir odanın kapısının önünde durdu.Kalbi hızlandı.— Burası…Eylül ona baktı.— Ne oldu?— Bilmiyorum.Nur kapıyı açtı.Oda küçüktü.Duvarın bir köşesinde eski bir oyuncak bebek duruyordu.Nur bebeği görünce bir anda nefesi kesildi.Bir görüntü geldi.Küçük bir kız.Aynı bebek.Ve bir erkek sesi:— Nur, korkma. Baban burada.Nur gözlerini kapattı.Görüntü kayboldu.— Babam…Eylül yanına geldi.— Ne hatırladın?— Bilmiyorum. Sadece sesini duydum.Odanın diğer tarafında eski bir çalışma masası vardı.Nur masanın çekmecelerini aç