Bölümler 4Şu an: BÖLÜM II
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Yıl 1998, Yeni Yuva"
Tulpar, artık 10 yaşına gelmişti. Öğretmenleriyle kitap okuyor, masallar yazıyordu. Öğretmenler ve görevliler onu seviyorlardı. Hatta sadece onlar değil, yetimhanedeki diğer çocuklar da onu seviyordu. Her şekilde. Oyun oynarken ne role kapılıyor, ne de rolden alakasızdı. Hatta çocuklar onunlayken ailelerinin yokluğunu unutuyorlardı. Sadece o anlık olsa bile.
Bir gün bir Yüzbaşı, yetimhaneye girer. Hemen yetimhanedeki öğretmen ve görevliler selam durur, yolu açar. Ancak Yüzbaşı'nın yüzü asıktı. Oğlunun ve karısının ölümü üzerinden henüz 4 yıl geçmişti. O tren kazası onlara da zarar vermişti belli ki. Tulpar, Yüzbaşı'nın asık yüzünü fark etmişti. Yüzbaşı'nın bakışları çocukların üzerinde gezindi. Neredeyse hepsi dışarıdaki dünyadan habersizce boyama yapıyor veya kıpır kıpır oyun oynuyorlardı. Biri hariç; Tulpar. Yüzbaşı, neden Tulpar'ın köşesinde hiç ses çıkarmadan kitap okuduğunu merak etmişti. Tulpar'ın yanına gitti ve sessizce yanına oturdu. Tulpar yine konuşmadı.
Yüzbaşı bu durumu tuhafsadı. Neden konuşmuyordu bu çocuk? Neden bu kadar... Tanıdıktı? Onu o tren kazasında görmüştü. O çocuk... Annesinin, babasının arkasından çığlıklarla ağlayan çocuk değil miydi? Evet, oydu. Ama başka bir bakımdan da tanıdıktı. Tabi ya... Oğluydu. Hayır. HAYIR, APTAL. O SADECE BENZİYOR. ONU TANIMIYORSUN BİLE. Yüzbaşı, bir anlık dalgınlıkla Tulpar'a dönüp dedi ki:
--... Sen de mi o kazada arkanda bıraktıklarını unutamıyorsun?
HAYIR. OLAMAZ. O SADECE BİR ÇOCUK. ONUNLA BÖYLE AĞIR KONUŞAMAZSIN. Ama Tulpar, sanki Yüzbaşı'nın dediklerine üzülmüş gibi, teselli edici bir ifadeyle baktı. Anlamıştı.
Yüzbaşı, hafif bi' baş hareketiyle kalkar ve görevlinin yanına gider. Tulpar kalır. Tulpar, Yüzbaşı'nın arkasından meraklı bir ifadeyle baktı. Görevli ve Yüzbaşı uzun süre konuşurlar, Tulpar sadece bir kısmı doğru dürüst seçebilir; "Tulpar mı? Ama efendim, o biraz... Yabanidir". Görevli'nin ağızından çıkan o tanım Yüzbaşı'nı duraksatır. Yabani? Bu çocuk? O sadece... Sessizdi.
Tulpar ise olanları pek anlamamaıştı. Yüzbaşı birkaç kağıdı imzaladıktan sonra Tulpar'a döndü ve dedi:
-- Hoşgeldin yuvaya, evlat.
Tulpar donakaldı. Yuva? Evlat? bunlar çok yabancı kavramlardı ona göre. Tulpar hafifçe mırıldandı:
-- Hm?
Yüzbaşı ise tebessüm etti. Sonra da, belki yıllar sonra yumuşak bir ses tonuyla:
-- Neden konuşmadığını biliyorum evlat. Ama merak etme; bana bir şey anlatmak için kelimelere ihtiyacın olmayacak.
Tulpar hafif adımlarla Yüzbaşı'nın yanına gitti. Yüzbaşı:
-- Elini tutabilir miyim? Yol uzun.
Tulpar, hafifçe Yüzbaşı'nın elini tuttu. Gidiyorlardı. Yeni bir isimle, yeni bir yuvaya.
Bölüm etkileşimi
