BÖLÜM I

NOT!!: BU KİTAP ÖLÜM, AŞIRI DRAM, AĞIR SÖZLER, KİMLİK KRİZLERİ GİBİ SAKAT SAKAT İÇERİKLER BARINDIRIR. HASSASSAN VEYA DAYANAMAYACAĞINI DÜŞÜNÜYORSAN LÜTFEN GEÇ!
"Umut Işığı Yetimhanesi ve Yeni kimlik, 1994"
Mihayloviç Volkanov. Ailesini bir tren kazasından sonra çıkan bir yangında kaybetmişti. Ailesi sadece Türkiye'de ufak bi gezi istemişti, çığlık çığlığa ölmeyi değil. Mihayloviç, kollarındaki ağır yanıklar nedeniyle 2 saat hastanede kalmış, sonra ailesi olmadığı için "Umut Işığı Yetimhanesi" adlı bir yetimhaneye yerleştirilmişti. Orada kendisini yabancı hissediyordu. ne görevlilere, ne de oradaki diğer yetimlerle konuşuyordu. Sadece "hmm"... Görevliler onu her şekilde konuşturmaya çalışıyordu ama nafile... Sadece boş boş duvara bakıyor, bazen de kitap okuyordu-ya da deniyordu. Sadece 6 yaşındaydı o. omuzlarındaki yükler ise yaşına göre çok büyüktü...

Zamanla Mihayloviç, olduğu yetimhanede en azından biraz yabani olmasına rağmen iyi bir dinleyici olduğu için sevilmeye başlanmıştı. Zamanla onun vatan sevgisi ve iyi yönlü savaşan kişiliği nedeniyle-ve biraz da yabancı hissetmesin diye-görevliler onu "Tulpar" diye çağırmaya başlamıştı. Mihayloviç-yani yeni ismiyle Tulpar- bu ismin anlamını sorduğunda görevli Işıl Hanım ona bu ismin "Türk destanlarında savaş için dağları yamaçları aşan, kanatları olan bir at" demişti. Tulpar o zaman anlamamıştı. Büyüyünce anlayacaktı.

Mihayloviç'in TC kimliği çıktığında orada ismi "Tulpar" diye geçmişti. Rusya'daki gibi Mihayloviç diye değil. Mihayloviç, kimliğe bakarken içinde bir sızı hissetti. O bir Rus'tu. Türk değil. O, sadece eskiden yaşayan ailesi ile Türkiye'yi kısa süreliğine gezmeye gitmişti. Sonsuza kadar orada sıkışıp kalmayı değil...