Prolog

Sis…Her şeyi yutan o sessiz örtü, yine oradaydı.
Ne rüzgâr vardı,ne kuşların sesi.
Sanki dünya,bu yerden uzak durmayı seçmişti.
Adam ağıradımlarla ilerliyordu.
Attığı her adımda, ayaklarının altındaki toprak sanki ona direniyordu.
Geri dönmesini istiyordu.
Ama o
dönmedi,dönemezdi.
Yıllardır anlatılan bir hikâyenin peşindeydi, bir masalın ya da bir yalanın.“Aethel-Veyl…”diye fısıldadı.
Kelime dudaklarından döküldüğü anda, sis hafifçe titreşti.
Sanki duyulmuştu.
Etrafındaki Dünya değişmeye başladı, ağaçlar uzadı.
Gölgeler yer değiştirdi.
Ve bir an,
adam nerede olduğunu unuttu.
Yolunu kaybettiğini sandı, fakat hayır.
Yol…
onu kaybediyordu.
Kalbi hızlandı, geri dönmek istedi.
Ama döndüğünde, arkasında hiçbir şey yoktu.
Ne geldiği yol ne de bıraktığı dünya.
Sadece sis.
Sonra… birses duydu.
Ne bir insanın sesine benziyordu,
ne de bir hayvanın.
Ama, anlaşılırdı.
“Henüz vaktigelmedi.”
Adamın dizleri titredi.
“Ben… sadece görmek istedim…” diye mırıldandı.
Sessizlik.
Sonra sis ağırlaştı, nefes almak zorlaştı.
Bir anda, her şey durdu.
Adam tekrar gözlerini açtığında, başladığı yerdeydi.
Ormanın kenarında.
Sanki hiç gitmemiş gibi.
Ama elleri titriyordu.
Ve gözlerinde… daha önce hiç olmayan bir korku vardı, o gün kimseye bir şey anlatmadı.
Çünkü biliyordu…
Kimse inanmayacaktı, fakat bir şeyden emindi.
Gördüğü ve duyduğu şeyler gerçekti.
Ve bir gün…
Birisi gerçekten içeri girecekti.