Bölümler 5Şu an: SILVARUS'UN BEŞİĞİ
Bazen bir suya düşersin, adını bilmeden,
Yüzün göğe döner ama yer seni bekler.
Ne kökün vardır, ne yönün...
Ama biri elini tutar, ve dünya yeniden şekillenir.
Yalnızlıktan doğan beş ışık,
Birbirine çarpınca alevlenir.
Taş platformdan indiğimde adımlarım bana ait değil gibiydi; zihnim hâlâ gölün kıyısında, ankanın göğe çizdiği o son halkanın içinde asılı kalmıştı. Bedenim yorgunluktan kırılıyordu ama kalbim cevabını bilmediğim bir sessizlikle çarpıyordu.
Rhoen hiçbir şey söylemeden yanıma geldi. Altın parıltılı gözlerinde ne bir acele vardı ne de sorgulama; sakin ve kabullenmiş bir soyluluk taşıyordu. Yanıma yaklaşıp kolumu hafifçe tuttu ve beni kalabalığın içinden çekip aldı.
"Hadi," dedi sadece. Birlikte sessizce geçtik kalabalığın içinden.
Revire vardığımızda içerisi taşın soğukluğunu hissettirecek kadar steril, aynı zamanda ot kokularıyla doluydu. Raflarda cam şişeler içinde ezilmiş bitkiler ve kurumuş kökler duruyordu. Duvar diplerindeki küçük meşalelerin gölgeleri odayı gerçeklikten koparıyordu.
"Üstünü değiştir," dedi Rhoen kapının önünde arkasını dönerek. "Yeni bir oda verdiler. Seninle ana binaya geçeceğiz."
Sırtındaki duruşta görünmeyen bir ağırlık vardı. Güçlü görünen insanların da yorgunluk taşıdığını o an fark ettim. Sessizce üzerimi değiştirdiğimde, terli kumaş bedenimden kaydı; sanki sınavın kendisi üzerimden gidiyordu. Yeni gömleğin keten dokusu soğuk ve yabancıydı ama ilk kez kendime ait bir şeye dokunmuş gibi hissettim. Aynaya bakmadım, çünkü bakabilecek kadar sağlam hissediyordum.
Rhoen bizi akademinin ikinci katında, nehre bakan yüksek tavanlı bir odaya götürdü. Beyaz taş duvarlar ve geniş pencereler içeri giren ışığı saklamıyor, açıkça gösteriyordu. İçeride karşılıklı iki yatak, ahşap masalar ve halılar vardı.
"Burada kalacağız," dedi Rhoen dolapları kontrol ederken. "Tek boş oda burasıydı. Rahatsız olursan taşınırız."
"Olmam. Teşekkür ederim," dedim netlikle.
Yatağa oturduğumda omuzlarımdaki gerilim çözüldü. Ayakkabılarımı çıkarıp ayaklarımı halıya bastım. İlk kez kaçma isteği duymuyordum.
Fakat zihnim sorularla doluydu. "Beni... neden buraya getirdin?" dedim fısıltıyla. "Yani, Verdantis... Silvarus... Element sınavı... Sence... burada başarılı olabilecek miyim gerçekten?"
Rhoen bir süre cevap vermedi. Sonra altın ışıkla dolan gözlerini bana çevirdi.
"Sana bir yol açtım, Sophia," dedi. "Ama yürüyüp yürümeyeceğine sen karar vereceksin. Buraya ait misin? Bilmiyorum. Ama burada öğrenmen gereken şeyler olduğunu biliyorum."
"Peki ya..." dedim dizlerime yaklaşarak, "ya yapamazsam?"
Odanın havası yoğunlaştı. Bakışlarımı ellerime sabitledim; parmaklarımda sınavın tuzu hâlâ var gibiydi. Korku her şeyi bastırıyordu.
Rhoen yavaşça yaklaşıp yatağın kenarında durdu. Gölgesi üzerime düştü ama koruyucu bir farkındalık gibiydi.
"Elbette yapamayabilirsin," dedi yumuşak ama kesin bir sesle. "Silvarus en iyileri bile harcayabilir. Buraya adım atan herkes yapamayabileceğini bilerek gelir. Cesaret dediğin şey başarı ihtimali değil; korkuya rağmen devam etmektir."
Bakışları bana kenetlendi. "Sen düşmekten korkuyorsun, Sophia. Ama seni izledim. Defalarca düştün ve her defasında kalktın. Silvarus senden kusursuz olmanı değil, ayağa kalkmaya devam etmeni istiyor."
O an düşmenin değil, yeniden var olabilmenin önemli olduğunu anladım. Rhoen'in dilinde tüy bitiren şey tam olarak buydu. Gözlerim doldu ama ağlamadım, derin bir nefes aldım.
"Ben... deneyeceğim," dedim. "Yapabileceğim tek şey bu."
Rhoen'in yüzünde gerçek bir memnuniyet belirdi. "İşte bu," dedi. "Silvarus seni sınayacak ama asıl sınav kendi içinde. Ayrıca yapamazsan, denediğini bileceksin. Ama bence sen sanıldığından daha fazlasısın. Henüz kendini bilmiyorsun sadece."
"O gün gölde... bir şey oldu," diye mırıldandım. "Su bana cevap verdi gibi hissettim."
"Evet," dedi Rhoen sözümü keserek. Sesi daha canlıydı. "Sana ait olan bir şeyle temas ettin. Bu yüzden seni buraya getirdim. Burada yalnız olmayacaksın. Ne olursa olsun yanında olacağım."
O gece ilk kez Verdantis'te yalnız olmadığımı hissettim.
"Ben yalnızım, Rhoen," dedim sonunda, sesimdeki kırılganlıkla. "Hiçbir zaman bir ailem olmadı. Bu insanlar, bu duvarlar, bu güç... bana aitmiş gibi hissettirmiyor."
Rhoen yanıma oturdu. Dokunmadı ama varlığı odadaki boşluğu doldurdu.
"Yalnız değilsin artık," dedi alçak bir sesle. "Belki her şey hemen değişmeyecek ama ben buradayım. Seni hiçbir şekilde yalnız bırakmayacağım Sophia. Başını yaslayabileceğin bir omuz olacağım."
İçimdeki kalın duvarlardan biri çatladı. İlk defa birisinin gözlerinde sadece var olabilmiştim.
Rhoen hafifçe gülümsedi. "Yarın seni derse ben götürürüm.Profesörler bazen fazla ciddidir ama yanında biri olunca katlanılır hale geliyor."
"Teşekkür ederim. Burada olmamı sağladığın ve beni gördüğün için."
Rhoen pencerenin yanına geçti, ellerini pervaza dayadı. Sıkı askeri örgüsünü çözmüştü; sarı saçları dalgalı bir şekilde omuzlarına dökülüyordu. Güçlü zırhının altındaki yorgunluğu görünür olmuştu.
"Bazı geceler," dedi sudan gözlerini ayırmadan, "buraya ait olduğumu sanıyorum. Ama sabah olduğunda yine yabancı gibi uyanıyorum. Benden hep savaşmamı, kazanmamı istediler. Ama insanın ruhu taş değil, bir noktada çatlıyor."
Yatakta doğruldum. "Rhoen..." dedim ama gerisini getiremedim.
"Pyrosia'da büyüdüm," dedi. "Kız olarak doğmak orada kusur sayılır. Fazla akıllı, fazla güçlü, fazla sessizdim. Babam beni duymadı, annem unutmayı seçti. Beni yalnızlık şekillendirdi. On üç yaşımda ilk gizli görevime gönderildim. On yedi yaşındayım Sophia; bir kere bile hata yapmadım ama kadın olduğum için bir kere bile ödüllendirilmedim."
Bana döndü: "Bu yüzden seni anlıyorum. Su seni seçti çünkü sen sustuğunda bile kendini anlatabiliyorsun."
Sessizlik yavaşça bir yakınlığa dönüştü. İki ayrı yalnızlık aynı gecede yan yana durdu.
Sabah taş duvarların serinliğiyle uyandım. Bedenim hâlâ sızlıyordu ama ilk defa bir sabaha kalmak için uyanmıştım.
"Uyanmışsın," dedi Rhoen. Masanın başında giyinmiş oturuyordu. Dudaklarında kısa bir tebessüm belirdi.
Gri cüppemi giydim, saçlarımı örüklerle toplayıp mavi boyalarımı saklamadan topuz yaptım. Aynadaki yansımama hazır olduğumu söyleyemedim ama yeni dünyama yeni bir versiyonum gerekiyordu.
Kahvaltı için Büyük Salon'a yürüdük. Herkes Rhoen ve bana bakıyordu; fısıldaşmıyorlardı ama gözleri konuşuyordu. Salonun ortasındaki adam asasıyla duayı başlattı: "Gevadis'in dağlarında yürüyenlerin onuru için... Dua ederiz." Herkes başını eğdi ama ben eğilmedim. Saygısızlıktan değil, aidiyetsizliktendi. İçimden geçen tek dua kendime aitti: Lütfen, bu sefer bir yere ait olabileyim.
Rhoen, "Bugün tek kalmak ister misin?" diye sordu. Başımı salladım.
Tam o anda salonun ortasından bir kavga sesi yükseldi. "Gevadisliysen onurun dağ gibi olur. Çenen değil!" diyordu biri. Kalabalık ikiye yarıldı. O sırada keskin ve soylu bir kız olduğu anlaşılan sesi araya girdi.
"Bir daha böyle konuştuğunu duyarsam, seni tek başıma Yüce Kızıl'ın üstünden aşağı atarım."
Sarı-turuncu saçlı, cüppesine altın taç işlenmiş bir kızdı konuşan. Yanında kıvırcık saçlı, zeki ifadeli bir genç vardı.
Rhoen yanıma çömeldi. "Tanıtayım," dedi. Kıza dönerek: "Solenne Pyrehold... Pyrosia'nın veliahtı. Ateşi yönlendirebilir ama en büyük gücü karar vermekten korkmamasıdır. Yanındaki ise Orin... Gevadis Veziri'nin oğlu. Stratejik aklın yürüyen hâli, kılıç ustası ve şifacıdır."
Solenne ve Orin yanımıza doğru yürüdü. Orin, "Rhoen, yoksa Külün Kızı mı demeliyim?" diye şakalaştı. Sonra bana döndü: "Ben Orin... Bu da Solenne. Yanınıza oturabilir miyiz?" Başımı sallayarak yer açtım.
Solenne kulağıma eğildi. "Seni sınavda izledim, su elementini bu kadar harika kullananı ilk defa görüyorum."
"Seni etkileyebildiysem ne mutlu bana. Hâlâ kim olduğumu bulmaya çalışıyorum," dedim.
"Kim olduğunu bulmak, kendini kaybettiğin yerden başlar. İyi ki buradasın, Sophia," dedi Solenne. İlk defa bir sofrada yalnız değildim.
"Niye kavga ediyorlardı yine?" diye sordu Rhoen.
Solenne omzunu silkti: "Her zamanki rutin kavgaları işte. Başımızda karanlık varken..."
Karanlığın ne olduğunu anlamaya çalışırken Rhoen araya girdi: "Hadi derse gidelim, geç kaldık."
Element eğitimi devasa bir cam kubbenin altında veriliyordu. Su, ateş, toprak ve hava için ayrı alanlar vardı. Beşer kişilik gruplar oluşturulması istendi. Biz dörttük: Rhoen, ben, Solenne ve Orin.
Dersimize üç profesör giriyordu. Element eğitimi Silvarus dağlarının eteklerinde, ormanların yakınında kurulmuş büyük bir cam kubbenin altında verilirdi. Geniş, yarım daire biçimli salonun ortasında küçük bir yükseltinin çevresi basamaklarla çevrilmiş, her kademe farklı element alanlarına ayrılmıştı. Su, ateş, toprak ve hava... Her biri için ayrı bir köşe, ayrı bir taş, ayrı bir enerji. Bizi içeri aldıklarında gruplar halinde dizilmemiz ve beklememiz istendi. Beşer kişilik gruplar... Kalabalık hemen dağılmaya başladı.
Bazı öğrenciler anında arkadaşlarına yöneldi, isimler söylendi, gözler devrildi, gülüşmeler oldu. Ama biz... dörttük. Rhoen, ben, Solenne ve Orin.
Bu sefer derslere üç profesör giriyordu, Rhoen hepsini bana detaylıca anlatıyordu. "Rhovelan Ashmorra, Pyrosia'nın ateş kulelerinden geliyor ve ateş elementinin akıl hocası. Serttir, acımasızdır, hataları affetmez... Ama bu senin için geçerli değil tabii ki, senin işin suyla."
Orin araya girerek sözü devraldı.
"Gaven Grawhollow, durgun taş gibi, ayrıca sessizliğiyle de bilinir. Konuştuğunu çok az duydum, garip olanı, kızmıyor bile."
Ve en sonunda başımı çevirip Profesör Solen Lirawen'i gördüm. Ona döndüğümde profesörün zaten bana gururlu bir bakışla baktığını fark ettim. Ardından gümüş gibi olan saçlarını düzelterek tüm öğrencilere seslendi:
"Silvarus'ta neden beşli olarak bir arada olduğunuzu merak ediyor musunuz?"
Sesi, sınıfta yankılandı. Duvardaki kristaller hafifçe titredi. Hiç kimse cevap vermedi. Solenne başını yana eğdi, Rhoen gözlerini yere indirdi. Bense yeni yeni keşfettiğim bu dünyanın her santimetresini beynime kazıyordum. Profesör devam ederken ona odaklanmam bile bazen zorlaşıyordu ama bakmaya ve dinlemeye özen gösteriyordum. Profesör ağır adımlarla kürsüden indi, elindeki kitap kapalıydı ama sanki her sayfasını zihninden ezbere okuyordu.
"Çünkü Silvarus böyle kuruldu. Beş kişiyle. Beşi de birbirine zıt, birbirine eş, birbirine muhtaç."
Arka sıralardan biri el kaldırmak ister gibi oldu ama vazgeçti.
"Dört elementin her biri bir kişideydi. Ama bir tanesi... Bütün elementlerle uyum kurabiliyordu. Hepiniz onları biliyorsunuz ama..."
Birkaç öğrenci başını kaldırdı. Merakla değil, tedirginlikle; çünkü bu tür hikâyelerden sonra gelen kelime belliydi. Yasak olan, unutulmuş olan.
"Onların isimlerini artık anamayız. Çünkü ait oldukları yer artık... sessiz."
O şeyin ne olduğunu bilmiyordum ama adının geçirilmediği kesindi. Geçemezdi ama herkes orada olduğunu hissetti. Tüylerim diken diken olmuş, soğuğu kemiklerimde hissetmiştim. Profesör sustu. Sonra gözlerini bana çevirdi, sonra Rhoen'e, sonra Orin'e, Solenne'e... kaşlarını çattı.
"Siz bir kişi eksiksiniz, hemen beşincinizi bulun," diyerek emir verdi.
Hemen yanımda oturan Rhoen'in kulağına eğilip fısıldadım. "Akademi yirmi beş kişilik değil miydi, nasıl eksik olabiliyoruz?"
Rhoen sinir olmuş bir biçimde saçlarını arkaya doğru taradı.
"Thalos Aven Thiregard, yine nerelerdesin," diye homurdandı.
Bir hışımla Orin'e döndü, o ise bilmiyorum dercesine omuzlarını kaldırıp indirmişti. Ama bu cevap Rhoen'e yeterli gelmemiş olacak ki, biraz olsun sakinleşmesini sağlamak için ellerimi hafifçe sallanan dizlerinin üzerine koydum.
O sırada cam kapı hızla açıldı ve içeri gri cüppeli bir erkek hızla girdi. Kapıyı arkasından hızlıca kapatırken Profesöre yaklaştı, kulağına eğilerek bir şeyler fısıldadı. El sıkışırlarken gözlerini bana değdirip ardından Rhoen, Solenne ve Orin'e çevirerek gülümsedi. Yeşil gözleri uzak ve dikkatli bakarken, konuşmadan yargılar gibi duruyordu. Esmer teni ve kahverengi saçları, keskin yüz hatlarıyla birleşince ona heykele benzer bir sertlik katmıştı. Yanağındaki yanık lekesi, hikayesini anlatan tek şeydi belki de; güç için değil, hatırlamak için taşıdığı bir yara.
"Beşli gruplar. Elementler asla tek başına gelmez. Dengeyi beşle bulacaksınız..."
Rhoen'in az önce ağzından adı dökülen kişinin o olduğunu anlamıştım. Kafamı sallayarak yerimde dikleştim. Thalos, Rhoen'e elini uzattı ama Rhoen elinin tersiyle onun ellerine vurdu. Hemen arkalarından kendini tutamayarak gülen Orin'di. Thalos hafifçe güldü, ellerini bana çekinerek de olsa uzattı. Ağır ve uzun elleriyle zayıf ve çekingen ellerimi kavradı. Yanıma oturarak kulağıma yaklaştı ve fısıltıyla konuştu:
"Ben Thalos, tanıştığımıza memnun oldum." Ona döndüm; mavilerim ile yeşilleri buluştu.
Kulağına doğru fısıldadım:
"Sophia... Sophia Kushner." Kaşlarını çattı, ben de hemen merakını giderme isteğiyle cevap verdim: "Rhoen beni... buraya getirdi. Daha çömezim." Thalos ciddi bir şekilde kulağına eğildi, başını eğerken kolunu omzuma attı. "Sınavda hiç öyle görünmüyordun ama."
Profesör aniden bize döndü.
"Beşli olarak hazırsanız isimlerinizi bir kağıda yazın ve bana verin." Neyse ki tüm sınıfa sesleniyordu.
"Gevadis'ten Orin Velmara, Pyrosia'dan Prenses Solenne Pyrehold, Gevadis'ten Prens Thalos Thiregard, Pyrosia'dan Rhoen Theromund..."
Solenne, listeyi okurken bir an durdu. Kalemi parmaklarının arasında gevşedi, sonra yavaşça masaya bıraktı. Bakışları bana kaydı.
"Siktir," dedi Orin. Solenne homurdanırken ayaklarını hızlıca sallıyordu, streslendiği belliydi. Mahcup olmuş gibi başını sallayarak söyleyeceği şeye kendini hazırladı. Kaşlarımı çattım, neydi onu bu kadar endişelendiren şey?
"Sophia... sen kendi soyadını kullanamayacaksın."
Kaşlarım hafifçe çatıldı. "Neden?" dedim.
Solenne cevap vermeden önce kısa bir sessizlik oldu. Sanki cevabı söylemekten çok, söylemenin ağırlığını tartıyordu.
"Evet," dedi sonunda. "Verdantis'te iki kök arasında aynı anda duramazsın. Birini seçmek zorundasın."
O an Thalos konuşmadı. Sadece elini uzattı ve Solenne'nin önündeki kâğıdı tek hamlede aldı. Kâğıt havada ince, keskin bir hışırtı çıkardı. Thalos kalemi aldı, isimlerin üzerinden hızlı ama düzenli çizgiler çekti. Karalaması bir aceleyle değil, bir kararla yapılmış gibiydi. Bitirdiğinde kâğıdı katladı ve arka sıralarda duran görevliye uzattı.
"Bunu ilet."
Öğrencilerin isimleri sayıldı, beşli gruplar halinde bazen memnuniyet nidaları çıkarken bazı gruplardan fısıltılar yükseliyordu. En sonunda sıra bize geldiğinde salonun cam tavanından ilahi bir şekilde süzülen bir ışık yüzüme vurdu; nehre akan su iyice kuvvetlenmiş ve gürleşmiş olacak ki sesi buraya kadar geliyordu. Profesör Solen sırayla saymaya başladı:
"Solenne Pyrehold, Thalos Thiregard, Rhoen Theromund, Orin Velmara ve Sophia Thiregard."
Thalos muhtemelen aklına ilk gelen soy ismini kazımıştı; kendininkini. Solenne biraz yerinde homurdansa da dikleşti ve tekrar konsantre oldu.
"Bir sonraki beşlimiz; Marek Thiregard... Isolde See Khaldrix..."
"Belki isimleriniz sadece bir tesadüf. Ama ben tesadüflere inanmam. Bu beşlilerin bir araya geldiği bir dönemde, Silvarus tekrar... değişebilir. Ve bazı isimler, fısıldaşılarak tekrar hatırlanabilir. Umutla dolun çocuklar, umutla herkesi doldurun ve kim olduğunuzu gösterin. Size güveniyorum."
Rhoen bana döndü: "Hazır mısın?"
"Hazır değilim," dedim içimden ama gülümseyerek onayladım.
Profesör havuzun yanına geçti: "Su elementi hafızaya dayanır. Ne unuttuysanız o sizinle konuşur."
Beşgen bir çember oluşturduk. Ben doğu ucundaydım. Ellerimi suya kaldırdım. Avcumun ortasında bir damla yükseldi, halka çizerek büyüdü ve su havuzdan taştı. Ellerimden yükselen su sütunu dalgalar çizdi, spiral halini alıp bir çiçek gibi açıldı ve hiç sıçramadan yere indi.
Salondakiler şaşkınlıkla fısıldaşırken Orin bana özgüven verircesine gülümsedi.
Ders sonrası akademinin taş yollarında yürürken Orin durdu: "Era ağaçlarına gidelim mi?"
Orman kıyısında çimenlere oturduk. Solenne yere uzandı, Orin başını onun dizlerine koydu. Thalos ağaç köküne yaslandı, Rhoen ayakta kaldı. Bense ortada ayaklarımı kendime çektim.
Solenne aniden fırladı: "Bizim bir grup ismimiz yok, ne yapacağız?"
Tartışmalar başladı ama fikirler sönüktü. Orin ayağa kalkıp bana döndü: "Sophia, Rhoen sana Era'ların hikayesini anlattı mı?"
"Hayır" anlamında kafamı salladım.
"Verdantis'in en doğusunda tohumları koruyan bir tüccar yangında ölmüş, tohumlar yanarak Silvarus'a kadar gelmiş..."
Onlar yaprakların neden beşik gibi sallanıp yanarak yok olduğunu tartışırken ben kelimeleri birleştirdim: Doğu, yangın, sel, beşik, Silvarus...
Heyecanla ayağa kalktım: "Buldum! Silvarus'un Beşiği!" dedim. "Hem beşik her şeyin başladığı yer hem de tarihinize atıfta bulunuyor."
Thalos gözlerini ayırmadan, "Tarihimiz..." dedi.
Rhoen da onayladı: "En yaratıcısı bu bence."
Thalos ağaç kovuğunda kayarak bana yer açtı, belimden nazikçe tutarak beni yere çekti. Akşam yemeğini kaçırmıştık. Thalos çimleri toprağa çevirdi, Rhoen ateşi yaktı. Isınırken bana dünyayı anlatıyorlardı.
Gözlerim dolduğunda Orin durumumu fark edip omzumu sıktı: "Burada bir şey anlatmak zorunda değilsin. Ama bazen anlatmak nefes almak gibidir."
Hepsine baktım. "Ben bir yetimhanede büyüdüm," dedim. "Annemi babamı hiç tanımadım. Sophia Kushner bana ait değil. On sekizime geldiğimde beni bıraktılar. Denize gittim, bir uçuruma... Suya yürümek istedim ama su beni kabul etmedi. Ve sonra ormanda o çığlık... Rhoen. Sonra su beni hatırladı."
Solenne omzuma elini koydu: "Sen bırakıldığın yerden büyümüşsün Sophia. Kendi kökünü kendin yazmışsın."
Orin, "Artık yalnız değilsin," dedi. Thalos ise sessizce titrek bir bakışla yüzüme baktı. Tam o anda bir Era yaprağı süzülüp yanarak yok oldu.
Gece odaya döndüğümüzde perdelerin önündeki taş çıkıntıya oturdum.
"Güzel bir geceydi," dedi Rhoen.
"Evet," dedim. "İlk defa bir şey anlattım ve kimse susturmadı."
Rhoen yanıma oturdu. Saçları dağınık, çizmeleri çıkarılmıştı; daha insandı.
"Bugün senin gözlerin başka bir şey söylüyordu," dedi. "Daha açıktın."
"Belki ilk kez bir yere ait hissettim."
"Kimin sayesinde?" dedi kışkırtıcı bir tonla. "Thalos mu?"
"Ne alakası var!" dedim kafamı sallayarak.
"Demek alakası var," dedi gülümseyerek. "Onun gözleri senin üzerinde başka duruyor."
"Bence abartmayalım Rhoen. Hem ben sarışınları severim," dedim meydan okuyarak.
Rhoen derin bir kahkaha patlattı. Yan odan duvarımıza tıklattığında ikimiz de sus-pus olduk.
Rhoen fısıldadı. "İnsan ilk defa ait hissettiği yeri en çok sorgular."
"Ya ben hiç kimseye ve hiçbir yere ait değilsem?" dedim.
"Öyle biri yok. Sadece henüz ait olduğu yeri bulamamıştır."
"Demek ki senin de ait olduğun birisi var öyle mi, Rhoen?"
"Evet, muhtemelen vardır. Ben de senin gibi ait olduğu yeri bulamayanlardanım."
"Yanımda olduğun için... Teşekkür ederim," dedim.
"Yarın ne yapacağız?" diye sordum sonra.
"Senin ilk tarih dersin olacak, yani en sıkıcısı" dedi. Kaşlarımk hayır dermişcesine çattığımda bana baktığını fark ettim. Hayatımda ilk defa en yakın arkadaşım olmuştu. Hayatımda ilk defa en yakın arkadaşım olmuştu ve en yakın arkadaşım oydu.
"Seni seviyorum, Rhoen," dedim. Hayatımda ilk kez birine bu cümleyi söylüyordum. Rhoen hayatımı kurtarmıştı, bana umut bahşetmişti.
Rhoen fısıltıyla karşılık verdi: "Ben de seni. Kendini bulmadan seni tanımak zordu ama artık kim olduğunu görüyorsun. Unutmaman için hep yanında olacağım daha doğrusu olacağız."
Rüyalar bazen kalp dinginleştiğinde başlardı. Solenne'nin gülüşü, Orin'in ciddi bakışları, Thalos'un dağ gibi sadakati... Henüz kim olduğumuzu bilmeyen ama birbirini tanımaya başlayan beşliydik. Ya da sadece ben onları tanımaya çalışıyorda olabilirdim.
Bizim grubumuzun doğuşu yüksek bir yeminle değil, sessiz bir yürüyüşle başlamıştı. Nereye vardığımızın önemi yoktu; çünkü biz ilk defa bir yere değil, birbirimize varıyorduk.
Bölüm etkileşimi
