UNUTULMUŞLARIN SESİ kitap kapağı

1. bölüm / 5

BİR İSİMLE BAŞLADI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: BİR İSİMLE BAŞLADI

And I was running far away
Would I run off the world someday?
But now take me home
Take me home where I belong
I got no other place to go
Now take me home
Take me home where I belong
I got no other place to go

Aurora- Runaway

Bir isimle doğmadım,
Bir yere ait değildim.
Dalgalar beni almadı,
Gözlerimi açtım, gökyüzü tanımadı.
Su bana ellerini uzattı,
Ve ben, ilk kez bir yere ait oldum.

mart21
SOPHIA,,

Güneş, ağırbaşlı vedanın inceliğiyle yavaşça geri çekiliyordu. Son kızıl ışıklar denizin yüzeyinde can çekişirken, içimden bir parçanın da o ışıkla birlikte sönüp gittiğini hissediyordum.

Uçurumun tam kenarındaydım. Rüzgâr sert esiyor, ince kumaştan yapılmış tişörtümü bedenime yapıştırıyordu. Ayaklarımı kaplayan çamur ve batan çakılların acısı, göğsümün tam ortasına oturan o taş gibi ağır sızının yanında hiçbir şeydi. Aşağıda kudurmuşçasına kıyıya vurup duran dalgalara baktım. Bana ne bir huzur veriyorlardı ne de içime bir korku salıyorlardı; tıpkı ölü bir kalbin ritmi gibi ifadesiz, mesafeli ve sadece kendi döngülerindeydiler.

Elimde tuttuğum küçük, pürüzsüz taşı parmaklarımın arasında çevirip duruyordum. Çeviriyor, avcumda sıkıyor, sonra serbest bırakıyordum. Yaşamakla tek bir adımla yok olmak arasındaki o ince çizgide bocalayan bir ruhun tereddüdüydü bu. Taş avcumdayken bir anlam taşıyor, parmaklarımın arasından kaydığı an uçurumun dibindeki karanlıkta kayboluyordu.

Gökyüzü mor, turuncu ve koyu gri renklerin arasında yırtılıyordu. Ama dışarıdaki bu görkemli veda içimdeki zifiri karanlığa ulaşamıyordu. Bugün doğum günümdü. Kimliğimde yazan on sekiz sayısı benim için koca bir hiçten ibaretti. Yetimhanenin o buz gibi soğuk taş duvarları, kaşığın tabağa çarpma sesinden başka ses çıkmayan sessiz yemek saatleri ve görevlilerin şefkatten uzak, öylesine bakan gözleri ruhuma işlemişti bir kere.

Ama benim yalnızlığım yetimhaneden de eskiydi. Annesizliğin ve varlığı hiçbir zaman doğrulanamamış bir babanın kurduğu o devasa boşlukla büyümüştüm ben. Her gece başımı yastığa koyduğumda, o karanlık odayı değil, doğrudan kendi içimdeki kimsesizliği seyrediyordum. Birilerinin beni aradığını, bir yerlerde şefkatle bekleyen birilerinin olduğunu hayal eder, hayal kurdukça da dibe batardım. İnsanlara güvenmek, dili bilinmeyen yabancı bir ülke gibiydi benim için.

Ağlamak artık bedenimin istemsiz bir refleksine dönüşmüştü. Yine de gözlerimin dolmasına izin vermedim, yaşları geri ittim. Denizin genzi yakan tuzlu kokusunu ciğerlerime çektim. Rüzgârın ve dalgaların sesi bir anlığına iyi gelse de geçmişin o omuzlarımdaki yükü ile geleceğin getirdiği simsiyah belirsizlik, içimde çözülmesine imkân olmayan düğümler atıyordu.

"Sophia..." diye fısıldadım kendi kendime. Kendi adımı söylemek bile bana yabancı geliyordu. Başkasının hayat hikâyesinden öylesine ödünç alınmış, bana ait olmayan bir kelime gibiydi.

Ellerime baktım; solgun, soğuktan morarmış, yumuşak ama tırnak araları ıslak toprakla dolmuş ellerime. Nefes alıyordum, ciğerlerim şişiyordu ama kesinlikle yaşamıyordum.
İçimdeki karanlık büyüyordu. Ve ben çocukluğumdan beri karanlıktan nefret ederdim.

Ayağa kalktım. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savurdu. Simsiyah saçlarımın aralarına saklanmış lacivert boya, yetimhanede günlerce aç kalmak pahasına boyattığım tek isyanımdı. Kendimden kalan son iz...

"Hatırlanmak için unutulmamak, unutulmamak için hatırlanacak kaidede bir ömrün olması gerekir," dedim fısıltıyla denize doğru. Bunu mavi kapaklı bir kitapta okumuştum. Şuan o maviliğe ne kadar ihtiyacım vardı.

Uçurumun tam ucunda durdum. Rüzgâr beni geriye itmeye çalışıyordu ama ben öne doğru büküldüm. Aşağıya, o dipsiz karanlığa bakarken içimdeki o fısıltı yeniden belirdi.

"İyi ki doğdun Sophia." Mesele düşmek değildi, mesele rüzgâra rağmen tam burada, bu kenarda durabilmekti. Ve belki de ilk kez yalnızlığımın bana kaçış değil, bir yön gösterebileceğini hissettim.

Tam o anda, gecenin ıssızlığını yaran dehşet dolu bir kadın çığlığı yükseldi ormandan. Bu sadece bir korku çığlığı değildi; içinde çaresizlik ve kabullenmişlik barındıran yırtıcı bir sesti. Damarlarımdaki kanın bu sesi duyduğu an donduğunu, sonra aniden alev aldığını hissettim. Korkmam gerekirdi ama korkmadım; aksine, beni o yöne çeken karşı konulmaz bir güçle ormanın zifiri karanlığına doğru koşmaya başladım. Keskin çalı dalları kıyafetlerimi yırttı, ıslak çamur adımlarımı ağırlaştırdı ama durmadım.

Açıklığa vardığımda, bulutların arasından sıyrılan ay ışığı iki silueti aydınlatıyordu. Omuzlarına kadar inen sarı saçları olan bir kız ve onun karşısında sırtı bana dönük, asker üniformalı bir adam duruyordu. Kızın üzerindeki pelerin kan içindeydi; elinde ise kızıl, tehlikeli bir kıvılcım yanıp sönüyordu. Adamın omzundaki garip, metalik simgeyi zihnim o an bir yere kaydetti.

Ayağımın altındaki kuru bir dal büyük bir gürültüyle kırıldı.

Adam anında arkasını döndü. Yüzünü kaplayan o soğuk, hissiz karanlıkla göz göze geldiğimde içimdeki her şey çekildi. Arkama bile bakmadan kaçmaya başladım. Çamur, bedenimi çizen dikenler, bacaklarımdaki acı... Hiçbiri umurumda değildi. Ama Peşimdeki havanın ağırlaştığını, etrafımdaki oksijenin yoğunlaşıp beni hapsettiğini hissedebiliyordum.

Tam o sırada ayağım devasa bir ağaç köküne takıldı. Yere kapaklanıyordum, yüzümün çamura batmasını bekledim ama o sert darbe hiç gelmedi. Bedenim aniden hafifledi, yerçekimi eriyip yok oldu. Kendimi zamanın durduğu, sonsuz ve sıcak bir boşluğun ortasında buldum. Ardından, dondurucu bir soğuklukla suya çarptım.

Su beni hızla içine çekti. Karanlıktı ama bir o kadar da dingin... Bu sıradan bir su değildi; tenime değil, doğrudan ruhuma işliyordu. Yüzeye yakın bir yerde süzülürken kendi düşüşümü dışarıdan izliyor gibiydim. Derinlere doğru çekildikçe yukarıdaki gökyüzü ve yıldızlar birer birer silindi. Derken içimde, tam göğsümün ortasında, yıllardır uyuyan sıcak bir kıvılcım belirdi. Sanki ruhumda unuttuğum bir melodi ilk notasını bulmuş gibiydi.

Suyu ilk kez gerçekten "gördüm". Işık kırılmaları etrafımda canlı halkalar çiziyordu. Ve su beni boğmadı; aksine nazikçe yukarı iterken, beni yüzeye çıkardı. Gölün kıyısına ulaştığımda öksürerek dizlerimin üzerine çöktüm.

Çalıların arasından o sarı saçlı kız çıktı. Gözleri karanlıkta bir kaplanınki gibi altın sarısı parlıyordu.

"Döndün... gitmedin," dedim nefes nefese.

"Döndüm, çünkü seni burada öylece bırakırsam yaşayamazdın," dedi, sesi soğuk ama kesindi.
Belindeki hançeri tek bir hamlede çıkardı.

Tam o sırada çalılıklardan yüzü kapalı bir asker fırladı. Kılıç ile hançer gecenin içinde keskin bir sesle çakıştı. Kız inanılmaz akıcı ve hesaplı hareket ediyordu ama asker aniden alçalarak hançerini kızın bacağına sapladı. Kızın dengesi bozuldu, dizlerinin üzerine düştü. Asker bitirici darbe için kılıcını havaya kaldırdı.

O an avcumdaki ıslaklığı, denizin ve gölün çağrısını hissettim. İçimdeki o çok eski, derin uykudaki şey uyandı. Ne yaptığımı bilmeden elimi adama doğru uzattım. Bileğimden kopan su, keskin bir kırbaç gibi yükselerek doğrudan askerin yüzüne çarptı ve adamın görüşünü kapattı. Kız bu anlık fırsatı kaçırmadı; hançerini adamın boğazına sapladı. Asker tek bir ses bile çıkaramadan toprağa yığıldı.

Hâlâ titreyen ellerime inanamayarak baktım. Kız hemen kolumdan tutup beni sık çalıların arasına çekti. Elinde, etrafa kırmızı bir ışık yayan ve üzerinde üç başlı bir yılan figürü işlenmiş olan kor gibi bir taş tutuyordu. Taşın içindeki ritmik ışık, kalbimin atışıyla tamamen aynı tempodaydı.

Gölgelerin içinden simsiyah bir siluet korkusuzca adım attı. Etrafındaki ışığı yutan, adeta canlı bir karanlığı vardı. Askerin cesedine yaklaştı, mırıldandığı anlaşılmaz kelimelerle ceset bir anda kül olup havaya karıştı; geriye hiçbir şey kalmadı. Sonra başını ağır ağır bize çevirdi. Bakışları buz gibiydi.

Korkudan dizlerimin bağı çözüldü, çamur ve kan birbirine karıştı. "O... o adam nereye gitti?" diye kekeledim dehşetle.

Kız yanımda durdu. Yaşananlara rağmen garip bir şekilde sakindi. Elleriyle kısacık olan saçlarını düzeltti ve yarasına sarmak için üstündekileri taradı ama bir şey bulamayınca ağzından küçük bir küfür kulaklarıma kadar ulaştı. Tişörtümü yırtarak ona doğru uzattığımda büyük bir minnet göstergesiyle bacağını sardı.

"Adım Rhoen," dedi bana bakarak.

"Ben de Sophia. Yetimhanede öyle koymuşlar adımı..."

Rhoen bakışlarını gölün durgun suyuna çevirdi.

"Kaethir'i arıyordum... o siyahlar içindeki adamı. Bu bana verilmiş bir görevdi. Ama yolum seninle kesişti."

"Nereden verildi bu görev?"

Rhoen başını kaldırıp yıldızlara baktı. "Adını çoktan unutmuş bir gezegenden. Biz ona Verdantis deriz. Dört elementin kusursuz bir uyum içinde aktığı bir yerdi ama denge bozuldu. Benim görevim bu yıkım zincirini kırmak."

Zihnim karmakarışıktı. Hayatım boyunca kendi adıma hiçbir kararı ben vermemiştim. "Neden anlatıyorsun bunları bana? Ben sıradan, kimsesiz biriyim."

Bana doğru döndü. "Su zaten senin içindeydi Sophia. O hiçbir zaman seni terk etmedi."

Rhoen cebinden o parlayan taşı çıkardı. "Bu Pyraen. Element taşı. Seni o uçurumun kenarında ve suda gördüğümde görevimin yön değiştirdiğini anladım. Çünkü bu hikâyede senin de bir yerin var."

Aramızdaki mesafeyi kapatıp dizlerinin üzerine çöktü. Parmaklarıyla ıslak çamurun üzerine o üç başlı yılan sembolünü çizdi. Sonra soğuktan titreyen ellerimi tuttu. Taşın yaydığı o derin sıcaklık doğrudan ruhuma aktı.

"Verdantis'e, gerçekte kim olduğunu bulmaya ve kendi hikâyeni yazmaya var mısın Sophia?"

On sekiz yıllık cevapsız sorularımı, yetimhanenin o ruhsuz duvarlarını ve içimdeki o derin boşluğu düşündüm. Hayatımda ilk kez kendi kaderimi seçme şansım vardı.

"Kendimi bulmaya varım, Rhoen," dedim.
Sembol aniden parladı. Pyraen'in kızıl ışığı gecenin tüm karanlığını örttü. Ve ben, on sekiz yılın ardından ilk kez bir yere ait olabileceğime gerçekten inandım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…