Bölümler 5Şu an: HİÇLİĞİN KIYISINDA
Bazı adımlar vardır
Seni senden önce tanır.
Ve bazı yollar vardır,
Sadece korktuğunda seni çağırır.
Ayaklarımın altında hâlâ taşın o yakıcı titreşimi vardı. Kalbimin tam ortasına saplanan, ruhumu çırılçıplak bırakan ritmik bir rezonans... Sanki dünya, bizden önce bu yoldan geçenlerin ahlarıyla nefes alıyor; geçmişin bütün günahlarını ve ağırlığını tabanlarıma yüklüyordu.
Atacağım her adım, görünmez bir geçmişin kırık köprü taşlarında yürümek gibiydi.
Rhoen hemen yanımdaydı. Sessizdi ama o sessizliğin arkasında can yakan bir teyakkuz saklıydı. Bakışları karanlığı yırtarak çevreyi tarıyor, tehlikeyi daha doğmadan seziyordu.
Avucunun içindeki kırmızı taşı yavaşça çevirirken parmak uçları taşın kıvrımlarında geziniyor, adeta gizli bir dilde yazılmış kadim bir alfabeyi okuyordu. Dudakları hafifçe aralandı. Bir dua mıydı bu, yoksa beni bu gerçeklikten koparacak bir lanet mi? Fısıltısı kemiklerime kadar işledi; derimin altına sızdı, kanıma karıştı ve ruhumun en hassas, en korunmasız kenarlarını okşadı. Sadece duymuyordum; o fısıltının, Rhoen'in başlattığı o karanlık ritüelin ta kendisi oluyordum.
Gözlerimi kapattım. İçimde dibi görünmeyen tuhaf bir boşluk açıldı. Zaman durdu, gerçeklik ellerimin arasından kayıp gitti. Zihnimdeki o bitmek bilmeyen uğultu yerini derin bir sise bıraktı. Tam o anda Rhoen ellerimi daha sıkı tuttu. Parmaklarının tenime kazıdığı o yakıcı sıcaklık, birazdan üzerimize çökecek olan yıkımın ağırlığını omuzlamaya çalışır gibiydi. İçimdeki korku ile ona karşı duyduğum o dizginlenemez merak birbirine karışıyor; ama onun sarsılmaz, güçlü varlığı beni bu kasırganın ortasında dengede tutuyordu.
Ve rüzgâr yükseldi. Önce saçlarım sertçe savruldu, ardından omuzlarımı kavrayan görünmez bir güç ayaklarımı yerden kesti. Korkuyla gözlerimi açmak istedim ama yapamadım. Çünkü artık görmek hiçbir şeydi; sadece hissetmek zorundaydık. Her esinti, taşın her çığlığı bize tek bir yönü işaret ediyordu:
Verdantis...
Bütün evren karardı. Bekledim. Karanlığın beni yutmasını, hiçliğin içinde kaybolmayı bekledim. Ama sonra içimde bir şeyler kırıldı. Gözlerimi açmama fırsat kalmadan zihnime bir ışık sızdı ve yavaşça geri döndü.
Verdantis... Ayaklarımın altında, büyüleyici ve tehlikeli bir rüya gibi duruyordu.
Burası bildiğimiz dünyaya ait olamazdı. Başka bir katman, bambaşka bir gerçeklikti. Hiçbir yer bu kadar tehlikeli kokamaz, bu renkleri taşıyamaz ve böyle çıldırtıcı bir sessizliğe bürünemezdi. Bu sessizlik, ölümün soğukluğu değil; binlerce yıllık, ağır bir bilgenin susuşuydu. Var olarak anlatıyorlardı her şeyi; sözlere ihtiyaçları yoktu.
Ayaklarım toprağa değdiğinde derin bir ürpertiyle sarsıldım. Toprak nefes alıyordu.
Canlıydı, uyanıktı ve her adımıma karşılık veren devasa bir organizma gibiydi. Attığım her küçük adım, onunla aramızda başlayan gizli bir diyalogdu. Sadece yürümüyordum; burası beni algılıyor, süzüyor ve varlığımı kabul ediyordu. Hava tatlı bir nemle buram buram doluydu, uzaklardaki kayıp bir bahçenin anısını burnuma çalıyordu. Başımı kaldırdığımda gökyüzünün yoğun, derin bir maviyle örtüldüğünü gördüm; ufuk çizgisi saf bir enerjiyle titriyordu. Taşın sıcaklığı hâlâ avuçlarımda dolaşırken, Rhoen'in o yakıcı bakışları üzerimdeydi. Her hareketimi izliyor, beni koruyor ama aynı zamanda bu tehlikeli dünyaya hazırlıyordu.
Durduğumuz yer, sanki zamana meydan okuyan görkemli bir sarayın harabelerinden fırlamış gibiydi. Zemin ve duvarlar, işlenmiş kan kırmızısı mermerlerle kaplıydı. Işık vurdukça yüzeyden adeta yumuşak bir ateş rengi sızıyordu.
Mermerlerin üzerindeki yılan motifleri sarmal bir şekilde göğe yükseliyor, gözlerindeki değerli taşlar her adımımda karanlıkta parıldayarak bizi izliyordu.
Rhoen'in hemen arkasında, bir gölge gibi ilerledim. Önümüzde, kutsal bir tören için inşa edilmiş ama doğanın yavaşça sarıp sarmaladığı aşınmış mermer merdivenler yükseliyordu. İki yanında uzanan kırmızı salkım ağaçlarının dalları nazikçe sallanıyor, rüzgârın düşürdüğü yapraklar kırmızı mermer zeminde sessiz bir çığlık gibi hışırdayarak dökülüyordu.
Kayalık bir çıkıntı ile doğanın arasına kurulmuş o balkona benzer alana geldiğimizde, insan boyundaki surların üzerindeki yılan kabartmaları adeta tenimi ürpertti. Bu mistik atmosferde her adımı dikkatle atıyordum; çünkü her mermer plağın altında tehlikeli sırlar saklıydı. Yılanların taş gözleri üzerimdeydi. Güzellik ve gizem, beni kendi içine çekiyordu.
Ve ilk kez... Sadece yaşadığımın değil; bu karanlık, büyüleyici dünyanın bir parçası olabileceğimin farkına vardım.
Rhoen tam önümde durdu. Başını bile çevirmeden, her bir kelimesi ruhuma bir mühür gibi basılan o tok ve keskin sesiyle beni telkin etti.
"Gözlerini dört aç. Gördüğünü sanma... hisset."
Sözleri zihnime çakıldı. Derin bir nefes aldım ve etrafımda döndüm.
Gördüklerim imkânsızdı. Bunlar ağaçlıktan çıkmış belki canlı formlarını başka şekilde idare ediyorlardı. Cansız değildiler; gövdeleri düz bir çizgi halinde değil, iç içe geçmiş devasa damarlar gibi spiral şeklinde göğe tırmanıyordu. Kabukları altın ve gümüşün büyülü bir karışımıydı; parlıyor ama göz almıyor, gölge düşürmüyordu. Işık, mekânın dokusuna öyle bir sızmıştı ki zamanı eğip büküyor gibiydi.
Yapraklara baktım. Altın rengiydiler ama madenden değil, doğrudan zamandan süzülmüş gibi... Her bir yaprak bir ömrün hikâyesini fısıldıyordu. Bir yaprağın toprağa düşüşü bile kutsal bir törendi burada.
Rhoen sessizce, sesindeki o nadir görülen saygıyla fısıldadı.
"Era... Yaşamla ölüm arasında kök salanlar. Her biri bir ruhu taşır. Her biri saklı bir hafızadır..."
Gözlerimi ağaçlardan alamayarak sordum. "Bunlardan çok var mı?"
Rhoen'in gözlerinde anlık bir intikam ateşi parladı, beni korkutmaktan çekinircesine hızla bakışlarını kaçırdı.
"Hayır... Maalesef, onları katlettik. Bunlar türünün son örnekleri. Son Beş Era..."
Ağaçlara bakarken gözlerindeki o tehlikeli ışıkla fısıldamaya devam etti. "Son beşli... Tohumlarını verdiklerinde elementin mavi gözlü kızı gelecek. Tüm Verdantis'e barışın günlerini getirecek..."
Önden yürümeye başladı. Adımları kararlıydı. Bense anın büyüsünü bozmak istemezcesine ağır adımlarla onu takip ettim. Ağaçların arasına girdik. Gövdelerine dokunmaya cesaret edemedim; çünkü onlar sadece büyümemişti, yüzyıllar boyunca izlemiş, anlamış ve beklemişlerdi. Gökyüzü katman katman derin bir maviye bürünmüştü. Yerdeki yosun kaplı taşların arasında açan kırmızı, mor ve adı konulamayan renkteki çiçekler yaşam ile ölümün burada nasıl yan yana, barış içinde var olabildiğini gösteriyordu.
Verdantis bana ait değildi. Ama ben... Ben bu dünyaya ait olabilirdim. Ruhumun en derininde yıllardır kilitli duran o kapı ardına kadar açılmıştı.
Era ağaçlarının arasından çıktığımızda zemin değişti. Yumuşak, gölün serinliğini taşıyan nemli bir toprak başladı. Rhoen'in adımları yavaşladı.
"Hazır ol," dedi, sesi bir uyarı kadar soğuktu.
"Silvarus'a yaklaşırken ruhun gerilir. Çünkü bu bina... seni izler. Bizi burada eğitecekler Sophia. Ama önce... sınayacaklar."
Ve ağaçların arasındaki yamaç açıldığında onu gördüm. İnanılmaz güzelliği ve can yakıcı heybetiyle... Silvarus.
Bu bir bina değil, nefes alan devasa bir varlıkt sanki. Gri, mavi, kahverengi ve içinden kızıl damarlar geçen kayalarla yoğrulmuştu. Akademi, gölün kıyısına bir hükümdar gibi yaslanmıştı. Ana girişe bağlayan kemerli köprünün altında akan nehir, gölün sakin yüzeyiyle birleşiyordu. Gölün kıyısına bakan tamamen camla kaplı cephesi, suyun yüzeyindeki ışık oyunlarını içeriye aynen yansıtıyordu.
"Köprüden geçmek bir ritüeldir," dedi Rhoen.
Sesindeki o gizli heyecan gözümden kaçmadı.
"Buradan geçen herkesin yükü altındaki suya düşer. Ama içeri girince, yeni ve daha ağır bir yük edinirsin."
Köprüden geçerken su sanki bizi çağırıyordu. Attığımız her adımda taşlar bizi tartar gibi titriyordu. Duvarlardaki kabartmalara baktım; taşların içine kazınmış yüzler, eller, yaşanmış savaşlar ve zaferler... Zamanın hafızası bu duvarlardaydı.
Devasa iki kanatlı ana kapının üzerine melodik, yuvarlak hatlı bir dilde yazılar kazınmıştı. Harfler bakış açıma göre şekil değiştiriyordu. Kapı adeta kalbimi okuyordu. Rhoen'in sözleri zihnimde çınladı. "Eski dertlerini bırakacaksın... yeni yükleri kabul edebilecek misin?"
İçeri girdiğimizde tavandaki devasa kubbe başımı döndürdü. Kristal kaselerle dolu avizelerden süzülen suyun ışığı, duvarlarda binanın kalbi gibi çarpan desenler oluşturuyordu. Zemindeki sarmal taşların tam ortası, beni içine çeken mistik bir güce sahipti.
Rhoen yanımda durdu. "Profesörler biraz serttir, tanışmanız kolay geçmeyecek," dedi. Sesi kararlıydı ama gözlerimde biriken o çaresiz heyecanı ve korkuyu görmüştü. Bedenim titriyordu, çamur içindeki cılız halimle buraya ait değilmişim gibi duruyordum. Ama Rhoen... Rhoen beni ne pahasına olursa olsun yaşatacaktı. Yaşamın değerini biliyordu ve benim de yaşamamı istiyordu.
Uzun bir koridordan geçtik. Farklı krallıkların sembolleriyle işlenmiş sütunların yanından yürüyüp, merdivenlerin altındaki bir salona saptık. Orada gri cüppeli, yakalarında bakır, yeşil ve saf gümüş işlemeler taşıyan üç profesör bizi bekliyordu. Bakışları keskin ve soğuktu.
"Adı?" dedi biri, başını kaldırmadan.
"Sophia," dedi Rhoen.
"Elementsel bağlantı?"
"Su. İlk teması yaşandı. Doğrudan kontrol var."
Profesörlerden biri kaşını kaldırdı. Beni baştan aşağı süzen diğeri sordu: "Kaç yaşında?"
"On sekiz."
"Yetim?"
"Evet. Unutulmuş..."
"Unutulmuş," diye mırıldandı profesör. "Silvarus kökü olmayanları sever. Kendi köklerini burada ararlar ve en güçlüleri onlar olur."
Rhoen bana dönüp elindeki taşı erkek profesöre uzattı, kapının yanına çekilirken fısıldadı.
"Hemen kapının arkasındayım." Ona korku dolu ama minnettar bir gülümseme gönderdim..
Profesör Solen bana doğru bir adım attı. Gümüş işlemeleri yere sürünüyordu. "Sophia," dedi, sesi odada yankılandı. "Senin için özel bir sınav açacağız. Normalde bu dönemlerde okula öğrenci kabul edilmez ama senin gibi bir su kullanıcısı için okulumuzda her zaman yer var. Senin gibi biri bu duvarların içinde yalnızca bir misafir olamaz. Buraya ait olmak, sınanarak başlar. Giriş sınavı üç aşamalıdır: Fiziksel dayanıklılık, elementsel duyarlılık ve ruhsal sınav... Bedensel değil, içindeki öz konuşacak. Eski derini soyunup yenisini burada kazanacaksın."
Sert bir sesle ekledi. "Çıkabilirsin." Ardından Rhoen'e baktı. "Onu revire götürsün, yaralarıyla ilgilensinler ve bir üniforma versinler."
Dışarı çıktığımda Rhoen kapının önünde yerde oturuyordu. Beni görünce hemen doğruldu ve koluma girerek yürümeme destek oldu.
Revirde, tavanın desenlerine bakarken zihnimdeki gürültü susmuştu. Rhoen içeri girdiğinde omzunda kıyafetler vardı. "Giyin. Dışarıda bekliyorum," dedi.
Verdiği düz beyaz gömleği, pantolonu ve kuşağı giyerken üzerimdeki o ağır sorumluluğu hissettim. Dışarı çıktığımda birlikte avluya yürüdük. Rhoen bana baktı: "Biraz uyumak ister misin?" Dediklerini gülerek onayladım. Beni yan yana dizilmiş, biraz basık ve küf kokan küçük evlerden birine götürdü. Yatağa çekinerek oturduğumda, "Senin odan yok mu?" diye kekeledim. Rhoen yan yatağa kurulup göz kırptı: "Dış görevden dönenler tedbir amaçlı tutulur, merak etme ben bundan kötülerinde de kaldım."
Kendimi samandan farksız yatağa bıraktım.
Ertesi sabah uyandığımda nehrin sakinliği karşıladı beni. Rhoen elinde bir bez çanta, sırtında ok kılıfı ve elinde bordo yayıyla içeri girdi. "Hazırsan etrafı gezdireceğim," dedi.
Yatağa bıraktığı eski, yamalı gri cüppeyi üzerime geçirdim. Onun yanında kendimi tuhaf bir şekilde güvende hissediyordum.
Silvarus'u gezerken büyülenmiştim. Arenayı, derslikleri, kuleleri anlatırken Rhoen'in sesindeki gurur okunuyordu. "Element, savaş ve akıl... Üçünde de eğitileceksin," dedi. "Seni buraya getiren şey, elementten daha fazlası."
Sınavıma bir hafta kalmıştı. O hafta, Rhoen ile Era ağaçlarının altındaki açıklıkta cehennem gibi bir eğitime girdik. Her sabah gün doğmadan çalışıyorduk. İlk yaramı aldığımda acıyla yere çöktüm. Rhoen acıma acımadı; o bakışıyla acının içinde kalmayı öğretti bana. Kılıcı sıkı tuttuğumda, "Elini gevşet. Kılıç senden kaçmaz," dedi. Sadece savaşmayı değil; dengeyi, ritmi ve nefesi öğretti.
Su çalışmalarında pes etmek üzereydim.
"Gözlerini kapat. Hisset," dedi. Üçüncü gün avcumda beliren o kavisli su damlasını gördüğümde gözlerimden yaşlar süzüldü. Rhoen bakışlarındaki gururla eğildi: "Su seni seçtiyse, unutulmazsın."
Bir haftalık cehennem bittiğinde masada birkaç meyve bırakıp gitmişti.
Ve işte o an gelmişti. Arenaya adım attığımda yüzlerce göz üzerimdeydi. Tribünler doluydu. Korkudan kaçmak istedim ama arkama bakmadım. Karşımda sallanan sütunlar, kılıç düello alanı ve su havuzu duruyordu.
Kalabalıktaki o tanıdık siluete kilitlendi gözlerim: Rhoen. Gölgedeydi. Bana olan güveni artık benim içimde parlamalıydı.
Görevli haykırdı. "Sophia. Su elementi aday adayı. Başlayabilir."
İlk sınavda sallanan sütunlara tırmandım. Her adımda taşlar ayaklarımın altında kayıyor, rüzgâr yüzümü kesiyordu. Korkuyordum ama durmadım. Aksine, her yükselişimde korkumu biraz daha geride bıraktım. Bu yalnızca fiziksel bir sınav değildi. Kendime, düşsem bile yeniden kalkabileceğimi kanıtlıyordum.
İkinci aşamada kılıç avucuma kenetlendi. Karşımda benden çok daha iri bir rakip vardı. İlk darbeyi güçlükle karşıladım, ikincisinde geriledim. Sonra Rhoen'in öğrettiği şeyi hatırladım. Gücüne değil, açığına bak. Bir sonraki hamlesinde sol tarafı açıldığında düşünmedim bile. Kılıcımı savurdum ve silahı elinden düştü.
Rakibim teslim olmak için eğildi. Dudaklarının arasından yalnızca benim duyabileceğim bir fısıltı çıktı. "Rhoen seni iyi eğitmiş... Ondan beklenen de buydu. Ben Dorian. Silvarus'a hoş geldin."
Kılıcımı indirdim. Gurula gülümserken onun inmesine fırsat vermeden bir sonrakine adımladım belki de en korktuğuma
Ve son aşama...
Su elementi.
Arenanın ortasındaki su havuzuna doğru yürürken ilk kez kılıcın ağırlığını değil, kalbimin ağırlığını hissediyordum. Çünkü şimdi gerçekten kim olduğumu öğrenecektim. Dizlerimin üzerine çöktüm ve elimi suya uzattım.
Parmak uçlarım yüzeye değdiği anda su titredi.
Diz çökmedim. Ayakta kaldım. Omuzlarımı dikleştirdim. Ellerimi uzattım ve suyun kalbini çağırdım. Su, bir dostu karşılar gibi havada yükseldi, etrafımda büyüleyici bir spiral çizerek döndü. Tüm arena nefesini tuttu.
Profesör Solen'in gür sesi arenayı yararak kulaklarıma ulaştı. "Elementsel bağ kurulmuş. Silvarus'a hoş geldin, Sophia."
Alkışlar koparken ben gözlerimi kapattım. Sesler sustu, sadece suyun o kadim fısıltısı kaldı.
Hiçliğin kıyısındaydım... Ve benim hikâyem, henüz yeni başlıyordu.
Bölüm etkileşimi
