Unutursan Hatırlatırım

Karanlık bir boşlukta koşuyordum. Koştukça bir son gelmiyordu boşluğa sıkışmıştım sanki derken karşıma bir anda büyük bir boy aynası çıktı.

Aynada dikkatlice kendime baktım, yutkundum. Çünkü aynada gördüğüm uzun boylu, boynunda yara izi olmayan, siyah beyaz saçlı olmayan bir kızdı. Karşımda siyah uzun saçlı bir kız vardı. Masmavi parlayan gözler ile bana gülümsüyordu, yanakları da onu epey sevimli hale getiriyordu.

Aynadan elini uzattı bende istemsizce kendi elimi onun elinin üstüne koyma gerekçesinde bulundum. Kızın bir anda suratı düştü ve elini çekti. Dizlerimin üstüne çöktüm ve anlamsızca ona baktım.

Bir anda o küçük kız çocuğu büyüdü ve benim şuanki halim oldu ama ben yansımada çok sinirli gözlerle bana bakıyordum. Kendimi aniden böyle görmek korkutmuştu çöktüğüm kısımda yere düştüm. “Lavin, hatırla!” Diye bağırdı yansımam bana.

“Neyi?” Diye sorduğumda daha çok sinirlendi.

“Hatırla!”

“Neyi hatırlamam lazım?!”

“Hatırla!”

“Neyi lan?!” Diye bağırdım ve bağırışım yankılandı. Etrafa bakarken bu sefer karşımda yine o küçük kız çocuğu belirdi.

“Unutursan hatırlatırım.” Dedi küçük kız çocuğu hissisce ve elini uzattı. Elini tuttum ve beni aynanın içine çekti.

Kendimi büyük bir evin önünde buldum. Evden o kız çocuğunun çığlık sesi gelmişti, koşarak eve girdim ama bir anda bir çukura düştüm düşerken gördüğüm tek şey bir çift mavi ve kahve göz oldu.

Gözlerimi açtığımda karşımda o sın gördüğüm mavi kahverengi gözle karşılaştım. Karşımda oturmuş öylece bana bakıyordu. “Ne var ilk defamı uyuyan birini gördün?”

Sırıttı, “hayır ama ilk defa uykusunda bağırıp kavga eden birini gördüm.” Dedi.

Ya cidden bunu yaptımmı ya!

Dedikleri karşısında donup kaldım. “Of seninle uğraşacak havamda değilim!” Dedim ve ona sırtımı dönerek uyumama devam edecektim ki, “rüyanda ne gördün?” Diye sordu.

Yüzümü tekrar ona doğru döndüm yüzüme sahte bir gülümseme koyarak, “ sanane,” dedim ve ona sırtımı geri çevirip uyumaya çalıştım.

Birkaç dakika sağ sol döndükten sonra uyuyamayacağımı anladım. Gözlerimi açtığımda hala karşımda Ayaz oturuyordu. “Amaç?” Diye sordum bi anda kaşlarımı çatarak.

Anlamsızca bana baktı, “ne amaç?”

“Burda oturup beni izlemenin amacı tam olarak nedir Ayaz?”

“Seni izlediğimi kim söyledi Lavin.”

“Yani kör olmadığım için bana baktığını görebiliyorum Ayaz.”

İç çekti, “sıkıntı diyelim,” dedi ve geri yaslandı. “Senin burada uyuma amacın ne mis gibi yatağın varken?”

“Odam üstüme doğru geldi daraldım,”

“O çocukla kavga ettiğin için üzüldün ve odan üstüne geldi bu yüzden burada yattın.” Dedi bir anda.

Kaşlarımı çattım, “ne alaka?”

“Çok alaka. Hem çocuğun dediklerinede kırılıp üzülmedin sana içini açmaması seni kırdı.” Dedi.

“Aslında..” devamını getirecekken durdum ve karşımda kliniğe yeni gelmiş birinin olduğu aklıma geldi kimseye güvenip bir şeyler anlatamazdım. “Ne alakası var canım istemedi tespit ve gözlem yeteneğin sıfır Ayaz.” Dedim alaycı bir sesle.

Ayaz kıkırdadı, “seninde güven duygun sıfır gibi Lavin,”

“Güvenmi? Yeni tanıştığım birine güvenmek aptalca olurdu.”

“Yeni tanıştığına nasıl bu kadar eminsin?”

Bu ne demekti? “Önceden tanışmış olamayız Ayaz.” Dedim sert bir sesle. Dediği şey bana klinikten önce yaşadığım hayatı hatırlattı.

“Lavin iyimisin?” Sesi ve bakışları değişmişti. Kafamı olumlu anlamda salladım ve gülümsedim.

“Neyse uyku tutmadı ya bizimkilerin yanına gideyim.” Oturduğum yerden kalktım yürürken bi anda durdum. “Sen tanıştınmı?” Diye sordum.

Ayaz, “Mina denen bir kızla tanıştım sadece kıvırcık saçlıydı ve vitiligosu vardı.” Dedi.

“Haa o daha tanışacağın birkaç isim daha var ama zamanla tanışırsınız zaten.” Dedim ve Barlas’ın odasının önünde durdum. Kapıyı çaldım ama içeriden her hangi bir ses veya kapıya geri vurma gibi bir şey gelmedi. Saatte sekiz olmuştu oysaki, uyumak içinde erken bir saatti.

O da kapıyı açmadığında kendi odama geri döndüm ve pencereden herkesin dışarıda oturduğunu gördüm. Ayaz’da oraya gitmişti ve bizimkiler ile sohbet etmeye çalışıyordu.

Kenarda oturan Barlas oturduğu yerden kafasını kaldırdı ve bana bakıp gülümsedi. O gülümseyince bende ona geri gülümsedim fakat yüzüme dikkatlice baktı ve oturduğu yerden kalkıp içeri girdi.

Birkaç dakika sonra çat kapı odama girdi ve bana baktı. Kendi aramızdaki işaret dili ile “iyiyim Barlas neden geldin?” Diye sordum

Barlas kaşlarını çattı, “Lavin görmediğimi falanmı sanıyorsun?”

Şaşırmış gibi yaptım. “Neyi?” Barlas bir şey demeden bana sarıldı.

İstemsizce gülümsedim ve gözlerindeki yaşları sildim. Derin bir nefes aldım, “gel bahçeye inelim” dedim kafası ile onayladı ve bizimkilerin yanına oturmaya gittik.

Direkt Alevi’in arkasından onun boynuna atlayıp onu yere yatırmıştım, “Lavin dur!” Dedi boynunu sardığım koluma vurarak. Hemen durdum ve Alev bana dönüp ensemden tutup beni dizlerinin üstüne yatırdı. “Ne yapayım sana ben şimdi?” Dedi sinirle. Bu yalandan ufak sinirlenmeleri çok komikti sadece güldüm karşılığında Alev’de güldü “gıcık,” diyerek beni kucağından itti ve kafamı çimenlerde buldum.

Yattığım yerden kalkıp oturdum ve bizden uzak oturan Kutay’a gözüm çarptı. Morali bozuk gözüküyordu ve elleri yumruk şekilindeydi. Yanına gidip gitmemek arasında kararsız kaldım tam yanına gidicekken Kutay’ın gözleri bana kaydı ve o gözlerindeki soğukluğu gördüğüm an gitmemem gerektiğini anladım.

Şuan bulunduğum ortamın bana göre olmadığını anladım ve ayağa kalkıp odama gittim fakat odamın kapısı aralıktı ve masada bir not vardı. İlk önce etrafı kontrol ettim lakin kimse yoktu, yavaşça kâğıdı elime aldım.

“Bu gece on iki civarları bodruma in.
-Gece.”

Gece’mi? Bu da ne böyle?

Herkese selamm buraya kadar üşenmeyip okuyan ve okurken eğlenen kişilere teşekkür ederimm🫶🏻🫶🏻
hatalarım varsa lütfen beni düzeltinn 🙏🏻🙏🏻
Hepinize tekrardan çok teşekkür ederim umarım seversinzzz💕💕
Tt hesabum:lall_1111
Takip ederseniz sevinirim🫶🏻🫶🏻