O Gece

Ev karanlıktı.
Gökçe nefes nefese kalmıştı. Az önce duyduğu kahkaha hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.
“Umay…?” diye fısıldadı.
Cevap gelmedi.
Telefonu yere düşmüştü. Ekranı yerde hafifçe parlıyordu.
Gökçe titreyen elleriyle telefonu aldı.
Yeni bir mesaj vardı.
“Gerçek şimdi geliyor.”
Gökçe başını kaldırdı.
Koridorda kimse yoktu.
Ne adam.
Ne Umay.
Sanki ikisi de… hiç var olmamış gibiydi.
“Hayır… hayır…” diye mırıldandı.
O anda telefon yeniden titredi.
“O geceyi baştan izle.”
Ve bir anda görüntüler geri geldi.
Yağmur.
Köprü.
Araba.
Umay bağırıyordu.
“Gökçe dur!”
Ama bu sefer görüntü farklıydı.
Arabanın kapısı açılmıştı.
Umay dışarı çıkmıştı.
Ve kaygan asfalt yüzünden dengesini kaybetmişti.
Gökçe elini uzatmıştı.
Gerçekten uzatmıştı.
Ama…
yetişememişti.
Umay aşağı düşmüştü.
Gökçe’nin gözlerinden yaşlar akmaya başladı.
“Ben… onu itmedim…”
Telefon hemen cevap verdi.
“Evet.”
Bir duraksama.
Sonra ikinci mesaj geldi.
“Çünkü onu hiç kimse itmedi.”
Gökçe’nin kalbi hızlandı.
“Ne demek bu?”
Telefon son mesajı yazdı.
“Çünkü o gece… Umay ölmedi.”
Gökçe ayağa kalktı.
“Ben az önce onu gördüm…”
Mesaj geldi.
“Hayır.”
Bir saniye geçti.
Sonra ekran karardı.
Yeni bir cümle ortaya çıktı.
“Sen onu görmek istedin.”
Gökçe dondu.
Evdeki sessizlik daha ağırlaştı.
Koridora baktı.
Kapı kapalıydı.
Adam yoktu.
Umay yoktu.
Sanki az önce yaşanan her şey… zihninin içindeydi.
Telefon son kez titredi.
“Gerçek şu.”
Ekranda son cümle yazıldı:
“Umay hâlâ o köprünün altında.”
Gökçe’nin dizleri çöktü.
Çünkü o an şunu fark etti:
Az önce gördüğü Umay…o adam…konuşmalar…
hepsi aynı yerden geliyordu.
Kendi zihninden.
Ama telefon hâlâ açıktı.
Ve yeni bir mesaj yazılıyordu.
Yavaşça.
Harf harf.
Gökçe ekrana baktı.
Mesaj tamamlandı.
“Ama ben değil.”
Gökçe’nin kalbi duracak gibi oldu.
“Ne…?”
Telefonun kamerası bir anda açıldı.
Ekranda Gökçe’nin arkası görünüyordu.
Ama…
arkasında biri duruyordu.
Uzun bir gölge.
Hiç hareket etmeyen bir siluet.
Telefon son mesajı yazdı:
“Ben başından beri buradaydım.”
Ve Gökçe yavaşça arkasını döndü.