Gerçek

Gökçe yavaşça arkasını döndü.
Kalbi göğsünü parçalayacak gibiydi.
Ama…
arkasında kimse yoktu.
Koridor boştu.Ev sessizdi.
Telefon hâlâ elindeydi.
Ekrana baktı.
Kamera açıktı.
Ama görüntü… değişmemişti.
Ekranda hâlâ arkasında duran o gölge vardı.
Gökçe dondu.
Yavaşça bir adım attı.
Ekrandaki gölge de bir adım attı.
Ama… gecikmeli.
Sanki…ona ait değilmiş gibi.
“Bu… bu ne…” diye fısıldadı.
Telefon titredi.
“Ben sensiz de varım.”
Gökçe’nin gözleri doldu.
“Sen kimsin…?”
Cevap hemen geldi.
“Hatırlamak istemediğin şeyim.”
O an… her şey yerine oturdu.
Yağmur.Köprü.Çığlık.
Umay’ın düşüşü.
Gökçe’nin elleri titredi.
“Ben… onu kurtaramadım…”
Telefon cevap verdi:
“Hayır.”
Bir saniye geçti.
Sonra…
“Sen orada durdun.”
Gökçe’nin nefesi kesildi.
Görüntü geri geldi.
Bu sefer daha net.
Umay kayıyordu.
Düşmek üzereydi.
Gökçe elini uzatmıştı.
Ama…
bir an durmuştu.
Sadece bir saniye.
Bir saniyelik kararsızlık.
Bir saniyelik donakalma.
Ve o bir saniyede…
Umay düşmüştü.
Gökçe dizlerinin üstüne çöktü.
“Ben… ben onu öldürmedim…”
Telefon yazdı:
“Ama kurtarmadın.”
Sessizlik.
Gökçe ağlıyordu.
Sessizce.
Kırık bir şekilde.
Telefon son mesajı yazdı:
“Ben o an doğdum.”
Gökçe başını kaldırdı.
“Ne…?”
Ekrandaki gölge hareket etti.
Yavaşça.
Bu sefer gecikmeli değildi.
Gökçe’nin omzuna doğru yaklaştı.
“Suçluluk.”
Gökçe’nin nefesi durdu.
“Korku.”
Gölge ekranda Gökçe’nin tam arkasına geldi.
“Ve yalnızlık.”
Telefonun ekranı bir anda karardı.
Evdeki tüm ışıklar söndü.
Zifiri karanlık.
Gökçe hareket edemedi.
Çünkü bu sefer…
arkasında bir şeyin gerçekten durduğunu hissediyordu.
Nefesini.
Soğukluğunu.
Yakınlığını.
Ve kulağının dibinde bir fısıltı duydu.
“Artık yalnız değilsin.”
Gökçe gözlerini kapattı.
Ve o an anladı:
Umay gitmişti.
Ama o geceden kalan şey…
hiç gitmemişti.Sabah oldu.
Polis kapıyı kırarak içeri girdi.
Ev sessizdi.
Salon dağınıktı.
Ama içeride kimse yoktu.
Sadece yerde bir telefon vardı.
Ekranı açıktı.
Son mesaj hâlâ görünüyordu:
“Ben hâlâ buradayım.”

BiTTİ…