Bölümler 4Şu an: ÖZGÜRLÜK
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Demir kapı arkamdan kapandığında çıkan ses bir kilidin sesi değildi; hayatımdan sökülüp atılan yılların çığlığıydı. Ardımı döndüğümde kimse yoktu. Ne adımı bilen, ne düştüğümde tutacak bir el… Tutunacak bir dalım yoktu, sığınacak bir evim de. Bedenim dışarıdaydı ama ruhum hâlâ içerideydi; günleri, geceleri, sayıları ezberlemişti. Parmaklıkların soğuğu tenimden çekilmemişti, boğazımdaki düğüm çözülmemiçin, çözülmeye de niyetli değildi. Gökyüzüne baktım; güneş gözlerimi değil, içimde sakladığım her şeyi yaktı. Hava ciğerlerime doldu, özgürlük gibi değil, bir ceza gibi acıttı. Çünkü özgürlük affetmiyordu. İçimde bir şey sessizce doğruldu: unutulmamış bir geçmiş, susarak büyümüş bir çocuk ve zamanı geldiğinde hesabını soracak bir öfke. Hapisten çıkmıştım belki… ama artık kaybedecek hiçbir şeyim yoktu.Ben gülümü kaybetmiştim o gülü kaybettiğim de ise hayat son bulmuştu. Yere düşen iki gül vardı, ikisi de aynı anda kana bulandı belki ama birisinin teni hemen solarken diğeri ise belki de günlerde canlı kaldı...
Özgürlük, kapıların açılması değil; kapandığında içinde kalan seslerle aynı gökyüzünün altına çıkabilme cesaretidir.
O oradaydı.Etrafı özgüvenli bakışlarla süzüyordu. Güneşin vurduğu sarı saçları onu bir yıldız gibi parlatırken, bunun fazlasıyla farkında olduğu belliydi. Diz kapağının biraz üstünde biten beyaz, dar elbisesi; beline sardığı, koyu tonlu, yuvarlak detaylardan oluşan kemeri ve dizlerine kadar uzanan siyah çizmeleri, pahalı zevkini uzaktan bile ele veriyordu. Başının üzerindeki siyah çerçeveli gözlük, ona ayrı bir hava katıyor; rüzgârla savrulan saçlarını bir nebze olsun dizginliyordu.
Küçüklüğünden hiçbir şey kalmamıştı. Karşımda duran kişi bir yabancıydı artık ama aynı zamanda 'kardeşim' dediğim kızdı. Kuzenim... Nare Karaman.
Birkaç adım sonra göz göze geldik. Bana bir katile bakar gibi bakmıyordu; çekinmiyor, suçlamıyordu. Aksine gözlerinde karmakarışık ama her şeyi anlatan duygular vardı: özlem, sevgi, pişmanlık...
Hiç düşünmeden bana doğru koştu. Eskiden olduğu gibi kollarını belime sardı. Yanılmıştım; küçüklüğünden bir parça hâlâ duruyordu onda. Ben de sarılışına karşılık verdim, çünkü o benden korkmuyordu. Hayatımın artık tek sabit noktası olacak o kıza daha sıkı sarıldım.
Birkaç dakika sonra içli içli ağladığını hissettim; onunla birlikte ben de ağlamaya başladım. İkimizin de birbirinden başka kimsesi yoktu. İki kötü hayat, iki yaralı çocuk, iki eksik aile...
Birkaç dakika sonra birbirimizden ayrıldık. Bakışları üzerimde gezindi; baştan aşağı, eksik bir parça arar gibi. Sanki hâlâ oradaymışım da bir yerimde kırık, çatlak ya da kanayan bir şey varmış gibi. Küçükken de böyleydi. Sessiz ama her zaman tetikte, her zaman korumacı.
Sonunda gözlerime baktı ve suskunluğu parçaladı.
"Lidya... özür dilerim."
Sesi yumuşaktı ama içi boştu.
"Seni daha erken kurtaramadım. Aklıma gelen tek yol buydu. İyi misin?"
İyi miydim? İçimde 'iyi' diye bir kavram kalmamıştı. Silinmişti. Ama bunu ona söyleyemezdim. İyi olmak zorundaydım; çünkü hayatta kalmanın bedeli buydu.
Yüzüne baktım. Uzun uzun.
"Sence şu an önemli olan bu mu, Nare?Benim daha üç yılım vardı. İçeride beni bıraktıklarında yüzlerindeki o ifadeyi gördüm. Yalanı. Soğukluğu. Orada tek bir gerçek vardı: Beni bırakmak istemiyorlardı."
Bir an duraksadım.
"Sen beni oradan nasıl çıkardın?”
Gözleri kaçtı. Kaçışı suç gibiydi.
Koluma hafifçe vurdu; sanki konuyu dağıtmak ister gibi.
“Keşke hemen sorgulamaya başlamasaydın,” dedi.
“Bir kez olsun hiçbir şeyi fark etmeseydin... Ne olurdu sanki?”
Sonra sesi hızlandı, neredeyse telaşlıydı:
“Biz neden geçmişi kurcalıyoruz? Sonuca bakalım. Çıktın. Özgürsün. Beraberiz. Artık birlikteyiz. Yeni bir hayata başlayacağız, mutlu olacağız-”
Elimi kaldırdım. Keskin bir hareketti.
“Nare.”
Sesim sandığımdan daha sert çıktı.
“Bunların hiçbiri cevabım değil. Gerçeği söyle.”
Derin bir nefes aldı. Göğsü hafifçe indi kalktı. Sonunda konuştu ama bu kez şartlıydı.
“Bak,” dedi, “Söyleyeceğim ama sorularını eve gidince soracaksın. Beni sıkıştırmayacaksın. Söz verirsen anlatırım. Yoksa arabaya biner, gideriz. Hangisi?”
Gülümsedim. Gülüşümde zerre eğlence yoktu.
"Demek artık böyle konuşuyorsun.Emir veriyorsun. Kendinden bu kadar emin... Değişmişsin.”
Bir an sustum.
“Peki. Söz ama eve gidince kaçmayacaksın.”
Elimi sıktı. Kısa, hızlı.
“Anlaştık,” dedi.
“Sen de değişmemişsin. Hâlâ her şeyi fark eden o kızsın.”
Arkasını döndü. Çenesiyle ileriyi işaret etti.
Baktığımda... mideme bir ağırlık çöktü.
Siyah bir Aston Martin DBS Superleggera.
Ve ona yaslanmış bir adam.
Uzun. Fazlasıyla uzun. Yaklaşık bir doksan. Vücudu sakin ama tehlikeli bir kontrol altındaydı. Siyah saçları düzenliydi; sanki hiçbir zaman dağılmıyormuş gibi. Kahve gözleri... Gözleri doğrudan Nare’ye kilitlenmişti.
Bir anlık bir hata yaptım.
Göz göze geldik.
Göz kırptı.
O an içimde bir şeyin kapandığını hissettim. Gözlüğü, Nare’ninkiyle neredeyse aynıydı. Üzerindeki siyah takım elbise bedenine yapışıyor, kaslarını gizlemek yerine sergiliyordu. Bu bir stil değil, bir meydan okumaydı. Birbirlerine ait gibiydiler. Fazla uyumlu. Fazla tehlikeli. Ama asıl sorun bu değildi. Asıl sorun şuydu: Nare böyle bir adamın dünyasına girmişti.
Nare bana döndü.
“Aslında seni doğrudan ben çıkarmadım,” dedi.
“O yardım etti. Ondan istedim.”
Bir an durdu.
“Onun sayesinde çıktın. Şimdi gitmeliyiz.”
Koluma girdi. Yürüdük. Yanına gittiğimiz de aslında adamın gözlerinin kahverengi değil birazda olsa siyaha yakın olduğunu fark ettim sadece uzaktan öyle gözüküyordu.
Adam Nare’nin omzunu koluyla sıktı. Sahiplenir gibi. Nare refleksle geri çekildi. Sonra adam bana döndü
Elini uzattı
"Teşekküre gerek yok,” dedi.
Sesi sakindi. Fazla sakin.
“Karşılıklı anlaşmalar yaptık. Ben küçük bir dokunuş yaptım, sen çıktın.”
Gülümsedi.
“Yaman Beyoğulları. Memnun oldum, Lidya.”
Elini görmezden geldim.
Bakışlarımı çekmedim ama elimi de uzatmadım. Anladı. Başını hafifçe salladı. Gözlerinde küçümseme yoktu.
Bu daha beteri.
Arabayı işaret etti.
Yolcu kapısını Nare için açtı kapı yukarı doğru açıldı. Nare araya girdi, kapıyı kapattı ve arka kapıyı açtı. Ben bindim. Ardından o da bindi. Camı indirdi.
Yaman cama yaslandı. Parmağını Nare’ye kaldırdı. Bir şey söyleyecek gibiydi... vazgeçti. Gülümsedi. Bu gülümseme bir uyarıydı. Sonra ön koltuğa geçti.
Dikiz aynasında göz göze geldik.
Bu kez göz kırpmadı.
Araba hareket etti.
Yolda Nare’nin sesi kulağıma çarptı:
“Yol uzun.”
Kulaklığımı taktım. Uyudum.
Özgürdüm.
Kağıt üzerinde.
Ama içimde bir ses fısıldıyordu:
Beni bir kafesten çıkarmışlardı.
Başka bir kafese koymak için.
Bölüm etkileşimi
