ÜÇ BIÇAK YARASI kitap kapağı

3. bölüm / 4

11 YIL ÖNCE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 11 YIL ÖNCE

Okul çıkışıydı. Eve gitmek istemiyordum. Çünkü orası bir ev değildi; dört duvarın arasına sıkışmış sessiz fısıltılar ve geceleri duvarlardan sızan çığlıklar vardı sadece. Sessizlik bile huzur vermiyordu. Ayaklarım beni her zamanki gibi evin aşağısındaki o bomboş alana götürdü. Saatlerce yürüdüm. Üç saat boyunca... Gün batarken içimdeki ağırlık daha da çöktü.
Eve, annemin çok sevdiği çiçekleri almadan asla dönmezdim. O gün de beyaz güller aldım. Paramın tamamını onlara harcadım. Eve gidince yine 'tokum' diyecektim. Açlığımı kimse bilmeyecekti; çünkü benim açlığım sadece midemde değildi.
​Eve vardığımda saat sekizi geçmişti. Belki uyuyorlardır diye düşündüm. Anahtarı sessizce çıkardım. Kapıyı açmaya yeltendiğim anda içeriden gelen o sesle donup kaldım. Boğuk, acı dolu bir çığlık...
​Zaman durdu. Dünya sustu. Ayaklarım kaçmam gerektiğini söylüyordu ama beynim kapının önünde kilitlenmişti. İkinci çığlık duyulduğunda, ellerim bana ait olmaktan çıktı. Kilidi açtım. Bedenim benden izinsiz içeri girdi. Her şey bir anda oldu. Annem kanlar içindeydi. Bir eli karnında, diğer eli koltuğun başına tutunmuştu. Güçlükle başını kaldırdı, gözlerimin içine baktı. İçinden kopan bir çığlığı bastırır gibi, fısıltıyla konuştu: 'Seni seviyorum.' ve yere düştü.
Elimdeki beyaz güller de onunla birlikte yere savruldu. Çiçeklerin çıkardığı ses, kalbimin kırılma sesi gibiydi. Boğazım düğümlendi. Şok yavaş yavaş çözülürken ilk çığlığım evin içine yayıldı.
​Dakikalarca yerde yatan bedenine baktım. Nefes almıyordu. Kıpırdamıyordu. Karşımızda ise ayakta duran biri vardı. Sarhoştu. Babam... Elinde, hayatımı karartan o bıçak...
​Adrenalin bedenimi ele geçirdi. Üzerine yürüdüm. Bıçağı elinden aldım. Kaç kere vurduğumu bilmiyorum. Saymadım. Sadece yaşamayacağından emin olana kadar durmadım. Yere yığıldığında bıçak elimden düştü. Ben de çöktüm. Annemin bedenine sarıldım. Evde sadece benim haykırışlarım vardı. Kimse duymuyordu. Kimse gelmiyordu. Ben gülümü kaybediyordum. Sonra siren sesleri... Kulakları parçalayan, insanı yerinden söken sesler.
Bir anda ev doldu. Birileri bana sorular soruyordu. Birileri ona, birileri gülüme koşuyordu. Eller beni çekip koparmaya çalışıyordu. Direndim. Çırpındım. Ama kopardılar.
​Bileklerimde zincirler vardı. Özgürlüğüm gitmişti ama umurumda değildi. Ben zaten her şeyimi kaybetmiştim. Beni o evden sürükleyerek çıkardılar. Yere tutundukça daha sert çektiler. Etrafım seslerle doluydu ama ben sadece bir sesi duyuyordum: 'Seni seviyorum.'
​Arabaya zorla bindirildim. Hâlâ çırpınıyordum. Ensemde bir sızı hissettim. İğne... Gülüm solmuştu ama onlar beni sakinleştiriyordu. Camdan yansıyan yüzüme baktım. Bu gerçekten ben bu muydum? Saçlarıma bulaşan kırmızılar, kim olduğumu haykırıyordu. Gözlerim ilk kez bu kadar hırçın, bu kadar boş ve bu kadar yorgundu. Belki de gökyüzünü son görüşümdü. Sonrası bulanıktı. Parmaklıklar... İki gün boyunca iğneler...
Mahkeme salonu sessiz. Herkes bana bakıyor ama kimse beni görmüyor. Kürsüde bir dosya var; içinde annemin ölümü, benim çocukluğum ve tek bir kelime yazılı: katil. Avuçlarım terliyor. Bileklerimde hâlâ o gecenin ağırlığı varmış gibi.
Hâkim konuşuyor ama sesi uzaktan geliyor. Kelimeler havada asılı kalıyor, hiçbirine tutunamıyorum. Gözüm yerde. Çünkü başımı kaldırırsam, annemin yere düşüşünü tekrar göreceğim. Beyaz güllerin kanla kirlenişini. O fısıltıyı…
“Seni seviyorum.”
O anı bilmiyorlar. Kapının önünde donup kaldığım saniyeyi. Kaçmakla girmek arasında parçalanışımı. Ellerimin bana ait olmayışını. Bana “neden” diye soruyorlar ama bilmiyorlar; bazı şeyler soruyla anlatılmaz, sadece yaşanır.
Bıçağı kaç kez sapladığımı soruyorlar. Saymadım. Annemin nefes almadığını gördüğüm an, sayılar anlamını yitirdi. O anda ben bir çocuk değildim, bir katil de değildim. Ben sadece annesini kaybeden biriydim.
Savcı konuşuyor. Dosyayı kapatıyor. Hayatımı da kapatır gibi. Yaşımdan bahsediyorlar. “İndirim.”
Ne garip kelime. Annemin toprağa verilişine gitmeme izin vermedikleri gün indirim yoktu.
Salonda kimse ağlamıyor. Ben de ağlamıyorum. Ağlamayı o evde bıraktım. Beni kelepçelerken başımı kaldırıyorum. Tavana bakıyorum. Belki annem görüyordur diye.
Karar açıklanıyor. On bir yıl.
Demir kapılar kapanırken anlıyorum:
O gece annemi öldüren bıçak değildi.
Beni öldüren, onu kaybetmekti.

...........
Demir kapı kapandığında ses yankılanıyor. O ses mahkeme salonundan daha gerçek. Burada alkış yok, bağırış yok, adalet yok. Sadece kilitlerin dili var. Bana yeni bir isim verdiler: dosya numarası. Annemin bana verdiği ismi burada kimse sormadı.
İlk gece uyuyamadım. Gözlerimi kapattığım anda evin kapısı yeniden açıldı. Annem yine bana baktı. Yine gülümsedi. Yine düştü. Her seferinde elimden kaydı. Burada zaman ileri gitmiyor; sadece aynı anın etrafında dönüp duruyor.
Duvarlar konuşuyor. Herkesin geçmişi var ama kimse anlatmıyor. Çünkü burada hikâyeler ceza artırır. Sessizlik daha güvenli. Ben de sustum. Konuşursam annemi bir daha kaybedecekmişim gibi.
Bana “iyileşeceksin” diyorlar.
Hangi kelimem kırıldıysa onu onaracaklarını sanıyorlar.
Oysa ben kırılmadım.
Ben eksildim.
Cenazeye gitmediğim gün anladım. Bir insan annesini toprağa veremezse, içinde gömmek zorunda kalıyor. Ben annemi içime gömdüm. Her nefeste biraz daha ağırlaştı. Her sabah biraz daha çöktüm.
Geceleri beyaz güller görüyorum. Kan kırmızısına bulanmış. Kokuları yok artık. Sadece hatırlatıyorlar. Bazen uyanıp ellerime bakıyorum. Temizler. Ama hiçbir su beni o geceden arındırmıyor.
On bir yıl dediler.
Sanki acının süresi olurmuş gibi.
Takvim yaprakları düşüyor ama içimde hiçbir şey değişmiyor. Büyüyorum diyorlar. Boyum uzuyor, sesim kalınlaşıyor. Ama ben hâlâ kapının önünde durmuş o çocuğum. İçeri girmemek için dua eden, girdiği an hayatı biten o çocuk.
Bir gün serbest kalacağımı söylüyorlar.
Dışarı çıkacakmışım. Gökyüzü varmış. Hayat varmış.
Bilmiyorlar.
Ben o evden çıktığım gün zaten dışarıda kalmıştım.
Ben annemin “seni seviyorum” dediği yerde hapsoldum.
Ve bazı insanlar için özgürlük, kapıların açılması değil…
Hatıraların susmasıdır.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…