GİRİŞ

Aile,
insanın dünyaya ilk adımını attığı yer değil sadece; aynı zamanda hangi duyguyu ne kadar yaşayacağını, hangi kelimeyi ne zaman yutacağını öğrendiği ilk sınavdır. Kimi için sığınaktır, kimi içinse sessizce katlanılması gereken uzun bir bekleyiş... Aynı soyadı altında toplanmış, aynı duvarlara bakmış ama birbirinin içini hiç görememiş insanların oluşturduğu bir düzen. Dışarıdan bakıldığında sağlam görünen, içeride ise en ufak seste çatlayan bir yapı. Aile bazen sevgiyi öğretmez; sevgisizliğin nasıl taşınacağını öğretir. İnsan orada büyürken farkında olmadan şekillenir; susmayı, beklemeyi, kırıldığı yerden devam etmeyi öğrenir.
insanın hayata gözlerini açtığı ilk yerdi ama çoğu zaman gözlerini kapatmayı da orada öğrenirdi. Aynı çatı altında geçen yıllar, bizi birbirimize yaklaştırmaktan çok, aramıza görünmez mesafeler koymuştu. Duvarlar bizden daha fazla şey biliyordu; geceleri fısıltıyla yapılan tartışmaları, gündüzleri yüzümüze taktığımız yapay sakinliği, kimsenin adını koymadığı ama herkesin hissettiği o ağır havayı... Ev dediğin yer sıcak olmalıydı, derlerdi; oysa bizim evde sıcaklık, sobanın yanına kadar gelirdi, kalplere ulaşmazdı. Annemin sessizliği bir alışkanlık, babamın öfkesi bir kaçıştı; biz çocuklar ise bu iki sessizlik arasında büyüyen soruların içindeydik.
Kırgınlıklar halının altına süpürülür, umutlar "sonra" denilerek ertelenirdi. Sofrada herkes yerini bilirdi; kim ne kadar konuşabilir, neye gülebilir, hangi konuda susması gerekir... Ben daha küçükken insanların yüz ifadelerini okumayı öğrendim; bir bakıştan yaklaşan fırtınayı, bir kapı kapanışından o günün nasıl geçeceğini anlardım. Çocukluk dediğim şey, oyunlardan çok bekleyişlerden ibaretti. Bir gün her şey düzelir mi diye beklemekti. Annemin, gözlerindeki yorgunluk ve dudaklarının ardında gizlediği sözcüklerle konuşmayı seçiyordu. Söylemek istediklerini boğuyor, ya yanlış anlaşılacak ya da evin gerilimini artıracak korkusuyla susturuyordu. Ben her bakışını çözmeye çalışırken, kendimi sürekli yanlış anlamalar içinde buluyordum; bazen bir bakış yeterliydi, bazen hiç.
Babamın öfkesi ise sessiz değildi, tek bir bakışı bile insanın ne kadar konuşabileceğini, karşısında ki rolünü ve sen daha başlamadan bakışları ile seni susturacak hakimiyete sahipti. Onun için bağırıp çağırmak güçtü; dinlemek,anlamaya çalışmak ise zayıflıktı. Annem haklı olsa bile susardı çünkü bilirdi konuşmak bir şey değiştirmeyecek sadece daha fazla strese, kargaşaya, gürültüye sebep olacaktı. Onun için susmak vazgeçiş değil,yorulmuş bedenine daha fazla kaldıramayacağı yükü vermemekti.Aslında sadece gözlerine bakılsa anlaşılırdı yorgunluğu ama mesele gözlerin de değildi ya da bakmakta değildi, mesele anlamak istemekti. Saatlerce baksan ne fayda anlamak istemedikten sonra...
Evde konuşulan her kelime,her cümle, bastırılmış her öfke, biriken bir duygular yığını olarak üzerimize düşüyordu. Anlamaya çalıştığımız, ama çoğu zaman yanlış yorumladığımız bakışlar, sessizlikle birleşince evin havası ağırlaşır, nefes almak bile zorlaşırdı. Annemin gözlerinde yansıyan korku ve çaresizlik, babamın sert duruşu ve ani öfkesiyle birleştiğinde, içimde hem bir direnç hem de kırılganlık hissi uyandırıyordu. İnsan, evde öğreneceği her duyguyu kendi ruhunda tartar; sevinci, korkuyu, öfkeyi, çaresizliği... Biz ise, hepsini sessizlik ve yanlış anlaşılmalarla yoğururduk.
Ve ben... ben her gün bir çocuk gibi büyürken, aynı anda parçalanıyordum. Aile denen şeyin, sadece aynı evi paylaşmak olmadığını; aslında birbirine dokunamayan, kelimelerin yetmediği, duyguların sıkıştığı ruhların karmaşık bir dansı olduğunu anlıyordum. Bazen annemin gözlerinde kendi yansımasını görür, babamın öfkesinde kendi korkularımı fark ederdim. Ve her şey sessizliğin içinde, adeta görünmez iplerle birbirimize bağlıydı; ama bu bağ, çoğu zaman bir güven değil, bir gerilim, bir dikkat oyunu, bir hayatta kalma stratejisiydi.
Ev, sadece dört duvar ve çatısından ibaret değildi. O, nefes alan bir varlıktı; sırlarını, gerginliğini ve acılarını duvarlarına işlemişti. Ve ben her gün, o duvarların içinde kendi gölgemle konuşur, sessizliği dinler, korkularımı tartar, umutlarımı gizlerdim.
Her gün o görünmez sınırlar içinde kendimi yeniden tanırdım. Kimi zaman güçlü, kimi zaman kırılgan. Kimi zaman sessiz bir savaşçı, kimi zaman sadece bir çocuk... Ama her seferinde, o evin nefesiyle birlikte, hem büyüyor hem de kendimi parçalanırken buluyordum.
Ve ben, Lidya Karaman, bir köşeden kendimi izliyordum.
Bileklerimdeki; hayatımı, özgürlüğümü ve yaşama sevincimi benden alan zincirlerden kurtuluşumu seyrediyordum.
Yorgun bir beden, bitik bir ruh; etrafa manasızca bakan gözler, solmuş bir gülüş ve tükenmiş umutlarla harabeye dönmüş bir yıkıntıya bakıyordum.
Kendime...
Kendi gözlerimde kaybolmuş bir yabancı gibi baktım. İçimdeki fırtınaları, susturulmuş hayalleri ve sessiz çığlıkları gördüm.