Bölüm 9

Telefonu titredi.

“Yanlış dosyayı açtın.”

Mira mesajı okudu, silmedi.
Bazı mesajlar silinmezdi; çünkü silmek, korktuğunu kabul etmekti.

Adımlarını yavaşlattı.
Kalabalığın içinde hızlanmak dikkat çekerdi, yavaşlamak ise karışmayı sağlardı.

Vitrindeki yansıma değişti.
İki siluet artık üçtü.
Biri sabit duruyor, diğer ikisi açı alıyordu.

Profesyoneller, diye geçirdi içinden.
Ama aceleciydiler.

Bir kafeye girdi.
Kapıdan girerken arkasına bakmadı, aynaya bakmayı tercih etti.
Mekânın içi gürültülüydü, kahkahalar yapaydı.
Gerçek olan tek şey, masaların arasındaki boşluktu.

Oturdu.
Telefonu masaya bıraktı.

Yeni bir mesaj geldi.

“Yerini biliyoruz.”

Mira gülümsedi.
Bu cümleyi bilen herkes söylerdi.
Bilmediklerini gizlemek için.

Cevap yazmadı.
Onun yerine dosyayı tekrar açtı.

Yanlış dosya değildi.
Sadece erken açılmıştı.

Kafasını kaldırdığında, karşı masada biri oturuyordu.
Ne bakıyordu, ne de saklanıyordu.

Sadece bekliyordu.

İşte o an anladı:
Bu bir yakalama operasyonu değil…
bir gösteriydi.

Ve Mira, o gösteride rol alan değil,
sahneyi kuran kişi olacaktı.