Bölüm 13

– Kırılma Noktası

Saat 04.17’de şehir uyumuyordu.
Sadece rol yapıyordu.

Peker’in telefonu aynı anda üç kez titredi.
Üç ayrı hat.
Üç ayrı merkez.

Bu iyiye işaret değildi.

İlk mesaj kısa geldi:
“Kontrol kaybediliyor.”

İkincisi daha netti:
“Yukarıdan panik var.”

Üçüncüsü ise beklenen ama istenmeyendi:
“Mira hedefe alındı.”

Peker ayağa kalktı.
Sandalyeyi itmedi.
Sakinlik, öfkenin en tehlikeli hâliydi.

“Demek finali hızlandırmak istiyorlar,” dedi.

Mira o sırada bir binanın çatısındaydı.
Şehrin üstünden bakıyordu.
Işıklar küçülmüş, insanlar silinmişti.

Aşağıda siren sesi yoktu.
Bu da normal değildi.

Telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.

Açtı.

“Artık dosya değil, sensin,” dedi ses.
“Bitti.”

Mira güldü.
Kısa, keskin bir gülüş.

“Biten şey,” dedi,
“sizin inkâr süreniz.”

Telefon kapandı.

Aynı saniyede,
dosyanın son kilidi açıldı.

Bu kez sızan şey belge değildi.
Ses kayıtlarıydı.
Zaman damgalı.
Kesintisiz.
Tartışmasız.

Kimin kimi aradığı,
kimin kimi susturduğu,
kimin hangi ölümden sonra rahatladığı…

Bu, temizlenemezdi.

Peker ekrana baktı.
Yüzü ilk kez gerildi.

“Şimdi,” dedi,
“ya her şeyi yakarlar
ya da biri kurban verirler.”

Ve sistem, her zaman yaptığı şeyi yaptı.

Bir isim seçti.

Mira’nın telefonu tekrar titredi.
Bu kez Peker’di.

“Artık seni korumuyorum,” dedi.
“Seni vitrine koydular.”

Mira gözlerini kapattı.
Rüzgâr yüzüne vuruyordu.

“Biliyorum,” dedi.
“Zaten hep vitrindeydim.
Sadece şimdi ışıkları yaktılar.”

Aşağıda bir araç durdu.
Kapı açılmadı.
Motor çalışıyordu.

Bu bir çağrı değildi.
Bu bir son şanstı.

Peker başka bir hatta geçti.
Kırmızı dosyayı açtı.

Bu dosya açıldığında
kimse kazanmazdı.

Ama herkes yanardı.

“Yayınla,” dedi tek kelimeyle.

Karşıdan sessizlik geldi.
Sonra bir nefes sesi.

“Emin misin?”

Peker cevap verdi:

“Final böyle olur.”

Mira çatıdan indi.
Asansör değil, merdiven.

Çünkü hızlı çıkılan yerden
yavaş inilirdi.

Kapıya yaklaştığında şehir ilk kez ses verdi.
Helikopter sesi uzaktan geldi.
Sirenler gecikmeli başladı.

Artık saklamıyorlardı.

Mira kapıyı açtı.
Araca doğru yürüdü.

Korku yoktu.
Heyecan da.

Sadece netlik.

Aynı anda ekranlar karardı.
Yayın kesildi.
Sonra geri geldi