Tutsak Aşk kitap kapağı

4. bölüm / 4

4. BÖLÜM: Duvarların Arkasındaki Gölge

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 4. BÖLÜM: Duvarların Arkasındaki Gölge

İstanbul’un gri, insanı boğan ve sisli havası tıp fakültesinin kampüsüne çöktüğünden beri zaman Defne ve Ceren için adeta durmuştu. Ders aralarında kimse tek kelime etmiyor, herkes birbirinin yüzüne endişeyle bakıyordu. Azra’nın telefonundan gelen o tek cümlelik mesaj ("Birkaç gün evdeyim, aramayın"), ilk başta içlerini biraz rahatlatmış gibi görünse de, üzerinden geçen kırk sekiz saatin sonunda bu şüphe yerini buz gibi bir paniğe bırakmıştı.
Anatomi laboratuvarının dışındaki soğuk bankta oturan Ceren, elleriyle yüzünü sıvazladı. Gözleri uykusuzluktan ve ağlamaktan kızarmıştı. Sesindeki o çaresizlik tınısı Defne’nin kalbine bir bıçak gibi saplandı.
"Kızım, Azra’nın evine tekrar gittim," dedi Ceren, kelimeleri neredeyse yutarak. "Kapıyı çaldım, ses veren olmadı. Çilingir çağırıp içeri girmeyi bile düşündüm ama komşular polisle tehdit edince vazgeçtim. Eşyaları yerli yerinde, montu, çantası, ders kitapları masada duruyor ama kendisi yok! Telefonu ise hâlâ kapalı, sinyal dahi vermiyor. Bu işin içinde devasa bir pislik var, Defne. Polise gitmek zorundayız, daha fazla bekleyemeyiz!"
Defne başını kararlılıkla iki yana salladı. Yüzü gerginlikten kireç gibi olmuştu, dişlerini öyle bir sıkıyordu ki çene kasları belirginleşmişti.
"Polis bize '24 saat geçsin, yetişkin insan kendi gitmiştir' deyip başımızdan savacak, Ceren. Bunu ikimiz de biliyoruz. Bekleyecek bir saniyemiz bile yok," dedi Defne, sesindeki o inatçı tınıyla. "Azra’nın babasının ortadan kaybolmasıyla bu durum kesinlikle bağlantılı. O gece evden apar topar çıkarken bindiği taksinin plakasını ve telefonun en son hangi baz istasyonundan sinyal verdiğini bulmamız gerekiyor."
Vakit kaybetmeden harekete geçtiler. Bilgisayar mühendisliğinde okuyan ortak bir arkadaşlarının yanına koşup yalvar yakar yardım istediler. Saatler süren o nefes kesici uğraşın, siber labirentlerin ve bin bir ricanın sonucunda nihayet bir ipucu yakaladılar: Azra’nın telefonundan gönderilen o son mesaj, şehrin kuzeyindeki, dalgaların dövdüğü izole ve kayalık bir bölgeden atılmıştı.
Aynı saatlerde, malikanenin o soğuk, demirli pencereli odasında Azra, burkulmuş bileğindeki o sızlayan acıyla yatağın kenarında sessizce oturuyordu. Dışarıdaki rüzgâr camın kırılan yerinden içeri ıslık çalarak sızıyor, odadaki buz gibi havayı daha da çekilmez hale getiriyordu.
Kapının kilidi ağır bir metal sesiyle açıldı. İçeriye her zamanki gibi yemek tepsisiyle o çalışan kadın girdi. Kadın sessizce tepsiyi masaya bıraktı ve arkasına bile bakmadan çıkmaya yeltendi. Azra bu fırsatı kaçıramazdı; acısını unutup hızla ayağa kalktı.
"Bekleyin," dedi Azra, sesini olabildiğince alçak ama yalvarır bir tonla tutarak. "Lütfen... Buradan çıkamayacağımı biliyorum, kaçmaya çalışmanın ne kadar aptalca olduğunu da gördüm. Ama en azından... Babamın nerede olduğunu bana söyleyin. Ya da telefonumu verin, sadece iyi olduğunu bileyim, yemin ederim başka bir şey istemeyeceğim."
Kadın duraksadı. Omuzları sarsıldı, sırtı Azra’ya dönük bir şekilde uzun süre öylece kaldı. Yavaşça arkasını döndüğünde, gözlerinde yılların yorgunluğu ve saklanan bir korku vardı.
"Kızım..." diye fısıldadı kadın, sesi titriyordu. "Bilmemek senin için daha güvenli. Karan Bey’in adını duyduğun an bittiğini anlarsın. O adamın merhameti yoktur. Buraya gelen bir daha geri dönmez. O yüzden ne babanı sor ne de dışarıyı düşün. Kendi canını kurtarmaya bak."
Azra kadının bu sözleriyle daha da yıkıldı ama içindeki o inatçı ateş sönmedi. Beni kimse bulamaz sanıyorsunuz, diye geçirdi içinden dişlerini sıkarak. Defne ve Ceren’in ne kadar inatçı olduğunu henüz tanımadınız.
Gece yarısına doğru, şehrin gürültüsünden çok uzakta, karanlık ve virajlı yollarda eski bir araba sesslice ilerliyordu. Direksiyonda Defne vardı, yan koltukta ise kalbi ağzında atan Ceren oturuyordu. Far ışıklarının aydınlattığı dar patika yol, onları dik kayalıkların kıyısındaki o devasa, yüksek duvarlı malikaneye çıkarıyordu.
"Defne... Emin misin burası olduğuna?" dedi Ceren, sesindeki korkuyu gizleyemeyerek. Etraftaki o kasvetli sessizlik ve karanlık ormanlık alan adeta bir korku filmini andırıyordu. "Burası o kadar izole bir yer ki, çığlık atsak sesimizi denizden başka duyan olmaz."
"Navigasyon ve son sinyal tam olarak burayı gösteriyor," dedi Defne, gözlerini dikiz aynasından ve yoldan bir saniye bile ayırmadan. Arabayı ağaçların ve çalılıkların arasına, kimsenin fark edemeyeceği karanlık bir köşeye yanaştırdı. "Bak, ileride devasa demir parmaklıklar ve duvarlar var. Şehrin bu ucunda, bu kadar korunan başka bir bina olamaz. Azra burada, hissediyorum."
İki arkadaş sessizce arabadan indiler. Ay ışığının bulutların arkasından sızdığı o loş gecede, ayak ucu ses çıkarmamaya çalışarak malikanenin yüksek duvarlarına doğru yürüdüler. Duvarın üzerinden içeriye baktıklarında gördükleri manzara kanlarını dondurdu: Bahçede devriye gezen siyah takımlı adamlar, ellerinde telsizlerle dolaşıyorlardı. Burası sıradan bir ev değil, adeta korunaklı bir üs ya da hapishaneydi.
Ceren, arkadaşının kolunu korkuyla sıktı, nefesini tutarak kulağına fısıldadı:
"Defne... Bunlar mafya falan mı? Biz buraya nasıl girmeyi planlıyoruz? Azra’yı buradan canlı çıkaramayız!"
Defne, duvarın köşesine sinmiş bir şekilde içerideki binanın pencerelerine baktı. Üst katlardaki odalardan birinde, hafif bir ışık sızıyordu. O odanın Azra’ya ait olduğunu kalbiyle biliyordu sanki.
"Bilmiyorum," dedi Defne, gözlerinde inatçı bir parıltıyla. "Ama Azra’yı burada öylece bırakıp gitmeyeceğiz. İçeri girmek için bir yolunu bulmalıyız."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…