Bölümler 4Şu an: 3. BÖLÜM: Cam Kırığı ve Kaçış
Malikanenin üzerine çöken ağır sessizlik, dışarıda kıyıyı döven hırçın dalgaların sesiyle bölünüyordu. Azra, odaya getirilen öğle tepsisine tek bir kaşık bile dokunmamıştı. Zihni bin bir parçaya bölünmüştü; kapıdan çıkamayacağını, koridordaki o adamları alt etmesinin imkansız olduğunu acı bir şekilde anlamıştı. Ama burada, bu soğuk odada bir mahkum gibi çürüme niyetinde de kesinlikle yoktu.
Gözü odanın demirli olmayan tek noktasına, balkona açılan kalın cam sürgülü kapıya kaydı. Kapıdan çıkamayacaksa, o camı kırıp dışarı çıkacaktı.
Öğleden sonra, odaya yemek tepsisini almak için o sessiz çalışan kadın geldi. Kapı aralandığı an Azra bir saniye bile tereddüt etmedi. Hızla komodinin üzerindeki ağır cam sürahiyi kaptığı gibi balkona açılan cam sürgülü kapıya vurdu.
Şangırt!
Cam bin parça olup aşağıya, taş zemine dökülürken, kadın korkuyla çığlık atarak geri çekildi. Azra arkasına bile bakmadan kırık camların arasından dışarıdaki buz gibi balkona fırladı. Dışarısı kışın o keskin rüzgarıyla ve sarp kayalıklarla çevriliydi. Aşağı doğrudan atlayamayacağını anladı ama hemen yandaki drenaj borusuna tutunarak aşağı inebileceğini umdu.
Tek bir hamleyle korkuluklara tırmandı ve boruya tutunmaya çalıştı. Ancak elleri buz gibi demirde kaydı; dengesini tamamen kaybederek sertçe aşağı düştü.
"Ahhh!"
Acıyla inledi Azra. Sol bileğinden yukarı doğru saplanan o keskin, körpe sızıyla nefesi kesildi. Bileği fena burkulmuştu; üzerine basması imkansızdı. Olduğu yerde, soğuk taşların üzerinde öylece kalakaldı. Kaçışı buraya kadardı.
Çok geçmeden odanın kapısı gürültüyle açıldı. İçeriye nefes nefese giren Karan, odanın darmadağınık halini ve balkondan sarkan kırık camları gördü. Gözleri dışarıya çevrildiğinde, yerde acı içinde kıvranan Azra’yı fark etti. Yüzündeki o soğuk, mesafeli ifade bir anda buz gibi bir paniğe ve kontrolden çıkmış bir öfkeye dönüştü. İki dev adımlarla balkona fırladı.
"Sen kafayı mı sıyırdın?!" diye kükredi Karan, sesindeki öfke o küçük alanı sarstı. "Oradan atlamaya çalışmak ne demek, ölmeyi mi istiyorsun?! Aklını mı yitirdin sen?!"
Azra, gözlerinden süzülen acı ve öfke karışımı yaşlarla başını kaldırdı. Dişlerini öyle bir sıkıyordu ki çenesi kasılmıştı. Bileğinin üzerine basmayı denedi ama başı dönen bir sancıyla tekrar geriye çöktü.
"Bana yaklaşma..." diye fısıldadı Azra, sesindeki titremeyi gizleyemeyerek. "Dokunma bana, bırak burada öleyim!"
Karan onun ne dediğini duymadı bile. Eğilip kollarını Azra’nın bacaklarının altından ve sırtından geçirdiği gibi tek hamlede kucakladı. Azra canının yanması ve adamın bu ani temasıyla refleks olarak ellerini Karan’ın geniş omuzlarına bastırdı, göğsüne yumruklarıyla vurmaya başladı.
"Bırak beni dedim! Sana muhtaç değilim, duymuyor musun?! İstemiyorum yardımını!" diye bağırdı Azra, ama sesi acıdan ve güçsüzlükten çatlamıştı.
Karan hiç taviz vermeden onu odanın içine taşıdı, yavaşça yatağa bıraktı. Azra geri çekilmeye çalıştı ama Karan hemen yere diz çöktü. Genç kızın şişmeye başlayan bileğini tuttuğunda Azra can acısıyla sertçe soludu.
"Kıpırdama," dedi Karan. Ses bu kez az önceki gibi öfkeli değil, tehlikeli derecede sert, pürüzlü ve emir kipiyle çıkmıştı.
"Canım yanıyor, defol git! Senin yüzünden..." diye çıkıştı Azra, gözlerinden akan yaşları durduramayarak. "Sen getirdin beni bu hale! Ne istiyorsun benden daha? Öleyim de kurtul istersen!"
Karan, Azra’nın bu isyanı karşısında bir an duraksadı. Gözleri genç kızın yüzündeki acı ifadesinde gezindi.
"Ölmek o kadar kolay değil, Azra," dedi Karan, dişlerinin arasından konuşur gibi. "Bana yaşattıklarının hesabını vermeden bu dünyadan gidemezsin. Ama aptal gibi kendine zarar vermene de izin vermem."
"Beni buraya hapseden sensin!" Azra sesini daha da yükseltti, nefesi tükenene kadar konuşmaya devam etti. "Beni buraya kapatıp sonra da 'kendine zarar verme' diyemezsin! Sen bir psikopatsın, Karan! Beni tıkadığın bu zindandan nefret ediyorum, senden de nefret ediyorum!"
Karan, banyodan getirdiği soğuk suyla ıslatılmış havluyu Azra’nın burkulmuş bileğine nazik ama otoriter bir hareketle sardı. Canının yandığını bildiği halde Azra’nın hareket etmesine izin vermiyordu.
"Nefret et," dedi Karan, başını kaldırıp doğrudan Azra’nın gözlerinin içine bakarak. Ses tonu o kadar yakındı ki, odadaki bütün gürültü kesilmiş gibiydi. "İstediğin kadar nefret et. Bu gerçeği değiştirmez. Sen o adamın kızı olarak bu cezayı çekeceksin."
Azra, adamın gözlerindeki o karanlık ve inatçı duvarı gördüğünde kalbindeki öfkenin yanında çok daha garip bir şeyin büyüdüğünü hissetti. Soluk soluğa, aralarındaki o tehlikeli mesafeyi izledi.
"Beni tanımıyorsun bile," dedi Azra, sesi bu kez biraz daha alçak ama fısıltı gibi çıkmıştı. "Babamın ne yaptığını bile bilmiyorum... Neden ben? Neden buradayım?"
Karan, Azra’nın bileğindeki ellerini yavaşça çekti ama aralarındaki mesafeyi kapatmaktan vazgeçmedi. Tam genç kızın önünde, diz çökmüş vaziyette duruyordu.
"Bazen," dedi Karan, nefesi Azra’nın dudaklarına çarpacak kadar yakınken, "en büyük cezayı suçlular değil, onları korumaya çalışanlar öder. Sen de o bedelsin, Azra."
Azra, adamın bu yakınlığından ve o tondaki cümlelerinden irkildi. Onu itmek istedi ama eli kalkmadı. Kalbi, nefesten mahrum kalmış gibi göğsünü zorluyordu. Karan ise genç kızın yüzündeki o kararsızlığı, o korku ve öfke karmaşasını saniyelerce izledi. Ardından yavaşça ayağa kalktı, arkasına bile bakmadan kapıya yöneldi.
"Bir daha o camdan atlamaya kalkma," dedi Karan, kapıyı açıp çıkmadan önceki son anlarda. "Çünkü bir dahaki sefere seni kurtaracak kadar sabırlı olamayabilirim."
Kapı kilitlendiğinde, Azra yatağın ortasında tek başına kaldı. Bileğindeki acı hâlâ taze idi ama zihnindeki o sorular, acıdan çok daha fazla yakıyordu canını.
Bölüm etkileşimi
