Tutsak Aşk kitap kapağı

2. bölüm / 4

2. BÖLÜM: Kayıp

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 2. BÖLÜM: Kayıp

İstanbul’un o kalabalık, gürültülü ve insanı yutan sokaklarından çok uzakta, Karadeniz’in vahşi dalgalarının dövdüğü sarp kayalıkların üzerindeki malikanede sabah, dışarıdaki gri ve kasvetli hava kadar soluk başladı.
Azra gözlerini, uykusuzluktan sızlayan başıyla araladı. Geceyi o yabancı yatakta, her çıtırtıda tetikte kalarak ve içindeki sönmeyen öfkeyle geçirmişti. Sabahın ilk ışıkları demirli pencerelerden içeri sızarken, boğazındaki o kurulukla yataktan kalktı. Buradan çıkmanın bir yolunu bulmalıydı; bu adamın kurallarına boyun eğmeyecekti.
Çok geçmeden kapının kilidi ağır bir metal sesiyle açıldı. İçeriye dünkü çalışan orta yaşlı kadın, elinde kahvaltı tepsisiyle girdi. Azra kadının bu sessizliğinden faydalanmak ister gibi aniden bir adım öne atıldı, sesindeki tüm otoriteyi toplayarak konuştu:
"Bakın, adınız her neyse..." dedi Azra, gözlerini kadına dikerek. "Beni burada tutamazlar, bu doğrudan insan kaçırmak, suç! Telefonum nerede? Babama ya da polise ulaşmak zorundayım, bana yardım etmek zorundasınız."
Kadın tepsiyi masaya bıraktı, yüzünde en ufak bir kas bile oynamadan sadece yere baktı. Ses tonu dünkü kadar düz ve mesafeliydi:
"Karan Bey’in kesin emirleri var, kızım. Dışarıyla iletişiminiz yasak. Kahvaltınızı edip üzerinizi değiştirin, birazdan yukarı geleceğim."
"Kızın değilim ben senin!" diye sesini yükseltti Azra, öfkesi yine tepesine çıkmıştı.
Ancak kadın onunla tartışmaya bile tenezzül etmeden arkasını döndü, kapıdan çıktı ve kapı dışarıdan o nefret ettiği çelik sesle yeniden kilitlendi. Azra öfkeyle masadaki tepsiyi yere devirmek istedi ama son anda kendini durdurdu. Kendi kendine zarar vererek eline hiçbir şey geçiremezdi; sakin kalmalı, akıllıca hareket etmeliydi.
Şehre döndüğümüzde ise durum çok daha gergindi.
Tıp fakültesinin kampüsünde, anatomi laboratuvarının önündeki banklarda oturan Defne ve Ceren, önlerindeki kalın ders notlarına bakıyor gibi görünseler de akılları tamamen Azra’daydı. Kampüsün kalabalığı etraflarında akıp gidiyordu ama ikisinin de sessizliği sabrı taşırmak üzereydi.
"Kızım, dünden beri telefona ulaşılamıyor," dedi Defne, telefonunu masaya sinirle bırakırken. Gözlerinde inceden bir panik belirmişti. "Normalde sabaha kadar ders çalışır ama en azından mesajlarımıza 'baktım' derdi. Sabahki patoloji hocası yoklama alırken adını okuduğunda içim cız etti, hiç gelmemezlik yapmazdı."
Ceren endişeyle tırnaklarını yiyordu, dizleri titriyordu. "Ailesini arasak mı? Babasıyla ilgili bir durum falan olmasın? Hani dün akşam apar topar evden çıkması gerekiyormuş ya... Telefonu da kapalı."
"Arayalım tabi, iyice kafama takıldı bu iş, içim hiç rahat değil," dedi Defne ve telefonunu eline alıp Azra’nın babasının numarasını tuşladı.
Ancak hat çalıyor, çalıyor... ve sonunda standart o can sıkıcı robot sesle kapanıyordu: Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor...
Tekrar denediler, sonuç aynıydı. Ne babasından ne de Azra’dan en küçük bir iz vardı. İki arkadaş, İstanbul’un ortasında, derslerin ve kalabalığın arasında inceden inceden büyüyen o kötü hisle birbirlerine baktılar. Azra’nın durup dururken, haber vermeden bu şekilde ortadan kaybolması imkansızdı.
Malikanede ise öğleden sonra, dışarıdaki hava daha da sertleşirken kapı bir kez daha açıldı. Bu sefer gelen çalışan kadın değil, bizzat Karan’ın kendisiydi.
Karan, üzerine koyu renkli kalın bir mont almış, içeriye adeta fırtına gibi girmişti. Gözlerindeki o sert, tavizsiz ve mesafeli ifadeyle doğrudan Azra’ya baktı. Azra pencerenin kenarına dikilmiş, kollarını göğsünde sıkıca bağlamış, meydan okuyan bakışlarla onu süzüyordu.
"Arkadaşların seni aramaya başlamış, Azra," dedi Karan, sakin ama tehlikeli derecede baskın bir tonda.
Azra’nın gözleri irileşti, kalbi bir an tekletti. "Ne? Telefonumu nereden biliyorsun? Onlara ne dedin?!"
Karan birkaç adımda aradaki mesafeyi kapattı. "Kimseye bir şey demedim. Sadece merak etmesinler diye senin telefonundan kısa bir mesaj gönderdim: 'Birkaç gün evdeyim, aramayın.' Ama bu şekilde ne kadar saklayabilirsin sanıyorsun? Şehir merkezine dönmek gibi bir lüksün yok."
Azra öfkeyle adamın göğsüne doğru bir adım attı, parmağını sallayarak soludu:
"Sen kafayı yemiş bir psikopatsın! Beni kaçırdığın yetmiyormuş gibi bir de telefonumu ele geçirip insanlara yalan mı söylüyorsun? Defne ve Ceren bu işin peşini bırakmaz, polise giderlerse o zaman ne yapacaksın?"
Karan, Azra’nın üzerine doğrulttuğu parmağını tuttuğu gibi bileğinden hafifçe aşağı indirdi. Dokunuşu sert değildi ama karşı koyulmaz bir otorite barındırıyordu. Aralarındaki mesafe o kadar azdı ki, Karan’ın üzerindeki rüzgar ve soğuk koku Azra’nın burnuna doldu.
"Polis mi?" dedi Karan, dudaklarında alaylı ama bir o kadar da karanlık bir kıvrımla. "Bu ülkede polisin adım atamayacağı yerler var, Azra. Arkadaşların seni unutsa iyi olur... Çünkü sen artık benim dünyamdasın ve buradan çıkışın ancak benim kurallarımla olur."
Azra, adamın gözlerindeki o sarsılmaz karanlığı gördüğünde öfkesi boğazına düğümlendi ama yine de geri adım atmadı. Sadece dişlerini sıkarak, o soğuk gerçekle baş başa kaldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…