Misafir Dokdor

Zeynel Ağa, kalın ve yılların yorgunluğunu taşıyan ses tonuyla durduğu yerde durdu. Tespih çekmeyi bırakıp gözlerini doğrudan bana dikti. Odanın içindeki sessizlik, sanki bir kılıcın keskinliği gibi ortalığı ortadan ikiye böldü.
​— "Zühran... Hayırdır, bu saatte kapımızda yabancı bir sima var, kimdir bu delikanlı?" diye sordu, sesi konak duvarlarında yankılanarak.
​Zeynel Ağa’nın bu otoriter ve mesafeli sorusu karşısında tam kendimi yeniden tanıtmak için ağzımı açıyordum ki, Toprak Ağa babasının önüne geçip duruma el koydu. Sakin ama kendinden emin adımlarla babasına yaklaştı.
​— "Korkulacak bir şey yok baba," dedi Toprak Ağa, tok sesiyle. "Yabancı değil, memleketin yeni doktoru... Rüzgar. Yolda arabası bozulup kalmış, karşılaştık. Getirdim buraya, bir çayımızı içirip misafir edeceğiz."
Zeynel Ağa, oğlunun açıklaması üzerine başını hafifçe salladı. Keskin bakışları bir an beni baştan aşağı süzdü; ardından o otoriter yüz ifadesi hafifçe yumuşar gibi oldu. Elindeki tespihini yeniden şakırdatmaya başlayarak bana doğru bir adım attı:
​— "Demek yeni doktorumuz sensin... Hoş geldin sefalar getirdin evladım," dedi Zeynel Ağa, sesindeki o sert kabuğu kırıp misafirperver tonunu ortaya çıkararak. "Buraların yolları serttir, yabancıyı da yorar arabayı da... Geç otur şöyle, soluklan."