Devamı

Kaputa eğilmiş olan Toprak Ağa’nın arkasında, ellerim önümde, çaresizlikle etrafa bakarken derin bir nefes aldım. İstanbul’un o konforlu hayatını, hastanedeki rahat odamı ve ailemi bir çırpıda geride bırakıp buralara nasıl geldiğimi anlatmaya başladım.
​— "Mecburi hizmet kurası..." diye mırıldandım, sesim ıssız yolda yankılanarak. "İsmi çıktığında ekranın başında öylece kalakalmışım. Ailem şoke oldu, ben şoke oldum. İstanbul’dan buraya, neyle karşılaşacağımı bile bilmeden, sadece 'gitmem gerekiyor' diyerek yola çıktım. Aslında... Açıkçası buralar hakkında pek de iyi şeyler duymamıştım. Ama buradayım işte."
​Toprak Ağa, ellerini motorun üzerinden çekip doğruldu. Yüzünde hafif, alaycı ama bir o kadar da anlayışlı bir tebessümle bana döndü.
​— "İstanbul’un o renkli ışıklarına, konforuna alışmış bir adam için burası elbette cehennem gibi görünür ilk başta," dedi, cebinden çıkardığı mendille ellerindeki yağı silerken. "İnsanlar burayı hep uzaktan korkulacak bir yer sanır. Kimi töresiyle korkutur, kimi dağlarıyla... Ama kimse bu topraklara alışacaksınız. Şimdilik bu motor hararet yapmış ama seni burada bırakacak kadar da vicdansız değil. Yürütürüz bir şekilde."