Devam

Toprak Ağa ellerindeki yağı sildikten sonra mendili cebine koydu ve arabamın direksiyonuna yaslanıp bana doğru baktı. Yüzündeki o sert ama güven veren ifadeyle başını hafifçe salladı:
​— "Madem buralara kadar geldin, yolda kalmana göz yumacak değiliz ya Doktor," dedi, siyah lüks arabasını işaret ederek. "Arabayı buraya bırak, kalsın. Ben seni köye, konağa bırakırım; zaten benim de yolum o tarafa düşüyor."
​Teklif karşısında bir an duraksadım. Yabancısı olduğum bu dağ başındа, ilk defa karşılaştığım bir ağanın arabasına binmek ne kadar doğruluk bilmesem de, başka çarem yoktu. Zaten karanlık basmak üzereydi.
​— "Çok teşekkür ederim Toprak Ağa, sağ olun," diyerek mahcubiyetle başımı salladım.
​Arabamın kapılarını kilitleyip çantama uzandım ve tıbbi çantamı omzuma atarak siyah lüks aracın yolcu koltuğuna geçtim. Toprak Ağa da direksiyona geçip motoru çalıştırdı. Sessiz ve tozlu yollardan konağa doğru ilerlerken, asıl hikayemin şimdi başladığını çok iyi biliyordum.