35.Bölüm Tim

Asel sedyede hızlı nefes alıp verirken, Alp onu sıkıca tuttu.
Sancılar her dalgada biraz daha keskinleşiyordu.
Ama Alp’in aklı artık başka yerdeydi: timi haberdar etmek.
“Bekle burada,” dedi hemşireye kısa bir komutla.
Asel’in gözleri endişeyle ona baktı.
“Gitme…” fısıldadı, ama sesi sancılar arasında boğuluyordu.
Alp sadece başını salladı.
“Geri geleceğim. Söz,” dedi kısa ve keskin.
Alp odadan çıktı, telsizi eline aldı ve sessizce konuştu:
“Tim Anka, dikkat! Asel doğum sancıları başladı. Hemen hastaneye yönelin. Durum kritik değil ama yakında bizimle olacak.”
Telsizden kısa bir sessizlik, sonra herkesin sesi yükseldi:
“Anlaşıldı! Hızla hareket ediyoruz!”
Alp derin bir nefes aldı, ellerini tekrar Asel’in omzuna koydu ve sessizce içeri döndü.
Asel’in gözleri ona bakıyordu.
“Sakin ol,” dedi Alp.
“Her şey yolunda… şimdi sadece nefes al.”
O an Asel, Alp’in her zamanki güçlü duruşunu gördü.
Ve düşündü: Bu savaşta, bu korkuda… artık yalnız değildi.Asel sedyede hızlı nefes alıp verirken, Alp onu sıkıca tuttu.
Sancılar her dalgada biraz daha keskinleşiyordu.
Ama Alp’in aklı artık başka yerdeydi: timi haberdar etmek.
“Bekle burada,” dedi hemşireye kısa bir komutla.
Asel’in gözleri endişeyle ona baktı.
“Gitme…” fısıldadı, ama sesi sancılar arasında boğuluyordu.
Alp sadece başını salladı.
“Geri geleceğim. Söz,” dedi kısa ve keskin.
Alp odadan çıktı, telsizi eline aldı ve sessizce konuştu:
“Tim Anka, dikkat! Asel doğum sancıları başladı. Hemen hastaneye yönelin. Durum kritik değil ama yakında bizimle olacak.”
Telsizden kısa bir sessizlik, sonra herkesin sesi yükseldi:
“Anlaşıldı! Hızla hareket ediyoruz!”
Alp derin bir nefes aldı, ellerini tekrar Asel’in omzuna koydu ve sessizce içeri döndü.
Asel’in gözleri ona bakıyordu.
“Sakin ol,” dedi Alp.
“Her şey yolunda… şimdi sadece nefes al.”
O an Asel, Alp’in her zamanki güçlü duruşunu gördü.
Ve düşündü: Bu savaşta, bu korkuda… artık yalnız değildi.Sıcak lambalar altında, steril kokularla dolu odaya girdiler.
Asel sedyede, Alp yanında. Her nefes, her sancı dalgasında gözleri Alp’in gözlerine takılıydı.
Hemşireler hızlı ama nazik adımlarla işlerini yaparken, Alp sessizce Asel’in elini tuttu.
“Sakin ol,” dedi fısıltıyla, başını yana eğip alnını Asel’in alnına değdirerek.
Asel titredi ama Alp’in varlığı onu biraz olsun rahatlattı.
“Beni bırakma,” dedi Asel.
“Buradayım,” dedi Alp, sesinde hem kararlılık hem de sevgi vardı.
“Her adımında yanında olacağım.”
Sancılar yoğunlaştıkça, Alp her defasında Asel’in elini sıktı, her dalgada destek oldu.
Ve o an Asel fark etti: Hayatta kalma savaşından daha güçlü bir şey vardı artık—birlikte geçecekleri hayat.