10.Bölüm Yenge — Tim Anka 2

Bölümler 37Şu an: 10.Bölüm Yenge

Ev kalabalık değildi.
Bilinçliydi bu.
Çünkü Asel’in hikâyesi hiçbir zaman kalabalığa ait olmamıştı.
Masada çay vardı.
Şekerlik vardı.
Ama kimsenin eli titremiyordu.
Alp Asel’in yanındaydı.
Yanında durmak…
Onun için bir refleks hâline gelmişti artık.
Sözler edildi.
Kısa. Net.
Gereksiz cümle yoktu.
Asel’in annesi yüzüğü uzattığında, Asel bir an durdu.
Sanki yüzüğü değil de, geçmişini tutuyordu elinde.
Alp parmaklarını kapattı yüzüğün üstüne.
Asel’in eliyle birlikte.
“Biz bunu yarım yapmayacağız,” dedi sadece.
Asel başını salladı.
Gözleri doluydu ama gülümsüyordu.
O an anlaşıldı: Bu bir söz gecesi değildi.
Bu, hayatta kalmış iki insanın birbirine tutunmasıydı.Evden çıktıklarında koridorda Tim Anka vardı.
Sanki özellikle beklemişler gibi.
Baran ilk konuşan oldu: “Komutanım… yüzük var. Okey.”
Kaan dirseğiyle dürttü: “Yengeyi resmileştirdik diyebilir miyiz?”
Asel kaşlarını kaldırdı. “Yenge mi?”
Ozan sırıttı: “Artık kaçış yok Asel. Resmî olarak timin travma annesisin.”
Alp gözlerini devirdi ama sesi yumuşaktı: “Saygılı olun.”
Yiğit arkadan ekledi: “Saygılıyız komutanım.
Ama mutluyuz da.”
Asel o an fark etti:
Bu insanlar…
Sadece bir tim değildi.
Birlikti.
Ve o, artık o birliğin içindeydi.Gece.
Herkes gittikten sonra Asel odada tek başına kaldı.
Elini yüzüğe götürdü.
Hâlâ oradaydı.
Gerçekti.
Derin bir nefes aldı.
O nefes…
Yıllardır ilk kez boğazında düğümlenmedi.
Fısıldadı: “Oldu.”
Sonra ekledi: “Gerçekten oldu.”
Kapıdan Alp’in sesi geldi. “İyi misin?”
Asel başını kaldırdı. “Gel,” dedi sadece.
Alp yanına oturdu.
Konuşmadılar.
Asel başını Alp’in omzuna yasladı.
Sessizce.
Alp de hiçbir şey demedi.
Sadece kolunu doladı.
Bu bir sarılma değildi. Bu…
hayatta kalmanın en yumuşak hâliydi.
Asel gözlerini kapattı.
Ve ilk kez şunu düşündü: “Bu sefer savaş yok.
Bu sefer… ev var.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.