Tılsımlı Deri kitap kapağı

4. bölüm / 5

Sonsöz

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Sonsöz

SONSÖZ
“Peki Pauline’e ne oldu?”
“Pauline mi? Ah! Bazen kış akşamı kendi ocağınızın başında oturup, meşe kütükleri yanarken alevlerin parıltısını izleyerek aşk ya da gençlik anılarına kendinizi rahatça bıraktığınız olur mu? Alev burada kırmızı karelerden oluşan bir tür satranç tahtasının çizgilerini belirginleştirir, orada kadife gibi parlar; ocağın kızıl korlarında mavi alevcikler belirir, titrer, oynaşır. Gizemli bir sanatçı gelip o ateşi kendi amacı doğrultusunda biçimlendirir; kendine özgü bir sırla, alevlerin mor ve kızıl tonları ortasında düşsel bir yüz çizer. Bu yüz, hayal bile edilemeyecek kadar ince çizgilere sahip, bir rastlantının bir daha asla geri getiremeyeceği uçucu bir görüntüdür. Bir kadının yüzüdür; rüzgâr saçlarını geriye savurur, yüz hatları coşkun bir mutluluğu anlatır; ateşin ortasında ateş solur. Gülümser, sonra ölür; onu bir daha hiç göremezsiniz. Elveda, alev çiçeği! Elveda, tamamlanmamış ve beklenmedik öz; görkemli bir elmasın kıvılcımını çakmak için ya çok erken ya da çok geç gelmişsin.”

“Ama Pauline?”

“Demek görmüyorsunuz? Baştan başlayayım. Yol açın! Yol açın! Geliyor, burada; yanılsamaların kraliçesi, bir öpücük kadar uçucu, şimşek kadar parlak bir kadın; gökten bir şimşek parıltısıyla fışkırıp geliyor. Yalnızca ruhtan ve aşktan yaratılmış, yaratılmamış bir varlık. Gölgeli bedenini aleve sarmış; belki de alev, yalnızca bir an için var olduğunu gösteriyor. Kusursuz biçimli silueti onun gökten geldiğini anlatıyor. Bir melek kadar ışıldamıyor mu? Boşlukta kanatlarının çırpınışını duymuyor musunuz? Bir kuştan daha hafifçe yanınıza konuyor; o dehşetli gözleriyle sizi büyülüyor. Hafif soluğunda dudaklarınızı onunkilere çeken büyülü bir güç var; o uçuyor, siz de peşinden gidiyorsunuz; artık ayaklarınızın altında yeryüzünü hissetmiyorsunuz. Keşke o kar gibi beyaz bedene bir kez olsun yanılgıyla dolu arzulu ellerinizle dokunabilseniz, altın saçlarını parmaklarınıza bir kez dolayabilseniz, ışıldayan gözlerine bir öpücük kondurabilseniz! Çevrenizde sarhoş edici bir buğu, üstünüze çöken siren ezgilerinin büyüsü var. Her siniriniz titriyor; acı ve özlemle dolup taşıyorsunuz. Adı olmayan ne büyük bir sevinç! Kadının dudaklarına dokunmuşsunuz; korkunç bir sızıyla birden uyanıyorsunuz. Ah! Evet, başınızı yatağın direğinin köşesine çarpmışsınız; kahverengi maun yanlarına, soğuk yaldızlı süslerine sarılmışsınız; tunçtan bir parçayı, pirinç bir Aşk Tanrısı heykelini kucaklamışsınız.”

“Ama Pauline’e ne oldu, efendim?”

“Yine mi? Dinle. Tours’da güzel bir sabah, elinde güzel bir kadının elini tutan genç bir adam Ville d’Angers’ya bindi. Böylece yan yana durup, Loire’ın geniş sularının üzerinde sislerden belli belirsiz yükselen beyaz bir şekle uzun uzun bakarak şaşkınlığa kapıldılar. Güneşin ve ırmağın çocuğu ya da hava ile bulutların bir tuhaflığı gibiydi. Bu saydam şekil, bir an silf, bir an naiad oluyordu; belleğe takılıp kalan, insanın boşuna kavramaya çalıştığı bir söz gibi havada süzülüyordu. Adaların arasında kayıyor, yüksek kavakların arasında başını orada burada sallıyordu; sonra bir dev kadar büyüyor, giysisinin sayısız kıvrımını ışığa seriyor, güneşin yüzünün çevresinde tutuşturduğu haleden ışık saçıyordu. Tepelerin yamaçlarının ve küçük köylerinin üzerinde süzülüyor, Château d’Usse önünde teknenin yolunu kesiyor gibiydi. Güzeller güzeli kuzenlerin hanımının, ülkesini modern istiladan korumaya çalıştığını sanabilirdiniz.”

“Peki, anladım. Pauline’in başına gelen de buydu. Ya Foedora?”

“Ah, Foedora’ya mutlaka rastlarsınız! Dün gece Bouffons’daydı, bu akşam da Operaya gidecek; isterseniz, o sosyetenin ta kendisidir.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…