0.3

"Beni neden çağırdınız komutanım?" Yangın merdivenlerinin bir basamağına oturmuş sigarasını yakan komutana baktım. Çatık kaşları beni korkutmaya yetiyordu. Önünde dimdik hareket etmeden duruyordum. Sigarasından bir duman çekip havaya üfledi.

"Şimdi daha detaylı bakarsın saçıma. Seyreklik var mı yok mu?" Beresini çıkarıp bana baktı. Yutkundum ama tepki vermedim. Bakışları yutkunduğumda boynuma kaymıştı. Anında yeniden gözlerime baktı.

"Özür dilerim komutanım. Yani yanlışlıkla oldu. Seyreklik yok saçınızda." Bu hallere de mi düşücektin be Karina. Helal olsun sana kızım.

"Demek Rus'sun."

"Türk'üm!" Bu sefer kaşlarım çatıldı. Rus felan değildim. Yani aslen Türk'tüm ve öylede kalıcaktım.

"Tamam öylesin." Sigarasından bir duman daha çekti. Yangın merdivenleri içerideydi. Kapalıydı yani. Arkamda ki pencereye dönüp camları açtım. İçerisi ful sigara kokuyordu. Sevmezdim. Hava kararıyordu. Hafiften güneşin ışıkları ağaçların üzerine vuruyordu. Görüntü çok güzeldi. Aşağıda gezinen bir kaç askere baktım. Birisi camın altına gelip kafasını kaldırdı. Üçüncü kattan aşağısı net gözüküyordu.

"Güzellik napıyorsun orda sen." Daha rütbesine bakmadan konuşan askere baktım. Sabır çekip gözlerimi kapattım.

"O güzellik diyen ağzına bomba sokmamı istemezsin." Askerin anında yüzündeki gülüşü solup kaldığın da arkasında ki arkadaşları ona vatan gülüşü atarak alay ediyordu.

"Özür dileriz komutanım bizim oğlan biraz çapkın da." Diğer askerlerden birisi bana yavşamaya çalışan askeri kolundan tutup sürükledi.

Sinirle camı kapatıp arkamı döndüm. Turan çoktan sigarasını bitirip söndürmüştü. Ayağa kalkıp üzerime doğru yürüyünce pencerenin kenarında ki duvara yaslandım. Aramızda mesafe vardı tabi kaçabilirdim ama o ihtimal de kafamın kenarına yani arkamda ki duvara yaslanan eliyle son buldu.

"Vay vay. Ne zamandan beri askerlerin ağzına bomba tıkıyorsun sen?" Çapkın bir sırıtışla biraz daha yüzüme doğru eğildi. Kafamı onu daha iyi görebilmek için hafif kaldırdım. Artık yüzümüzün arasında ya bir karış var yada yoktu.

"Asker değilde teröriste olmuştu." Nefesinde ki sigara kokusunu içime çektim. Bakışları dudaklarıma düştü. Sonra yeniden gözlerime çıktı.

"Sadece bomba mı?"

"Yoo. Taş, kağıt, peçete, silah namlusu daha sayayım mı?" Çapkın sırıtışı yüzünden silinmedi. O sırada bakışlarım boynunda ki dövmeye ilişti. Askerlerin dövme yaptırması yasak değil miydi? Bunu farkettiğimi anlamıştı ama birşey demedi.

"Diğerlerini anladım da bir teröristin ağzına niye peçete yada kağıt sokarsın ki?" Bu sefer sırıtan ben oldum. Sadece teröriste soktuğumu kim söylemişti?

"Tek teröristler değil... Bir keresinde bara içmeye gittim. Sapığın biri kızlar tuvaletine girmişti. İçeride de tek ben vardım." Sırıtışı anında yüzünden silindi. Kaşları çatıldığında gözlerine düşen gölgeleri yeniden gördüm. Ortamda kararmıştı iyice. Bu halini fırsat bilerek daha da sinirlendirici sözcükler kullandım.

"Ama adam baya sarhoş varya. Üzerime doğru gelmeye başladı. Kollarını belime doladı dudağıma yaklaşıyordu ki..." Sinirli nefes alış verişleri yüzüme vuruyordu. Farkında mıydı bilmiyorum ama bu hali nedense hoşuma gitti. "Ağzına kocaman peçete soktum. Sonrada kasıklarına bir tekme geçirdim. Bir tık ileri ittirmiş olabilirim adam nefes alamadı. Bende ordan çıkıp gittim. Ölmüş olabilir bilmiyorum."

Bakışları birazda olsa yumuşamıştı ama siniri hâlâ belli oluyordu. Sırıttım.

"Böyle ortamlarda böyle olayların olabileceğini bildiğin halde neden tek gidiyorsun?"

"O gün kötü bir gündü bende içmeye gittim. Niye bu kadar sinirlendiniz anlayamadım." Duvarda ki elini çektiğinde bir iki adım geriye gitti. Beresini yeniden kafasına taktıktan sonra bana baktı.

"Neyse yarın görüşürüz o zaman Teğmen." Merdivenlerden aşağıya inip kapıyı hızla kapatarak yangın merdivenlerinden çıktı. Elimi kalbime attım. Bu kadar hızlı atması normal değildi. Kafamı kaldırıp derin bir nefes verdim. Gözlerim kapalıydı. Bir süre bekledim.

Gözlerimi açtığımda karşımda kollarını göğsünde birleştirip bana sırıtarak bakan bir adet Gökay beklemiyordum. Tırsmıştım biraz. Ama onun geldiğini hissetmemiştim bile.

"Sen ne zamandır burdasın?" Kaşlarım çatıldı. Yaşlandığım yerden ayrıldım. Bir iki adım atınca tavanda ki sensörlü lamba yandı. Gökay'ı daha net görebiliyordum artık.

"Yanlız sende az değilsin ha. Turan komutanı nasılda sinirlendirdin öyle. Tebrik ediyorum." Güldüm. Belliydi birşeyler hissettiği zaten.

"Sen nerden tanıyorsun onu?" Sensörlü lamba söndüğünde yeniden yanması için elimi havaya kaldırdım.

"Kuleli'den beri tanışıyoruz Demirhan'la. Aslında çok iyi bir çocuk ama onunda herkes gibi yaraları var. Çocukluğunu içinde yaşıyor." Kaşlarım havalandı. Çocukluk demek aklıma Rusya'da ki zamanlarımı getirdi. Çok rezil zamanlardı.

Türk olduğum için dışlanırdım. Rus vatandaşlığım yoktu tabii. Bu yüzden babam beni Türkiye'ye götürmek istemişti. Annem de bunu reddedince kavgalar başladı. Sonu ayrılık. Olan bana oldu. Babam güzel bir baba olamasa da onu seviyordum. Sevmeye de devam edecektim.

"Anlıyorum." Bu sefer Gökay'da cebinden sigara paketi çıkarıp bir dal aldı. Ağzında sigara dalını tutarken diğer cebinden de çakmağı çıkarıp yaktı sigarayı.

"Derken?" Sigara dumanını kafasını çevirip farklı bir yöne üfledi. Sensörlü lamba yeniden sönünce bu sefer Gökay elini kaldırıp salladı. Ortam yeniden aydınlandığın da sorusuna cevap verdim.

"Annemle babam ayrılar." Bir tepki vermeden sigarasından bir duman daha çekip merdivenlere yöneldi. Boşluktan aşağıya doğru bakındığında aşağı taraflardan gelen sesi ikimiz de net bir şekilde duyduk.

"Siktir! Ay şey yani komutanım ben... Iıı ben temizlik için kova arıy-"

"Kaybol!"

"E-emredersiniz komutanım!" Tanıdık sesi duyunca sırıttım. Alp Bora'ydı bu. Yangın merdivenin de yankılanan sesi kesildikten sonra bir kapı kapanma sesi duyuldu. Gökay sabır çekerek yanıma gelip duvara yaslandı.

"Bu adamı asker yaparken ne düşündüler acaba." Kahkaha atarak Gökay'ın koluna vurdum. Vurmamla yüzümün buruşması bir oldu.

"O ney lan öyle?!" Elimi tutarak duvara yaşlandığım da bu sefer Gökay kahkaha attı.

"Seni de nasıl asker yaptılar hayret. Bir yumrukla yıkılacak mısın?"

"Hayır be abartma! Boşluğuma geldi beklemiyordum bu kadar sert olmasını." Güldü ve sigarasından bir duman daha çekti. Ağzından çıkan dumanları izledim. Kokusu kötüydü ama görüntüsü güzeldi.

"Sana da sormadım ama içer misin?" Soran gözlerle ona baktım. Elinde ki sigarayı yüzüme doğru yaklaştırdı. "Sigara."

"Ha yok tercihim değildir. Ciğerlerimin temiz kalmasını tercih ederim." Göz devirip önüme döndüm. Sırtım hâlâ duvara yaslıydı. Işık yeniden söndüğünde bu sefer ikimizde kıpırdamadık. Havada kararmıştı. Sonra bir adım sesi geldi. Ve soğuk namluyu alnımda hissettim. Parmak şıklatma sesinden sonra sensörlü lamba yandı. Gözlerimi gelen ışıkla bir kapatıp bir açtım.

Gökay kafama silahı dayamış sigarasından bir duman daha çekip yere attı. Üzerine de basmayı unutmadı.

"Ee napıcaksın şimdi? Ağzıma sokucağın birşey de yok elinde." Sırıtıyordu. Çok komikti ha ha.

"İndir şunu."

"Yoo."

"İndir dedim."

"Senin üstünüm yani o emirlerin bana işlemez." Silahı daha çok bastırınca kafamda tüm vücudumla birlikte duvara yaslandı. Elimi belime attım. Silahım yoktu.

"Çüş ne ara aldın!"

"Hızlıyımdırr." Gökay gülerek bir hamle bekliyordu benden. O sırada arkada bir gölge gördüm. Üst katlardan biri gelmişti. Gökay lambayı yine elini hareket ettirerek yakınca arkadaki adama çaktırmadan baktım.

Turan Enis Demirhan gelmişti.

Ellerini arkasından birleştirmiş merdiven basamaklarının en yukarısında duruyordu. Yüzünde ki soğuk ifadesi yerli yerindeydi.

"Hoşgeldin Demirhan." Gökay'ın bakışları hâlâ yüzümdeyken konuştuğunda şaşırdım. Kaşlarımı çatmak istedim ama olmadı. Çünkü alnımın tam ortasına bir silah dayalıydı. Bu adamın kulakları neydi böyle. K9 gibi kilometrelerce öteyi duyuyor muydu?

"Bakıyorum da iyi anlaşıyorsunuz Karaman." Birbirlerinin soyadlarını söylemek hoşlarına gidiyordu galiba.

"Ne demezsin." Gökay alnımda ki silahın tetiğine bastığında gözlerimi kırpmadan yüzünü inceledim. Boşlukta 'click' sesi yankılandı. İçi boş muydu? O kadar heyecanı ve adrenalini boşuna mı yaşamıştım ben.

"Tama bu kadar şov yeter. Çıkın şu yangın merdivenlerinden saat kaç olmuş!" Turan söylenerek bu sefer ellerini cebine sokarak merdivenlerden indi. Gökay sırıtarak silahı alnımdan çekti.

"İz kalıcak suratımda. O kadar bastırılır mı be!" Sinirle alnımı ovaladım. Gökay'ın aksine Turan sinirli ifadesin de mimik oynatmadı.

"Düşmanlarla da böyle mi anlaşırsın sen?" Gökay alay cümlelerini devam ettirirken sabır diledim Allah'tan.

"Off naparsanız yapın ya ben gidiyorum." Diyerek yere sert adımlar atarak ses çıkardım. Merdivenlerden inerken arkamdan Turan'ın sesi geldi.

"İyi geceler yarın geç kalma."

"Size de iyi geceler. Komutanlarım!" Son cümlemi bastırarak söyledim. Ve sinirle kapıyı kapatıp yüzlerine bakmadan ordan ayrıldım.

.