1. Bölüm “Olmadığım Bir Adam”

Bu kitap Ateş ve Mavi kitabındaki Duhan Aktuğ karakterinin ağzından yazılan küçük bir novelladır. Bu kitabı anlamak için Ateş ve Mavi kitabını okumanıza gerek yok ama merak ediyorsanız göz atabilirsiniz.

Karanlık.

Hayatım bundan ibaret.

Çocukken böyle değildi. Çocukken böyle değildim. Çocukken hepimizin masum olduğu yalanına inanmıyorum. Bir çocuğa kötü olmayı öğretirsen her şey gibi bunu da çok iyi öğrenir.

Kötülüğün bir sınırı yoktur. Bir kalıbı yoktur. Yine de eğer masum bir tarafım varsa öldürdüğüm her insanda bu masumiyeti biraz daha kaybettim.

Pişman değilim çünkü benim masumiyetimi kaybetmem Herman’ın masum kalmasını sağladı. Herman benim masum tarafımdı.

Gözlerimi açtığımda başım çok fena ağrıyordu. Ateş’in bir kolunu bana sarmış bir halde yüzüstü uyuduğunu gördüm. Dün gece o kadar içmiştik ki nasıl aynı yatakta sızdığımızı bile hatırlamıyordum. Muhtemelen Ateş de hatırlamıyordu.

Kolunu üzerimden ittiğimde yataktan kayıp yere düştü ve gözlerini açtı. Ne olduğunu idrak etmeye çalışıyormuş gibi başını kaldırıp öfkeyle bana baktı.

“Ne itiyorsun lan?”

“Asıl sen neden bana sarılıyorsun lan?” diye sordum.

Elini başına götürerek, “Ne bileyim amına koyayım?” diye sordu. “Hatırlamıyorum ki.”

Gözlerim yatağın yanındaki komodinin üzerindeki saate kaydı. Arya’nın bir saat sonra geleceğini fark ettiğimde yataktan kalktım. Yatak odasının çıkışına yöneldim. Kapıyı açarak yatak odasından çıktığımda Herman’ın dün geceki dağınıklığı toparladığını gördüm.

Yatak odasından çıktığımı gördüğünde alaycı bir sesle, “Biraz daha uyanmasanız aranızda bir şeyler olduğunu düşünmeye başlayacaktım.” dedi.

Ona aldırmadan mutfağa doğru yürümeye başlayarak, “Arya gelecek.” dedim. “Birkaç saat evi bana bırakacaksınız abicim.”

Herman hala benimle uğraşmaya devam ederek, “Ben bırakırım abim de Ateş dün geceden sonra seni kıskanabilir.” dedi.

Ona gözlerimi devirerek mutfağa girdim. Mutfak rafından iki çerez tabağı alarak tezgâhın üzerine koydum. Tezgâhın üzerindeki cips paketini alıp açtım. Cipsleri çerez tabaklarından birine doldurdum. Ardından çerez paketini alıp açtım ve diğer çerez tabağına çerezleri doldurdum. Elimdeki boş paketleri yerdeki çöp kovasının içine attığım sırada Ateş ve Herman mutfağa girdiler. Ateş yanıma gelerek çerez tabağındaki cipslerden biraz aldı ve ağzına attı.

“Bıraksana!” diye bağırdım. “Bunları size hazırlamadım!”

Ateş umursamadan bir avuç daha cips alıp ağzına attı. “Kim için bu hazırlık?”

Herman yavaş adımlarla yanımıza gelerek çerez tabağındaki çerezlerden bir avuç aldı. Ağzına attığı çerezleri çiğnerken, “Arya için.” diye açıkladı. “Önce bir şeyler yiyip film izlerler. Sonra romantik bir ortam oluşur ve…”

Susması için omzuna vurdum. Güldü ama sustu.

“He öyleli.” dedi Ateş alaycı bir sesle. “Biz tutmayalım o zaman. Hayırlı işler.”

“Benimle uğraşmayın.” dedim. “Gerginim zaten.”

Herman kolunu Ateş’in omzuna attı. Beraber mutfağın çıkışına doğru yürümeye başladılar. Ateş omzunun üzerinden bana bakarak göz kırptı.

“Arya yüz vermezse ben seni gece teselli ederim Duhan’ım.”

“Umarım Levent Polat hapisten çıkar da senin kafanı kırar.” dedim ama ciddi değildim. Bunu Ateş de biliyordu.

Levent Polat hapisten çıkarsa Ateş giderdi.

Gitmesini istemiyordum.

Mutfaktan çıktıklarında tezgâhın üzerindeki çerez tabaklarını alıp mutfağın çıkışına yöneldim. Mutfaktan çıkıp salona girdim ve koltuğa giderek elimdeki çerez tabaklarını koltuğun önündeki sehpanın üzerine bıraktım.

O sırada evin kapısı çaldı. Evin kapısına yönelirken Ateş ve Herman’ın gülerek peşimden geldiğini gördüm.

Kapıyı açtığımda Arya karşımda belirdi. Onu görmek heyecandan nefesimin kesilmesine yetti.

“Hoş geldin. Geçsene. Ateş ve Herman da şimdi gidiyordu.”

“Tıp mezunu adam.” dedi Herman. “Gitmezseniz ağzınızı yüzünüzü kırarım demiyor da gideceklerdi diyor.”

Ateş işaret parmağıyla yüzünü göstererek, “Böyle güzel bir yüzün hasar görmesini ister miyiz?” diye sordu. “İstemeyiz. Bu yüzden ne yapıyoruz? Gidiyoruz.”

Arya onların tepkilerine kahkaha attı. Kahkahasını çok seviyordum. Ateş ve Herman dışarı çıktığında içeri geçti. Kapıyı kapattığımda nihayet baş başa kalmıştık.

Arya’yı incelediğimde ne kadar güzel olduğunu düşündüm. Üzerinde beyaz atlet vardı ve altına mavi şort giymişti. Sarı saçlarını iki yandan örmüştü. Rahat bir tavırla koltuğa yöneldi. Ben de sessizce onu takip ettim. Koltuğa oturduğunda yanına oturdum.

“Film izlemek ister misin?”

“Sen kesin aksiyon filmi izlemeyi seversin.” dedi. “Aksiyon filmlerinden nefret ederim. Romantik filmler seviyorum. O tür filmler de sana sıkıcı gelir.”

Elimi saçlarına götürdüm ve yavaşça okşayarak, “Seninle hiçbir şeyden sıkılmam Arya.” dedim.

“Çizgi film izlemekten bile mi?” diye sordu.

Elimi saçlarından çekerek, “Sıkılmam herhalde.” dedim. “Daha önce hiç çizgi film izlemedim ki.”

“Hiç mi?” diye sordu şaşkınlıkla.

“Hiç.” dedim. “İzin vermiyorlardı. Eğitimlere odaklanamazmışım. Herman’dan birkaç şey duymuştum. Ateş’le Batman mi Süperman mi kavgası yapardık.”

Hiç düşünmeden, “Kesin sen Batman olmak istiyordun.” dedi.

Kaşlarını hafifçe çatarak, “Nereden anladın?” diye sordum.

Koltukta bana doğru yaklaştı ve eli sırtıma gitti. Parmakları üzerimdeki siyah tişörtte kayarak ensemi buldu ve ensemdeki dövmeyi okşadı.

“Çünkü karanlık.” dedi. “Senin gibi.”

Burnumu hafifçe burnuna sürterek, “Tenebris.” dedim. Ensemdeki dövme.

Karanlığı sadece ruhuma değil, tenime daha kazımıştım.

Nereden geldiğini asla unutma, derdi annem.

Karanlıktan geldim ve cehenneme gideceğim. Unutmamam lazım.

Nefesi dudaklarıma çarparken içimdeki o dipsiz karanlığın hayatımda ilk defa aydınlandığını hissettim. Parmakları ensemdeki saçlarıma hafifçe karışırken aramızdaki son mesafeyi kapattım. Dudakları dudaklarıma değdiğinde zihnimdeki bütün sesler bir anda silinip gitti. Ellerimi belinin iki yanına yerleştirip onu yavaşça kendime doğru çektim. Dudaklarım dudaklarına yoğun bir açlıkla karşılık verdiğinde öpüşmemiz derinleşti.

Nefesime karışan nefesi içime çekmek isteyeceğim tek nefes gibiydi. Beni kendi karanlığımdan çekip çıkaran, bana hiç tatmadığım o masumiyeti geri veren bir histi. Elim belinden yukarı kaydığında gözlerini kapattı. Elimi beyaz atletinin altından içeri soktuğumda teninin sıcaklığı parmaklarımı yaktı. Dilim aralanan dudaklarından sızıp diliyle bütünleştiğinde içimde hapsolmuş vahşi bir dürtü mantığımı tamamen paramparça etti. Beni dipsiz bir uçuruma sürükleyen bu yakıcı arzuya teslim oldum. İçimdeki karanlık tutku ikimizi de bir yangının ortasına atmıştı.

Sonunda dudaklarımız yavaşça birbirinden ayrıldığında alınlarımızı birbirine yasladık. Elimi beyaz atletinin içinden yavaşça çıkardım. İkimizin de göğsü hızla inip kalkıyordu. Gözleri hala kapalıydı ve yüzünde huzurlu, hafif bir tebessüm vardı. Hiçbir şey söylemedik çünkü kelimeler bu anın saf büyüsünü bozmaktan başka bir işe yaramazdı. Elimi belinden çekmeden onu yavaşça koltukta geriye, kendi üzerime doğru çektim. İtiraz etmedi. Bacaklarını toplayıp bedenini bana uydurdu ve başını göğsüme, tam kalbimin üzerine yasladı. Kollarımı beline sararken dudaklarımı saçlarına bastırdım.

Eli siyah tişörtümü hafifçe kavramıştı ve nefes alıp verişleri çoktan düzene girmeye başlamıştı. Göğsüme vuran sıcaklığı içimdeki tüm savaşları bitiriyordu. Kalp atışlarım yavaş yavaş onun dingin nefesine uyum sağlarken göz kapaklarımın ağırlaştığını hissettim. Kollarımın arasında onu tutarken hiçbir şeyin önemi yoktu. Hayatımda ilk kez içimdeki o karanlıktan korkmadan gözlerimi kapattım ve kollarımın arasındaki ışığıma sarılarak huzurla uykuya daldım.

Uyandığımda hala koltuktaydım ama Arya yanımda yoktu. Bakışlarım sehpanın üzerine kaydığında yattığım yerden şaşkınlıkla doğruldum.

Sehpanın üzerinde çizgi film DVD seti ve Batman posteri vardı. Arya’nın bunları benim izlemem için alıp oraya bıraktığını biliyordum.

Ona neden bu kadar aşık olduğumu da.