BÖLÜM 2

Stajın ikinci haftası, ilkinin koşturmacasını üçe katlamıştı. Acil servis sabahın erken saatlerinden itibaren mahşer yeri gibiydi. Sedye sesleri, monitörlerin uyarı biplemeleri ve hasta yakınlarının feryatları birbirine karışıyordu.

Elimde ki tansiyon aletiyle koşarken arkamda bana yetişmeye çalışan Asya nefes nefese kalmıştı.

"Lavin, yavaş ol biraz! Kızım daha birinci sınıfız baş asistanlar bizi resident sanacak" dedi asya soluk soluğa durarak.

"Yavaş olursam açıklarımı kapatamam Asya" dedim sesimde ki gerginliği gizleyemeyerek.

"Bugün o hastane yönetimi ya da bir hocalar açık yakalarsa..." Cümlemi tamamlayamadım.Boğazıma oturan o yumru, her zamanki gibi ailemin o soğuk sesini hatırlatıyordu bana: "Hata yapma lüksün yok Lavin. Bizim arkamızda duracağımız bir başarısızlık tablosu olamaz."

Acil servisin arka tarafındaki dinlenme odasına kendimizi attığımızda, etraftaki kalabalık biraz olsun geride kalmıştı. Asya kahve bardağını masaya bırakıp karışımdaki sandalyeye oturdu ve endişeli gözlerle beni süzdü.

"Kendi kendine yine o duvarları örüyorsun" dedi Asya, dostane bi şefkatle elimi tutarak. "Bunca yıldır seni tanıyorum ama ne zaman ailenin adı geçse içine kapanıyorsun. Dün akşam yine aramadılar değil mi?"

Yutkunduğumda boğazım düğümlendi ve başımı sallamakla yetindim. "Aramadılar" dedim fısıltıyla "Daha doğrusu ben aradım, babam 'Toplantıdayım sonra ara' dedi ve yüzüme kapattı. Annem zaten kliniğinde ameliyattadır. Onlar için varsa yoksa çevreleri, kariyerleri ve benim ne kadar "kusursuz" olduğum. Ama kendim... Ben onların hayatında sadece bir detaydan ibaretim."

Asya iç çekerek elimi sıktı. "Onların körlüğü bu Lavin. Senin ne kadar harika bir doktor olacağını, bu hastaneye gelmek için neler feda ettğini görmüyorlar. Ama ben görüyorum. Ve yalnız değilsin, bunu unutma."

Asya'nın samimi sözleri içimdeki buzları biraz olsun eritti. Ona minnetle gülümsedim. "İyi ki varsın Asya. Sen olmasan bu hastanenin koridorlarında boğulurdum herhalde."

"Tabii ki varım, ezik doktor olmana izin verecek değilim ya!" dedi Asya neşeyle gülerek. "Hadi toparlan bakalım, birazdan asistan hocalar başımıza gelir. Görev başıı!"

Gülümseyerek ayağa kalktım. İçimdeki o ağrı sızı tamamen geçmemişti belki ama Asya'nın desteğiyle birazda olsa hafiflemişti. Ancak hastane ortamı sadece dostluktan ibaret değildi. Stajyerler arasındaki rekabet her geçen gün daha da zehirli bir hal alıyordu. Özellikle bizim gruptan bazı kişilerin arkamızdan iş çevirdiğini hissediyordum. Henüz ne kadar büyük bir engelle karşılaşacağımı bilmiyordum ama sırtımdaki o hedef tahtasının her geçen gün biraz daha belirginleştiğini biliyordum.
Şimdilik tek derdim, o hırslı tuzaklara düşmeden ayakta kalabilmekti.