BÖLÜM 1

Alarmın sesiyle gözlerimi araladım. Hayatımın en kritik günlerinden biri olduğu icin geç kalabilirdim. Üniversite birinci sınıf tıp öğrencisi olarak, normal müfredatın çok öncesinde, acil serviste gönüllü gözlem stajına kabul edildiğim o büyük gün nihayet gelmişti.

Derslerimi ve geleceğimi o kadar çok önemsiyordum ki, en ufak bir hata yapma lüksüm yoktu. Aslında bu hırsın arkasında yatan o acı gerceği kendime bile itiraf etmekten çekiniyordum. Başarısız olmaktan, hata yapmaktan öylesine korkuyordum ki.. Çünkü biliyordum ki arkamda duracak, düştüğümde el uzatacak sıcak bir aile yuvası yoktu.

Hızlıca hazırlandım. Evden çıkmadan hemen önce telefonuma baktım. Annemden ya da babamdan derme çatma da olsa "Bügün ilk günün başarılar kızım" yazan tek bir mesaj var mı diye ekranı yeniledim. Yoktu. Her zaman ki gibi...
Onlar için varsa yoksa işleri, çevreleri ve benim ne kadar "kusursuz" olduğumdu; kendime ise tamamen görünmezdim. İçimdeki o sızı derinleşti ama hemen ardından kafamı sallayıp bu düşünceyi zihnimden attım.
Aglamak yok, Lavin, dedim içimden sen kendi ayaklarının üzerinde duracaksın.

Kapıda beni bekleyen en yakın arkadaşım Asya ile buluştuğumda yüzüme takındığım maske biraz olsun yumuşadı. Asya ailemin bana veremediği o sıcaklığı, o evi hissettiren tek kişiydi. Aynı bölümde, aynı hayalin peşindeydik
"Hazır mısın doktor hanım?" diye sordu Asya neşeyle, boynuma sarılarak.
Derin bir nefes aldım "Hazırım doktor hanım,hadi gidelim" dedim.

Hastaneye vardığımızda acil servisin o yoğun, koşturmacalı atmosferi yüzümüze çarptı. Henüz birinci sınıf olmamıza rağmen o gözlem kartını boynuma takıp beyaz önlüğümü boynuma geçirdiğimde, aynadaki yansımama bakıp gururla gülümsedim. Bu önlük benim için çok şeyi ifade ediyordu; ailemin soğuk duvarlarından kaçıp kendi hayatımı kurduğumun kanıtıydı.

Acilin o kaotik koridorlarında asistanların peşinden koştururken, günün geri kalanı hasta dosyaları, tansiyon ölçme telkinleriyle geçti. Akşam eve döndüğümde ayaklarım taştan ağır geliyordu ama başarmıştım. İlk günü alnımın akıyla atlatmıştım.

Yatağıma uzandığımda bugün olanlari kisaca not ettim ama aklımdaki o bosluk hissi asla gitmiyordu. Ailemden bekleyip de bir türlü alamadığım o onay cümlesini düşünüp duruyordum. Ama olsun, dedim kendi kendime bugün ilk adımı attım ve gerisi kendi yolunu bulacaktı.