FINAL BÖLÜM — GÜÇLERİMİZİ KULLANIYORUZ

Yıllar geçmişti. Laila, Viyana ve ben artık sadece geçmişin yaralarını sarmamış, aynı zamanda başkalarının yaşadıklarıyla da ilgilenmişlerdi.

Laila, yaşadığı zorbalık ve adaletsizliklerden ders almıştı. Artık kimsenin kendi gibi hissetmesini istemiyordu. Arkadaşlarıyla birlikte bir vakıf kurdu: “Susmayacağız Vakfı”. Amaçları, gençlerin zorbalığa karşı korunmasını sağlamak, haklarını öğrenmelerine ve kendilerini savunmalarına yardımcı olmaktı.

Viyana ise polis olmuştu. Gençlerin ve mağdurların güvenliğini sağlamak, şikâyetleri ciddiyetle ele almak için görevini üstlenmişti. Artık zorbalıkla mücadele etmek için hem önlem alıyor hem de adaletin uygulanmasına destek oluyordu.

Ben ise avukat olmuştu. Hukukun dilini öğrenmiş, adaletsizlikle mücadele edenlerin sesi olmuştu. Zorbalığa uğrayan her kişi, onun desteğiyle haklarını savunabiliyordu.

Bir gün vakfın ofisinde buluştuklarında, birbirlerine baktılar. Gözlerinde geçmişin acısı vardı ama aynı zamanda gurur ve umut doluydu.

— Baktın mı, dedi Laila, gülümseyerek. — Artık yaşadığımız şeyler başkalarına zarar vermesin.

— Evet, Artık geçmişi güç olarak kullanıyoruz.

— Ve kimse artık yalnız değil, — Artık susmayan bir kuşak var.

Dışarıda gençler gülüyor, oyun oynuyor, birbirlerini destekliyordu. Artık okulun koridorlarında korku yoktu; sadece dayanışma, cesaret ve adalet vardı.

Ve biz… biz artık geçmişimizin esiri değiliz. Geçmiş, bize yol gösterdi. Bugün ise kendi hikâyemizi yazıyoruz.

SUSMADIK… VE SUSMAYACAĞIZ.