Bölüm 9:karşı duruş

Koridorun köşesinde sessizlik aniden bozuldu. Zorbalar, kendilerini güçlü hissettikleri gibi yine birini korkutmaya çalışıyorlardı. Bu sefer hedefleri Laila’ydı.

— Durun! diye bağırdım. Viyana hemen yanımda duruyor, gözlerini zorbaların gözlerinden ayırmadan bakıyordu. Laila da arkamızdaydı, elleri sıkılmış, ama kararlıydı.

Erkeklerden biri öne çıktı.

— Siz de kimsiniz? dedi alaycı bir sesle.

— Biz? Biz, artık susmayanlarız, dedim.

Birden hareket başladı. Zorbalar öne atılırken, biz birbirimize baktık, ve hızlıca yan yana durduk. Viyana omzumuzdan destek verdi, Laila da korkusunu yenmişti.

Kısa bir itiş kakış oldu, ama Mila olarak ben öne geçip kalkan gibi Laila’yı korudum. Viyana, dikkatlice sağımızdan arkalarını kesmeye çalıştı.

— Yeter artık! diye bağırdım. Bu kadar!

O an başka öğrenciler de etrafımızda durdu. Zorbalar, artık yalnız olmadıklarını fark etti. Huzursuz bir sessizlik çöktü.

— Boş verin, homurdanın! dedi biri, diğerleri ise duraksadı.

Sonunda, pes ettiler ve homurdanarak geri çekildiler. Koridor birden sakinleşti.

Viyana derin bir nefes aldı:

— Oldu mu? dedi.

— Oldu, dedim ve Laila’ya baktım.

Laila gözlerinde biraz yaşla gülümsedi:

— Teşekkür ederim… dedi.

— Biz birlikteyiz, hatırlatmak isterim, dedim.

O an fark ettim ki, zorbalık ne kadar güçlü görünürse görünsün, üçümüz bir araya geldiğimizde hiç kimse bizi durduramazdı.

Koridor artık sadece bir geçiş yolu değil, cesaretimizin ve dayanışmamızın bir simgesiydi. Son olarak zorbaya dedim ki biz susmadık ve hiç bir zaman susmayacağız.